Pamiętnik najbliższej przyjaciółki Marii Rodziewiczówny zdeponowany w Bibliotece Jagiellońskiej, a spisany z nadzieją, że kiedyś będzie mógł dotrzeć do rąk czytelników autorki. Poznały się w czasie rodzinnych wizyt. Praca społeczna, wspólne zebrania i wycieczki zaowocowały stale pogłębiającą się przyjaźnią, na której charakter niewątpliwy wpływ miał podziw, by nie powiedzieć uwielbienie Jadwigi dla starszej o jedenaście lat Marii. Z czasem więzy przyjaźni zadzierzgnęły się jeszcze mocniej. W 1919 obie zamieszkały razem. Jadwiga stała się prawą ręką właścicielki Hruszowej, pomagała jej w prowadzeniu domu i ogrodu. Stała się dobrym i po trosze opiekuńczym duchem powieściopisarki, starającym się odsunąć od niej wszystko, co mogłoby stanowić przeszkodę w twórczej pracy. Dla siebie wybrała świadomie miejsce na drugim planie. Wszyscy zapamiętali ją jako osobę uśmiechniętą, pogodną... Towarzyszyła pisarce podczas wojen i pokoju, zarówno w Warszawie, jak i w Hruszowej. Była z nią aż do chwili śmierci. Wspomnienia spisane w niniejszej książce to zapis przepięknej przyjaźni, czy wręcz miłości dwóch niezwykłych kobiet, ale też zapis życia w wyjątkowych czasach i w wyjątkowych miejscach, które tak bardzo obie ukochały – Warszawie i Kresach.
Jadwiga, opisana jako osoba uśmiechnięta i pogodna, stała się dla Marii nie tylko przyjaciółką, ale także mentorką i krytykiem literackim. Ich dyskusje i rozmowy na temat literatury pomagały Marii rozwijać swoje umiejętności pisarskie. Jadwiga była także osobą, na którą Maria mogła polegać w trudnych chwilach, takich jak choroba czy kłopoty finansowe. Czytelnicy mają okazję poznać kulisy życia Marii Rodziewiczówny oraz kulisy jej twórczości, a także dowiedzieć się, jakie wyzwania i trudności musiała przezwyciężyć, by osiągnąć sukces literacki. To opowieść o kobiecej przyjaźni, która przetrwała próby czasu i trudne okoliczności, a także o sile, jaką daje współpraca i wzajemne wsparcie.
Ilość stron: 240 / Format: 14,5x20,5 cm
