Po wielu latach

Poradnik inspirujący młodych czytelników, jak zrozumieć zachodzące zmiany klimatu i walczyć z jego negatywnymi skutkami Wyższe temperatury. Pożary w Amazonii. Huragany. To tylko niektóre efekty zmiany klimatu, których już dziś doświadczamy. Klęski żywiołowe stają się naszą codziennością. Ale wciąż możemy wszyscy coś z tym zrobić. Rozrasta się globalny ruch, którego celem jest nie tylko zwalczanie negatywnych skutków zmiany klimatu, lecz także walka o sprawiedliwość klimatyczną, by wszystkim zapewnić zdatną do życia przyszłość. Uratować planetę i siebie nawzajem! Młodzi ludzie nie są jedynie częścią tego ruchu - oni są jego liderami! Pokazują światu, że to zagrożenie jest także naszą wielką szansą - szansą na zmianę wszystkiego. Książka Naomi Klein, zdobywczyni wielu nagród dziennikarskich i jednej z najbardziej znanych orędowniczki sprawiedliwości klimatycznej, pełna jest konkretnych informacji oraz inspirujących historii młodych liderów i liderek z całego świata. Daje ona młodym czytelnikom rzetelne spojrzenie na aktualny stan klimatu. Tłumaczy, jak znaleźliśmy się w tym miejscu, jednocześnie podsuwając narzędzia, których będą potrzebowali, by dołączyć do walki o ochronę - i zmianę - planety, którą w przyszłości odziedziczą. Pozycja obowiązkowa, by przekonać nastolatków i nastolatki do konieczności podjęcia działań na rzecz obrony klimatu - już teraz.

Nowa książka autorki słynnego bloga AmMniam! Kulinarna podróż pełna pysznych i zaskakujących połączeń. Znajdziecie tu dania, które możecie przygotować zarówno dla siebie, jak i zaserwować gościom na wiele różnych sposobów: na niedzielny obiad, urodziny czy wystawną uroczystość. Menu jak w restauracji - są przystawki, zupy, dania główne i desery. A także mnóstwo wskazówek i propozycji, jak dania można modyfikować, inaczej podać czy wykorzystać w innej potrawie. Dzięki temu aż chce się eksperymentować. Na przystawkę Magda Gembacka proponuje smażone pomidory w panierce panko-migdałowej, frytki z bakłażana lub pieczoną dynię z papryką, cebulą i orzechami. Zupy? Na przykład szparagowo-ciecierzycowa, chłodnik z pieczonych buraków i wiśni albo zupa wielowarzywna z dynią i kurkami. Dania główne to feeria smaków: pieczona młoda kapusta z pikantnym sosem pomidorowo-fasolowym, pierogi z grzybami i kiszonymi burakami lub lasagne dyniowo-soczewicowa z grzybowym beszamelem. Są też desery: tort bazyliowo-szpinakowy z truskawkami, zebra sezamowo-czekoladowa, a także mus z gruszek duszonych w winie z waniliowym budyniem. Dla każdego niebo w gębie.

Kim naprawdę był twórca Imperium Rosyjskiego? Fascynującym geniuszem, który słaby i zacofany kraj przekształcił w mocarstwo? Czy przerażającym szaleńcem, który bez wahania przelewał krew poddanych i własną ręką zadał śmierć zbuntowanemu synowi? Nigdy nie zostało rozstrzygnięte, kto naprawdę był ojcem Piotra, bo ani fizycznie, ani psychicznie nie był podobny do cara Aleksego. Piotr I Wielki, koronowany na cara w 1689 roku, w 1721 roku przyjmuje tytuł Cesarza Wszechrusi. Obala dawne obyczaje z niewiarygodną zaciekłością, obcinając brody i głowy, narzucając swym rodakom europejskie stroje i poglądy. Przeprowadza radykalne reformy administracji, prawa, finansów, gospodarki. Tworzy regularną armię i flotę. Wojuje kosztem tysięcy ludzkich istnień z Turkami i Szwedami. Poświęca życie tysięcy, wznosząc na moczarach nową stolicę – Sankt Petersburg. Kładzie podwaliny pod nowoczesny przemysł, buduje drogi, zakłada szkoły, unowocześnia rolnictwo. A wszystko za cenę zniewolenia narodu, wydanego na łup skorumpowanej biurokracji. Władca niezmierzonego kraju umie posługiwać się kompasem, siekierą cieśli i katowskim toporem. Buduje statki i wyrywa zęby swoim poddanym. To olbrzym, który góruje wzrostem nad otoczeniem. Mocarz, który łamie w rękach podkowy. Prostak, który znajduje upodobanie w obżarstwie, pijaństwie, rozpuście i błazenadach, rozmiłowany jest w europejskiej cywilizacji i przemocą chce do niej wprowadzić Rosję. Gdyby nie świadectwa historyczne, można by sądzić, że car Piotr I Wielki jest mitycznym tworem ludowej wyobraźni, nie zaś autentyczną postacią z krwi i kości.

