Pocałunki pod jemiołą

Imponujące dzieło, zrywające z konwencjami współczesnej prozy, należące, jak "Miasto Śniących Książek", do kręgu opowieści Moersa o fantastycznym świecie Camonii. Tym razem głównym bohaterem jest Rumo, który jak każdy Wolperting posiada zdolność widzenia z zamkniętymi oczami. Któregoś ranka, posługując się wyłącznie nosem, wietrzy srebrne pasmo zapachu zapowiadającego oczekujące na niego

Rok 1945 to czas, gdy Wrocław staje się miejscem dramatycznych przeżyć i zawirowań historycznych. Po kapitulacji, miasto jest w stanie całkowitej ruiny, a jego ulice wypełniają się ludźmi z różnych zakątków Polski i świata. Wśród nich są nie tylko byli więźniowie obozów, ale także żołnierze, mieszkańcy miast oraz szabrownicy, którzy w poszukiwaniu lepszego jutra zacierają swoje ślady. W takim kontekście splatają się losy bohaterów, których historie pokazują, jak różnorodne i skomplikowane mogą być ludzkie losy w obliczu wojennej pożogi. Dramatyczne losy bohaterów W centrum opowieści znajdują się: młody powstaniec warszawski, Żyd z Augustowa, ambitny sędzia, sowiecki oficer oraz trzy Niemki, które wciąż czują się związane z Wrocławiem. Każda z tych postaci ma swoje marzenia, lęki i pragnienia, które prowadzą je przez mroczne realia powojennego życia. Czy w obliczu zniszczeń i rozczarowań, jest możliwe zbudowanie nowego życia? Jakie są szanse na odnalezienie miłości, gdy świat dookoła zdaje się rozpadać? Miłość w czasach chaosu W tej opowieści miłość staje się kluczem do zrozumienia i nadziei. Na zgliszczach dawnych relacji, bohaterowie próbują odnaleźć coś, co ocalało z wojennej zawieruchy. Zderzenie ich losów pokazuje, że nawet w najtrudniejszych momentach można znaleźć drobne promyki szczęścia. Zdolność do miłości, empatii i zrozumienia może przynieść ulgę w czasach kryzysu, a także zmieniać bieg wydarzeń w nieprzewidywalny sposób. Rzeczywistość Wrocławia po wojnie Wrocław, zniszczony przez wojnę, staje się tłem dla głębokich refleksji nad tym, co pozostało po ludziach i ich historiach. Zrujnowane budynki i puste ulice są symbolem utraconych nadziei, ale także miejscem, gdzie zrodzić się mogą nowe marzenia. W tej rzeczywistości, w której walka o przetrwanie staje się codziennością, każdy krok naprzód to akt odwagi i determinacji. W konfrontacji z przeszłością, bohaterowie muszą stawić czoła nie tylko zewnętrznym przeciwnościom, ale także własnym demonom. Ta powieść to nie tylko historia jednostek, ale także głęboki portret społeczności, które próbują odbudować swoje życie w obliczu tragedii. Warto zanurzyć się w tę opowieść i poznać złożoność ludzkich emocji oraz nadziei, które mogą przetrwać nawet w najciemniejszych czasach. Pozwól sobie na chwilę refleksji i odkryj, jak silne mogą być więzi między ludźmi w obliczu katastrofy. Sięgnij po tę książkę i daj się porwać jej niepowtarzalnemu klimatowi.

Tej poruszającej powieści długo nie zapomnisz! Zaskakująca i pełna emocji historia o skomplikowanych relacjach i sile rodzinnych więzi To tylko nastoletni wybryk. Chociaż Kip wypił na imprezie trochę za dużo i spowodował wypadek samochodowy, wydaje się, że ujdzie mu to na sucho. Jednak nagle umiera jego przyrodnia siostra. Tamtego dnia Chrissy jechała razem z bratem, więc policja szybko łączy fakty, ale Kip zarzeka się, że to wszystko wyglądało inaczej. Czy wzajemne oskarżenia sprawią,

Zmęczona prowadzeniem firmy pogrzebowej Donata zostaje instruktorką jogi śmiechu. Na prowadzonych przez nią warsztatach spotykają się Marta, Janeczka, Paula, Sylwia, Elwira. I Zuzanna, która siada w kącie i obserwuje, nie biorąc udziału w ćwiczeniach. Przychodzi również na kolejne zajęcia i zachowuje się tak samo. Czego szuka Zuzanna? Czy w zastygłych schematach znajdzie przestrzeń na nowe? Słońce w kieszeni to opowieść o przełamywaniu ograniczeń, odkrywaniu nowych ścieżek i wspierającej sile kobiet. Ci, którzy czytali wcześniejsze książki Joanny M. Chmielewskiej, w Słońcu w kieszeni odnajdą znajome postacie.

