Dziady - Paweł Goźliński

Za powieść "Zimowla" Dominikę Słowik nagrodzono Paszportem Polityki 2019. Książka “Zimowla” pozwala zanurzyć się w świat, który z każdą chwilą nabiera więcej dziwacznej i mrocznej atmosfery. Jak potoczą się losy tego miejsca? Co takiego kryje się za tajemniczymi drzwiami, których nikt nigdy nie otwiera? Czy to wszystko ma jakąś wspólną przyczynę? Dolina Zmornicka promieniuje aurą tajemnicy. Zdecydowanie nie jest to przyjemne i kolorowe miejsce, pełne zabawnych atrakcji turystycznych. Miasteczko zostało naznaczone, gdy wyłowiono ciało z jeziora. Z czasem nienaturalne wydarzenia zaczynają stopniowo ogarniać dolinę, odsłaniając dziwactwa mieszkańców i paranormalne zdarzenia, w których uczestniczą. Miasteczko targane jest dziwnymi wydarzeniami. Wyłowiono ciało z jeziora, naga Dygnarówna spaceruje nocą po ulicach, a pszczelarz wytresował swój rój. Mieszkańcy albo wyczekują kolejnego fenomenu, albo gorączkowo szukają skarbu. Czy grupie powiązanych ze sobą mieszkańców Doliny Zmornickiej uda się wreszcie otworzyć tajemnicze drzwi i dowiedzieć się, na straży jakiego sekretu stoją? Im bardziej ktoś się stara, tym więcej niebezpieczeństw, mroku i dziwnych wydarzeń spotyka niewielkie miasteczko skryte w głębokiej dolinie. Gdy historia rozwija się, pojawiają się nowe pytania, a granica pomiędzy tym, co realne, a tym, co zupełnie niezwykłe zaciera się w dziwny i niepokojąco naturalny sposób, pogrążając bohaterów w coraz bardziej wynaturzonej rzeczywistości, która, choć pełna niewyjaśnionych wydarzeń, nadal opiera się na zwykłej codzienności mieszkańców Doliny Zmornickiej.

Powojenna atmosfera, która wnika w portowe miasteczko, gdzie lęk o przyszłość towarzyszy każdemu mieszkańcowi. Nowa władza ma zamiar zabrać wszystkie własności prywatne, co sprawia, że ludzie nie są pewni, czy posiadają już cokolwiek. W tym wszystkim poznajemy dwoje bohaterów, których rywalizacja jest równie silna, co łącząca ich miłość. Jak potoczą się ich losy? Wszystko to odkryjesz w książce "Siedem dalekich rejsów". Darłowo jest niewielkim miasteczkiem portowym, które jest piękne, choć niepozbawione powojennych szkód. Piękno to jest również z lekka zniwelowane przez nastrój panujący w mieścinie. Każdy boi się teraz o swoją przyszłość, bo choć naglące zagrożenie minęło, pojawiło się też kolejne, które powoli zabiera wszystkie dobra materialne. Poznajemy tutaj dwie osoby, które są zainteresowane tym samym zaginionym dziełem sztuki - tryptykiem Eryka Pomorskiego. Ona jest historykiem sztuki z Warszawy, a on nieznajomym bez imienia, którego zwą Nowakiem. Dziennikarza do Darłowa zaprowadziła myśl o ucieczce z komunistycznego kraju, z którego pragnie wywieźć również słynne dzieło sztuki. Spotkanie obojga sprawia, że choć ze sobą rywalizują, łączą się również w bardzo intymny sposób.

Legenda Tristana i Izoldy jest najpiękniejszym, najgłębszym poematem miłości, jaki ludzkość kiedykolwiek stworzyła. Zawiera w najpełniejszym, najszlachetniejszym wyrazie to, co stanowi dominującą linię późniejszej literatury francuskiej, co odróżnia ją od wszystkich innych i stanowi tajemnicę jej uroczego na wszystkie inne oddziaływania. Wiecznie na nowo przeżywany problem miłości, wiekuista, tryumfalna apoteoza jej samej, wraz z całym bezmiarem jej nędz, kłamstw, jej wzniosłości i upodlenia, czci i bez honoru, z całym pijaństwem szczęścia i tragizmem niedoli, to linia, która od Tristana i Izoldy, poprzez strofy Villona i Molierowskiego Alcesta, niezapomniane sylwety Manon Lescaut i kawalera de Grieux, poprzez Stendhala i Balzaca, Musseta i Verlaine'a, aż do całego teatru i powieści przedostatniej doby, aż do piosenki ulicznej Paryża, snuje się nieprzerwanie przez najświetniejsze karty literatury francuskiej i stanowi jej swoisty, nieprzeparty urok. Można powiedzieć, iż dusza nowo tworzącej się rasy w samym zaraniu młodości napiła się czarodziejskiego trunku z pucharu Tristana i Izoldy i że ów napój miłosny, mocny jak życie i mocniejszy nad śmierć, na wieki już krąży w jej żyłach.

