Trzy siostry

Pierwszy tom najnowszej serii „Chicago” autorstwa twórczyni znanych cykli “Prawniczka Camorry” i “KodeX”. Anna Falatyn powraca w powieści zatytułowanej “Powiedz mi, kim byłeś”. Fabuła książki opowiada o dwudziestoczteroletniej dziewczynie - Abigail Weller - która jak sądzi ma całkiem dobrze ułożone życie. W najbliższym otoczeniu posiada wiele kochających ją osób i planuje wspólne życie z narzeczonym. Wszystko zmienia się w momencie tragicznego w skutkach wypadku. Abigail traci pamięć i wszystkie wspomnienia. Przez kolejne rozdziały młoda kobieta i jej najbliżsi będą się mierzyć z nową rzeczywistością, która przerośnie ich oczekiwania. Niestety znajda się tacy, którzy będą chcieli wykorzystać trudną sytuację do osiągnięcia własnych celów, co przysporzy jeszcze więcej kłopotów narzeczonemu Abigail - Hamiltonowi. Biznesowe sprawy prowadzone przez niego wspólnie z bratem, Zacharym, niekoniecznie będą się toczyć według jego planu, a przy tym mężczyzna wszystkim nieustannie będzie się starał odzyskać lub raczej zbudować na nowo relację z ukochaną. Czytelnicy będą świadkami wielu wzruszających i trudnych chwil, które na długo zapadną im w pamięć. Historia jest skierowana do grupy dojrzałych odbiorców ze względu na kontrowersyjne i niekiedy brutalne wątki. Wielbiciele literatury obyczajowej mogą liczyć na sporą dawkę emocji.

Czasami trzeba się zgubić, by się odnaleźć… Jestem samotna. Rozbita. Żyletką tnę swoje odrętwienie, lecz otwieram w ten sposób jeszcze więcej ran. Depresja, samookaleczanie, prześladowania… To moja codzienność. Faceci, seks… To moja ucieczka. Różnica pomiędzy prawdą a kłamstwem rozmywa się, pozostawiając mnie rozdartą, zdezorientowaną i zagubioną. A kiedy demony zamieszkujące mój umysł usiłują

Masz wrażenie, że żyjesz w morzu ignorancji i głupoty, idiotyzmów i półprawd, populizmu i bezmyślnie powtarzanych bzdur? Jeśli tak, sięgnij po opinię specjalistów. Francuski psycholog Jean-François Marmion poprosił ekspertów w dziedzinie ludzkich zachowań - socjologów, psychologów, filozofów, neuropsychiatrów - by zmierzyli się z tematem i spróbowali zdefiniować idiotyzmy, które tak nam doskwierają. Efektem jest błyskotliwa, pełna humoru książka "Głupota. Nieoficjalna biografia", która pozwoli (po części) zrozumieć, dlaczego pływamy w morzu bredni. Różnorodność form i poziomów głupoty przedstawiona w książce może przyprawić o zawrót głowy. Trzydzieści jeden tekstów i wywiadów zawiera bogaty przegląd idiotycznych przekonań, teorii spiskowych, internetowych fejków i innych bredni. Czy żyjemy w złotym wieku bzdur? - pytają autorzy. I pochylają się nad wszystkimi, analizując pod tym kątem zarówno naszą codzienność, jak i brednie globalne, z szybkością światła ogarniające całe społeczności ery cyfrowej. Z tej książki dowiemy się, dlaczego często wierzą w nie nawet bardzo inteligentni ludzie i kto jest najbardziej podatny na ich działanie. Znajdziemy też naukową definicję dupka i dowiemy się, dlaczego tak bardzo pasuje ona do Donalda Trumpa. Autorzy różnie definiują głupotę, ale większość zgadza się ze słowami amerykańskiego filozofa Harry'ego Frankfurta, który zasłynął bestsellerową książką "O wciskaniu kitu". Pisał on, że istotą głupoty jest obojętność na prawdę. W przeciwieństwie do kłamcy, który prawdę stara się świadomie ukryć, głupiec ją po prostu ignoruje. Rozwodzi się o wszystkim, cokolwiek przyjdzie mu do głowy, bez najmniejszej troski o prawdziwość czy fałsz swoich stwierdzeń. A jeśli jest obdarzony narcystyczną pewnością siebie, to łatwo uwiedzie audytorium, które odruchowo doszukuje się sensu w jego słowach. Jak się przed tym bronić? Poza włączeniem krytycznego myślenia niewiele da się zrobić. Jak mawiał Albert Einstein: "Istnieją tylko dwie nieskończone rzeczy: wszechświat i ludzka głupota. Choć co do tej pierwszej nie mam absolutnej pewności".

