Wyrwana z piekła Talibów

Poznaj zakończenie historii arabskich dziewcząt sprzedanych do pracy dla wysoko postawionych osób pozbawionych litości i współczucia. "Handlarze arabskich niewolników" to książka, która mrozi krew w żyłach czytelników z całego świata. Oto dobra wiadomość dla wiernych czytelników publikacji Marcina Margielewskiego. W druku ukazała się najnowsza książka autora zatytułowana "Handlarze arabskich niewolników". To solidne zwieńczenie trylogii "Niewolnicy", opowiadającej o losach młodych dziewcząt sprzedanych do katorżniczej pracy przez osoby, które pod przykrywką agencji pośrednictwa zatrudnienia obiecywały im spełnienie marzeń. Abi przechodziła z rąk do rąk kilka razy, Ni Ketut była zmuszana do wygrzebywania ziarenek kawy z odchodów zwierząt, a u Sariki w wieku kilkunastu lat wywołano sztuczną menopauzę. Marcin Margielewski w bezprecedensowy, brutalny i bezpośredni sposób opowiada o tym, jak przebiega proces handlu żywym towarem, jak bezduszni potrafią być handlarze niewolników i jakie krzywdy wyrządzają kobietom, które zostają wbrew swojej woli sprzedane na potrzeby seksbiznesu lub wyczerpującej pracy ponad ich siły. W jego najnowszej książce można przeczytać epilog historii osób opisanych w poprzednich częściach cyklu.

Czy chcesz poznać historię, która jest zdecydowanie głębsza niż zwykły romans? Książka Miry Hafif "Turecki honor" jest porywającą opowieścią rozgrywającą się w kraju, który potrafi oczarować, lecz skrywa także wiele sekretów. Książka "Turecki honor" jest kontynuacją lubianej przez czytelniczki publikacji "Turecka nadzieja". Basia stara się wieść życie bez Demira. Znajduje nową pracę, przeprowadza się nad Morze Czarne i zaczyna mieszkać z przyjaciółką. Za jej radą postanawia być nieugięta i ignoruje wszystkie połączenia od zdesperowanego mężczyzny. Ten jednak nie chce dać za wygraną... Czy niechęć przyjaciółki może się okazać powiązana z jakimiś tajemnicami z przeszłości? Czy jest jeszcze szansa na powrót kochanków? Czy Basi uda się ocalić niewinną dziewczynę od zabójstwa w imię honoru? Trzymająca w napięciu powieść autorstwa mieszkającej w Turcji Polki jest fascynującą podróżą w inny krąg kulturowy. Autorka stara się pokazywać różne aspekty Turcji, która z pozoru może wydawać się rajem, lecz ma również swoją ciemną stronę, o której mieszkańcy woleliby milczeć.

Poznaj dalsze losy niezwykle silnych kobiet, których życie zostało skomplikowane przez ciężkie realia PRL. "Dom na Wygonie" to piękna opowieść o związku z naturą i poszukiwaniu szczęścia. Jak dostosować się do nowych zasad? W Mrągowie żyją spokojne kobiety, których marzeniem jest nawiązanie możliwie bliskiego kontaktu z naturą. Niestety ich plany zostają pokrzyżowane, a ciężkie realia PRL wymuszają na nich przystosowanie się do nowego ładu. Pojawiają się kolejki, kryzys, niedostatek wszystkiego, a wszystko jest dodatkowo przyprawione strachem i nieufnością. Nie ze wszystkimi można szczerze rozmawiać, a z niektórymi osobami powinno się całkowicie zerwać kontakt. Jedynie najbliższa rodzina godna jest zaufania. Tak przynajmniej się wydaje... Marianna prowadzi samotne życie od śmierci męża. Teraz na jej drodze staje przystojny mężczyzna, który zdołał ją urzec i skraść serce. Tylko, czy doświadczona kobieta potrafi jeszcze kochać? Czy znajdzie na to siłę? I przede wszystkim: czy może zaufać obcemu mężczyźnie, którego ledwo poznała? Katarzyna Enerlich jest autorką poruszającej sagi o kobietach, które zrobią wszystko, aby iść własną drogą. Silny związek z naturą dodaje im sił i pozwala walczyć o swoje marzenia. Wykreowane przez pisarkę bohaterki przeplatają się z historycznymi postaciami, a tłem powieści są autentyczne wydarzenia z lat 1973-1980. W skład serii o Mariannie i jej przyjaciółkach wchodzą tytuły: "Akuszerka z Sensburga", "Ziele Marianny" i "Dom na Wygonie".