Długo wyczekiwany finał trylogii, pełnej magii i tajemnic. Przekonaj się, jak przebiegnie ostateczne starcie i kto będzie górą. "Córka smoka" to trzeci tom intrygującej serii o niezbadanym Mieście Snów. Nareszcie klątwa Wyrd przeminęła. Finfolk jest całkowicie wolne, a w Domu Wiedźm na powrót króluje magia. Tymczasem March wciąż nie może dojść do siebie po tym, co zobaczyła. Niestety, musi przywyknąć, że nie wszystko wokół niej będzie takie, jak by chciała. Na szczęście wciąż może liczyć na wsparcie ze strony Callena i Ove. Ten drugi jeszcze do niedawna podążał za nią w formie czarnego kota. Teraz March stara się rozgryźć jego zamiary. Dlaczego zdecydował się ukraść amulet burmistrzowi? Problem stanowią ponadto duchy, które wciąż czają się gdzieś tam, w gęstym mroku. Matka wyśle Hypnosa w podróż. Bohaterowi uda się poznać sporo faktów na temat swojego ojca. Z kolei Pustynia, na którą trafi, zaskoczy go niejednokrotnie. Czy zdoła się odnaleźć w zupełnie nowej sytuacji? Obecnie nikt nie może czuć się bezpieczny, zwłaszcza że finałowe starcie wreszcie nadciąga. Co nadejdzie z Jaaru? Czy rzeczywistość przejdzie kolejne zmiany?

Zbiór opowiadań wojennych, opartych na prawdziwych wydarzeniach. Ponure obrazy zagłady, naładowane wieloma katastrofalnymi emocjami, ale i nadzieją. Każde opowiadanie to inna historia, ale wszystkie łączy ludzkie cierpienie, przerażająca rzeczywistość, trudne dylematy, ucieczki, powroty, niewola, obozy śmierci.

Seryjna morderczyni. Sadystka. Szalona kobieta. Wampirzyca. Wilkołak. Wszystkie te epitety i określenia przypisywane są Elżbiecie Batory. Słynęła nie tylko z wyrafinowanego okrucieństwa, lecz także z nieprzeciętnej inteligencji i urody. Zwana „Panią na Czachticach” lub „Wampirzycą z Transylwanii”, przeszła do historii jako jedna z najokrutniejszych kobiet Europy. Do dzisiaj krążą opowieści o księżnej owładniętej obsesją wiecznej młodości, dla osiągnięcia której kąpała się we krwi młodych dziewic. Czy rzeczywiście jest odpowiedzialna za ponad sześćset zabójstw, które się jej przypisuje? A może krewna króla Polski Stefana Batorego była ofiarą intrygi uknutej przez jej krewnych do spółki z żądnymi władzy Habsburgami? Prawda wydaje się równie intrygująca jak legenda, która ciągnie się za „Krwawą Hrabiną”.

Paryż, wiek XV. Centrum świata, kultury i polityki. Szczyt wysublimowania, bogactwa i dobrego smaku. A obok nędza, bezprawie, opresja. Złodzieje, prostytutki, cyganie i inni wykluczeni z blichtru wspaniałego miasta. Dwa światy równoległe, który przecinają się ze sobą albo pod szubienicą, albo na niej. Piękna cyganka i on – największy brzydal literatury, chromy i szpetny dziwak ciągający sznury dzwonniczych serc ku chwale Pana, który chyba odeń w podzięce dostał serce największe i najpiękniejsze… Bo czyż brzydota nie może kryć w sobie piękna? Klasyka literatury światowej, której nie można nie znać!!!

Księga cmentarna... stanowi podsumowanie wieloaspektowych badań nad dziejami obozu specjalnego NKWD w Starobielsku. Jej zasadniczą część stanowią biogramy 3812 jeńców, w tym 1685 ze zdjęciami, rozstrzelanych w Charkowie wiosną 1940 r. Księgę cmentarną... poprzedzają obszerne teksty wprowadzające. W pierwszym z nich, Obóz w Starobielsku, Wanda Krystyna Roman i Jędrzej Tucholski omawiają los jeńców polskich, zagarniętych po 17 września 1939 r. przez Armię Czerwoną, organizację i sposób funkcjonowania obozu w Starobielsku, a także przebieg zbrodni, dokonywanej etapami w ciągu kwietnia i w pierwszych dniach maja 1940 r., w siedzibie NKWD w Charkowie. W tekście drugim, Cmentarz w Charkowie, Andrzej Przewonik, sekretarz generalny Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, relacjonuje zagadnienia związane ze śledztwem w sprawie zbrodni popełnionej na jeńcach Starobielska, ekshumacją ofiar, budową Polskiego Cmentarza Wojennego, uroczyście otwartego i poświęconego w dniu 17 czerwca 2000 r. Książkę otwiera Słowo wstępne skreślone przez Ryszarda Kaczorowskiego, b. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodstwie, w którym m.in. znalazły się takie słowa: "Pogrobowcy stalinizmu nie dają za wygraną i podejmują publiczne próby zamazania zbrodni i puszczenie jej w niepamięć. Żaden Trybunał Międzynarodowy nie osądził tego ludobójstwa, jak osądził w Norymberdze zbrodniarzy hitlerowskich. Pomniki, przy których składamy hołd niewinnym ofiarom, świadczą przez lata o naszej pamięci i oczekiwaniu na zadośćuczynienie nie dla zemsty ale dla prawdy historycznej i zwykłej ludzkiej uczciwości"