Podczas piętnastu lat pobytu w Libii Tanya Valko zebrała tyle doświadczeń, że starczyłoby na niejedną powieść. Teraz zdecydowała się swoimi wspomnieniami podzielić. „Arabskie opowieści 2. Historie prawdziwe” znów przenoszą czytelnika w czasy, gdy Libią niepodzielnie rządził pułkownik Muammar Kaddafi, trzymając kraj żelazną ręką. Autorka prezentuje barwne historie Polaków pracujących w Libii i Polek będących w związkach z Libijczykami. Wbrew stereotypom nie wszystkie chrześcijańsko-muzułmańskie małżeństwa kończą się źle. Valko ukazuje również kobiety, które robią karierę, bez wahania wyrażają swoje zdanie, są niezależne i szczęśliwe. Nieustająco jednak piętnuje podłe zachowania szowinistycznych, despotycznych mężczyzn, ale też otumanionych przez religię niewiast. W inspirowanej osobistymi przeżyciami powieści występuje cała galeria postaci – arabskich kumpelek i orientalnych kolegów Valko. Ich dzieje czasami są radosne i zabawne, ale przeważnie dramatyczne. Niezwykła jest historia doktor Maliki, pierwszej libijskiej pani ambasador, kobiety ambitnej i aktywnej zawodowo, pracującej w libijskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych, czy Sofii, pół Angielki, pół Palestynki, wdowy, której po śmierci męża jego libijska familia odebrała dzieci – pozwala na to muzułmańskie prawo i matka nie ma w konfrontacji z nim najmniejszych szans. Frustrujące są losy Samiry, świetnie zarabiającej pani inżynier, notorycznie gwałconej przez powszechnie szanowanego męża, z którym nie mogła się rozwieść, gdyż stanowiłoby to wstyd dla całej rodziny. Valko ukazuje też postawy muzułmańskich mężczyzn – tych tradycyjnych i tych nowoczesnych – ich stosunek do religii, kobiet oraz nieszablonowy styl bycia. W „Arabskich opowieściach” autorka wyjawia, że jej idealne małżeństwo wskutek stresu wywołanego intrygami ambasadora despoty stanęło w Libii przed ciężką próbą. Kryzys małżeński jest zawsze trudny i przysparza partnerom wiele bólu, lecz przechodzić go z dala od ojczyzny i domu rodzinnego, w kraju muzułmańskim, w otoczeniu obcych, często wrogo nastawionych ludzi, to prawdziwa gehenna. „Arabskie opowieści 2” to kolejna przygoda z Orientem, która zapiera dech w piersiach. Dajcie się uwieść magii, ale też otwórzcie szeroko oczy na niezwykłość i odmienność arabskiej kultury i obyczajów.

Kim naprawdę był twórca Imperium Rosyjskiego? Fascynującym geniuszem, który słaby i zacofany kraj przekształcił w mocarstwo? Czy przerażającym szaleńcem, który bez wahania przelewał krew poddanych i własną ręką zadał śmierć zbuntowanemu synowi? Nigdy nie zostało rozstrzygnięte, kto naprawdę był ojcem Piotra, bo ani fizycznie, ani psychicznie nie był podobny do cara Aleksego. Piotr I Wielki, koronowany na cara w 1689 roku, w 1721 roku przyjmuje tytuł Cesarza Wszechrusi. Obala dawne obyczaje z niewiarygodną zaciekłością, obcinając brody i głowy, narzucając swym rodakom europejskie stroje i poglądy. Przeprowadza radykalne reformy administracji, prawa, finansów, gospodarki. Tworzy regularną armię i flotę. Wojuje kosztem tysięcy ludzkich istnień z Turkami i Szwedami. Poświęca życie tysięcy, wznosząc na moczarach nową stolicę – Sankt Petersburg. Kładzie podwaliny pod nowoczesny przemysł, buduje drogi, zakłada szkoły, unowocześnia rolnictwo. A wszystko za cenę zniewolenia narodu, wydanego na łup skorumpowanej biurokracji. Władca niezmierzonego kraju umie posługiwać się kompasem, siekierą cieśli i katowskim toporem. Buduje statki i wyrywa zęby swoim poddanym. To olbrzym, który góruje wzrostem nad otoczeniem. Mocarz, który łamie w rękach podkowy. Prostak, który znajduje upodobanie w obżarstwie, pijaństwie, rozpuście i błazenadach, rozmiłowany jest w europejskiej cywilizacji i przemocą chce do niej wprowadzić Rosję. Gdyby nie świadectwa historyczne, można by sądzić, że car Piotr I Wielki jest mitycznym tworem ludowej wyobraźni, nie zaś autentyczną postacią z krwi i kości.