Prawdziwa historia wnuczki jednego z największych zbrodniarzy hitlerowskich. To jedno zdarzenie zachwiało całym jej życiem: Jennifer Teege, mając 38 lat, dowiedziała się, kim jest naprawdę. Przez przypadek znalazła w bibliotece książkę o swojej matce i dziadku Amonie Göcie. Miliony ludzi znają historię Götha. W „Liście Schindlera” Stevena Spielberga jest brutalnym komendantem obozu koncentracyjnego oraz kompanem „od kieliszka” i rywalem wybawcy Żydów Oskara Schindlera. Göth był odpowiedzialny za śmierć tysięcy osób i został powieszony w 1946 roku. Jego życiowa towarzyszka i ukochana babcia Jennifer Teege, Ruth Irene, w 1983 roku popełniła samobójstwo. Jennifer jest córką Niemki i Nigeryjczyka. Wychowywała się w rodzinie zastępczej, studiowała w Izraelu. Po swoim odkryciu musiała stawić czoło historii rodzinnej, od której już nigdy nie zdoła uciec. Jak jeszcze kiedyś ma spojrzeć w oczy swoim żydowskim przyjaciołom? Co powinna powiedzieć własnym dzieciom? Jennifer Teege postanawia zmierzyć się z przeszłością. Spotyka się z matką, której nie widziała od wielu lat, razem z dziennikarką Nikolą Sellmair bada historię swojej rodziny, odwiedza miejsca związane z tą przeszłością: wyjeżdża do Polski i raz jeszcze do Izraela. Krok po kroku, z przerażenia mrocznymi losami rodziny, tworzy historię własnego wyzwolenia. Jennifer Teege (ur. 1970) – jest córką Niemki i Nigeryjczyka. Gdy miała cztery tygodnie, została oddana do domu dziecka, a w wieku siedmiu lat adoptowana. Przez cztery lata mieszkała i studiowała w Izraelu. Od 1999 roku pracuje jako copywriterka w branży reklamowej. Mieszka w Hamburgu. Nikola Sellmair (ur. 1971) – absolwentka szkoły dziennikarskiej DJS (Deutsche Journalistenschule). Studiowała ekonomię, nauki polityczne oraz komunikację społeczną na Uniwersytecie Ludwiga Maximiliana w Monachium. Od roku 2000 redaktorka tygodnika „Stern”. Nagrodzona wieloma wyróżnieniami przyznawanymi dziennikarzom, w tym Polsko-Niemiecką Nagrodą Dziennikarską 2013 za artykuł „Mój dziadek by mnie zastrzelił”.

Wstrząsające listy ofiary do kata. Karmił nas pan dwa razy dziennie. O osiemnastej dawano nam trzy czwarte litra brukwi lub marchwi. Ile tam było tłuszczu i mięsa, wiedział tylko kucharz i pan. O dziewiętnastej zaczynała się godzina śpiewania. Kto miał trudności z nauką, wędrował do karceru. Pan sam urządzał owo pomieszczenie. Takich szczurów nie widziałem nigdy. Z zepsutej rury wodociągowej sączyła się woda. Kiedy zamykał pan drzwi obite gumą, woda sięgała kolan. Bywał też pobyt w karcerze zaostrzony. Na przykład cztery dni bez jedzenia i bez koca. Płakaliśmy z głodu. Dwunastoletni Czesław Czubak trafił jako jeden z pierwszych więźniów do dziecięcego obozu w Lubawie. Zaraz po przybyciu do obozu dziecko było bite gumową pałką przez komendanta, który potem zadawał mu pytanie: Alles in Ordnung? (Wszystko w porządku?). Należało odpowiedzieć: Jawohl, Herr Lagerkommandant. Alles in Ordnung. (Tak, panie komendancie obozu. Wszystko w porządku). Ale ponieważ nowicjusz nie mógł tego wiedzieć - milczał. I tak zaczynało się piekło torturowania i mordowania polskich dzieci. Czesław Czubak przeżył tam pięć lat. Po dwudziestu czterech latach od zakończenia wojny zdecydował się pisać listy do swojego oprawcy, żeby zapytać o zło, którego nawet jako dorosły człowiek nie potrafił zrozumieć. Jego opowieść to jedno z najbardziej poruszających świadectw dziecka więzionego, głodzonego, bitego i bestialsko torturowanego - za kradzież kromki chleba, śpiewanie polskich piosenek albo za to, że jego rodzice byli aresztowani.