Od niepamiętnych czasów blond był synonimem piękna i szlachetności, ale także delikatności, słabości charakteru, czy wręcz głupoty. Kobieta nie mogła być piękna i mądra zarazem… Oto siedem portretów blondynek, kobiet odważnych i wpływowych, które zadają kłam wszystkim stereotypom związanym z włosami koloru blond. Dajmy się uwieść Afrodycie, bogini miłości. Posłuchajmy rozkazów Eleonory Akwitańskiej,

Uwaga: zawiera treści, których nie znajdziesz w wersji papierowej! Hołownia i Prokop w elektryzującej, spontanicznej rozmowie. Zderzenie dwóch odmiennych spojrzeń na religię, kulturę i świat mediów. Jezus jako marketingowiec, pożytki płynące z noszenia habitu, różnica między Bogiem a idolem, urok pieniędzy i problemy z wolną wolą – to tylko niektóre wątki tej zaskakującej konfrontacji. Ponad 120 000 sprzedanych egzemplarzy książki w wersji papierowej. „Prowadząc te rozmowy, robimy po prostu to samo co taksówkarz wiozący pasażera na lotnisko, fryzjer zakręcający klientce loki, babcie gderające w kolejce do laryngologa czy kumple spotykający się po robocie przy piwie. Przedstawiamy nasz punkt widzenia. Dyskutujemy. Spieramy się. Mówimy, co nam się wydaje. Wywalamy na stół to, co nam prywatnie w duszy gra. Tyle, że zamiast o najnowszym serialu, biuście Dody czy bieżącym kursie franka szwajcarskiego częściej gadamy o rzeczach, które mimo wszystko wydają nam się ważniejsze” – Marcin Prokop. „Po tych rozmowach boję się bardziej niż kiedykolwiek, że stosowną lekcję kontemplacji dadzą mi kiedyś aniołowie. Ja będę chciał toczyć z nimi teologiczne dysputy, oni – pogrążeni w słuchaniu Morrisseya – zacytują mi trzydziesty drugi rozdział Mądrości Syracha: – Przemów, starcze, tobie to bowiem przystoi, jednak z dokładnym wyczuciem, abyś nie przeszkadzał muzyce. A kiedy jej słuchają, nie rozwódź się mową ani nie okazuj swej mądrości w niestosownym czasie” – Szymon Hołownia.

Intrygująca pozycja, dotycząca kwarantannowej rzeczywistości. Poznaj dwie historie, które wydarzyły się w czasach zarazy i zobacz, z jakimi problemami zmagają się ich bohaterowie. "Arytmia i kwarantanna" to książka, która skupia się na realiach, związanych z pandemią i jej skutkach. W pierwszej części Czytelnik poznaje niezbyt młodego już pisarza, któremu przyszło żyć w czasie zarazy. Niestety, nie radzi sobie z rzeczywistością, która w jednym momencie zupełnie oszalała i przypomina trochę realia filmu science fiction. W związku z pandemią pozostaje zamknięty w swoim boku, podobnie jak jego żona, co szybko uwypukla problemy w ich związku. Kolejne dni są coraz trudniejsze. Czy uda się wytrwać? Bohater drugiej części to mężczyzna w podeszłym wieku, który nie tylko musi jakoś przetrwać w rzeczywistości, którą rządzi Covid, ale i dać sobie radę z powoli odmawiającym posłuszeństwa ciałem.

W zwartej prozie wibrującej od elektryczności i powstrzymywanych emocji Maggie O`Farrell przedstawia niebezpieczeństwa kryjące się tuż pod powierzchnią i rzuca światło na bezcenność, piękno i tajemnice samego życia. Jestem, jestem, jestem to zdumiewający pamiętnik opisujący doświadczenia bliskiej śmierci, znaczące i definiujące jej życie. Choroba z dzieciństwa, która na rok przykuła autorkę do łóżka i której zdaniem lekarzy miała nie przeżyć. Nastoletnie pragnienie ucieczki, które o mało nie skończyło się katastrofą. Spotkanie z niebezpiecznym mężczyzną na bezludziu. I najbardziej przerażające ze wszystkiego codzienne zmagania, by chronić córkę (dla której ta książka została napisana) przed stanem pozostawiającym ją niewyobrażalnie bezbronną wobec miriady zagrożeń czyhających w życiu. „Tam, gdzie inni pisarze bawią się papierem, O`Farrell chwyta łuk i strzałę, po czym celuje w ludzkie serce.” - The Times „Niezwykłe… niewygodne i absorbujące - trudno oderwać się od lektury… Płynne, wytworne, pełne barwnych szczegółów. Jej proza wydaje się niepokonana.” - Guardian, Book of the Month, sierpień 2017