Kontynuacja historii Judy Benson i Jeana Tunnera. Jean i Judy są już parą, ale nie mają pewności, czy powinni od razu informować o tym bliskich. Nie wiedzą, jak zareagowałyby na tę wiadomość siostry Jeana będące przyjaciółkami Judy. Ponadto dziewczyna ma obawy, co się stanie, gdy o tym związku dowie się jej starszy brat Nicolas. W kwestii uczuć, jakimi Nicolas darzy Jeana, nic się nie zmieniło. Chłopak nadal nienawidzi swojego wroga, więc nieszczęście wisi w powietrzu. Tymczasem paczka przyjaciół się rozpada. Męska część zespołu wyjeżdża z miasta, aby rozpocząć studia, a dziewczyny muszą poradzić sobie z tęsknotą. Przyjaciółki wiedzą, że rok rozłąki szybko minie i już wkrótce dołączą do studenckiego grona. Tylko czy Judy ucieszy się z rozpoczęcia studiów tak samo jak Jean? Ich miłość zostaje poddana próbie. I tylko od Judy będzie zależało, czy uda im się przetrwać. Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej piętnastego roku życia.

Witamy w świecie literackiego kryminału, gdzie elegancja i mroczne tajemnice splatają się w intrygującej opowieści. Powieść Miłość i mordercze parówki przenosi nas na Ulicę Rajską, idylliczne miejsce zamieszkania zamożnych obywateli, które zdaje się być rajem na ziemi. Jednak za błyszczącą fasadą kryją się mroczne sekrety, które zaczynają wychodzić na jaw wraz z tragicznymi wydarzeniami. Fabuła i napięcie Główna bohaterka, Jagoda Jęczmorek, nie zdaje sobie sprawy z tego, że jej życie wkrótce się zmieni. Po powrocie z Irlandii odkrywa, że w jej domu znaleziono zwłoki. To nie tylko wstrząs dla niej, ale także dla całej społeczności, która do tej pory żyła w błogiej nieświadomości. Ulica, która wydawała się bezpieczna, nagle staje się miejscem podejrzeń i niepewności. Tajemnice mieszkańców Kiedy sprawa zaczyna się rozwijać, mieszkańcy zaczynają ujawniać swoje sekrety. Każdy z nich skrywa coś, co może być kluczem do rozwiązania zagadki. Czy to możliwe, że wszyscy są w coś zamieszani? Powoli wychodzi na jaw, że zamożność i elegancja nie zawsze idą w parze z uczciwością. Powieść ta ukazuje, jak łatwo można zamaskować swoje prawdziwe oblicze, gdy stawia się na pozory. Styl pisania i atmosfera Iwona Banach, autorka tej intrygującej powieści, z wprawą tworzy napiętą atmosferę, która przyciąga czytelnika od pierwszych stron. Jej styl charakteryzuje się precyzyjnym doborem słów, które ożywiają opisy postaci i ich emocji. Czytelnik może niemal poczuć atmosferę Ulicy Rajskiej, z jej eleganckimi domami i ukrytymi w cieniu tajemnicami. Warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki autorka buduje napięcie, stopniowo odkrywając karty, co sprawia, że książka wciąga i nie pozwala na chwilę wytchnienia. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Interesująca fabuła – połączenie kryminału z psychologicznym dramatem, które trzyma w napięciu do samego końca. Bogate tło społeczne – obraz życia w zamożnej dzielnicy, które skrywa wiele tajemnic. Przekonujące postacie – każdy z mieszkańców Ulicy Rajskiej ma swoją historię, a ich losy splatają się w zaskakujący sposób. Jeśli szukasz książki, która dostarczy Ci emocji i skłoni do refleksji nad ludzką naturą, Miłość i mordercze parówki będzie idealnym wyborem. Pozwól, aby intrygująca fabuła wciągnęła Cię w świat tajemnic i zaskakujących zwrotów akcji. Po przeczytaniu, nie będziesz mógł przestać myśleć o jej zakończeniu.