Agnieszka jest młodą mamą i żoną Huberta, który więcej czasu spędza u swojej mamusi (z piekła rodem) niż we własnym domu. Dlatego dziewczyna lubi oddawać się marzeniom, na przykład o romantycznej podróży do Paryża. Albo chociaż nad Bałtyk? Blanka, rozczarowana dotychczasowymi związkami i pracą w agencji reklamowej, ku rozpaczy swojej mamy wciąż jest singielką. Żyje chwilą i koncentruje się na sobie. Jednak od pewnego czasu ma wrażenie, że jeszcze ktoś skupia na niej uwagę, a wręcz ją śledzi? Celina z kolei na sam widok swojego męża czuje się staro. Po dwudziestu latach małżeństwa jest dla niego ?przezroczysta?, a wybryki dorastającej córki są jak niekończący się refren nielubianej piosenki. Kobieta dochodzi do wniosku, że to ostatnia chwila, aby przerwać codzienną monotonię i dodać życiu odrobinę słodyczy. Ścieżki życiowe Agnieszki, Blanki i Celiny łączą się w historię pełną emocji, humoru oraz muzyki, piosenek i tańca jak w najprawdziwszym musicalu. To opowieść o kobietach i dla kobiet, które wpadły w pułapkę rutyny i straciły nadzieję na odmianę losu. Jak się jednak okazuje, pomoc może nadejść w najmniej spodziewanym momencie i z najmniej oczekiwanej strony.

Historia o miłości, przyjaźni oraz tolerancji, która nikogo nie pozostawi obojętnym. "Córka rabina" to książka, która stawia ważne pytania, na które niełatwo jest czasem odnaleźć odpowiedź. Agnieszka Lis w swojej książce przenosi nas do zrekonstruowanego przedwojennego Radomia, w którym splatają się ze sobą drogi katolickiego księdza Kazimierza oraz rabina Chila. Mimo odmienności wiary, między duchownymi buduje się nić porozumienia. Przyjaźni księdza i rabina nie przerywa nawet wybuch II wojny światowej, która zmienia wszystko inne. Mimo to relacja bohaterów zostanie wystawiona na niejedną próbę. "Córka rabina" to lekcja miłości i tolerancji, szacunku i zaufania. Autorka wraca w swojej książce do czasów wojennych, ale wymowa powieści, przedstawione w niej relacje i wydarzenia, mówią tak naprawdę o kwestiach ponadczasowych. Co to znaczy być dobrym człowiekiem? Czy w świecie, gdzie na każdym kroku czyha śmierć i niebezpieczeństwo jest miejsce na przyjaźń? Jak wiele można poświęcić dla swoich bliskich?

Seryjna morderczyni. Sadystka. Szalona kobieta. Wampirzyca. Wilkołak. Wszystkie te epitety i określenia przypisywane są Elżbiecie Batory. Słynęła nie tylko z wyrafinowanego okrucieństwa, lecz także z nieprzeciętnej inteligencji i urody. Zwana „Panią na Czachticach” lub „Wampirzycą z Transylwanii”, przeszła do historii jako jedna z najokrutniejszych kobiet Europy. Do dzisiaj krążą opowieści o księżnej owładniętej obsesją wiecznej młodości, dla osiągnięcia której kąpała się we krwi młodych dziewic. Czy rzeczywiście jest odpowiedzialna za ponad sześćset zabójstw, które się jej przypisuje? A może krewna króla Polski Stefana Batorego była ofiarą intrygi uknutej przez jej krewnych do spółki z żądnymi władzy Habsburgami? Prawda wydaje się równie intrygująca jak legenda, która ciągnie się za „Krwawą Hrabiną”.