Gładko. O polskim wstydzie, obsesji młodości i intymnych operacjach plastycznych

Ciężko jest Ci się oderwać od książek Eleny Aramas oraz Ali Hazelwood? Jeśli z niecierpliwością czekasz na kolejne pozycje od tych autorek, to czas ten z pewnością umili Ci "To Hate Adam Connor" autorstwa Elli Maise! Autorka, która po spektakularnym sukcesie swojej poprzedniej książki "To Love Jason Thorn" stała się istną sensacją na TikToku, powraca z kolejną powieścią z kategorii slowburn romansów. Tym razem mamy jednak do czynienia z sekwencją wydarzeń typową dla zjawiska enemies to lovers. Czy zasada "Kto się czubi, ten się lubi" sprawdzi się w przypadku Lucy i Adama? Mając na względzie początek ich historii, dalsze wydarzenia mogą mieć naprawdę nieoczekiwany przebieg... Gdy do domu obok wprowadza się znany i uwielbiany przez tysiące, przystojny aktor-celebryta ze swoim synem, ciężko jest powstrzymać ciekawość. Należy jednak uważać, bo jeśli poświęci mu się zbyt dużo uwagi, łatwo można wpaść w tarapaty. Gorzko przekonała się o tym główna bohaterka "To Hate Adam Connor" - Lucy, która znajomość z nowym sąsiadem rozpoczęła od oskarżenia o stalking i nieplanowanej wizyty w areszcie. Od tamtej pory ich relacja to ciągła walka, której koniec dla wielu może być zaskoczeniem.

Wkrocz do mrocznego i brutalnego świata mafii, w którym liczą się jedynie władza, szacunek i lojalność. Czy zdołasz się odnaleźć w tej trudnej rzeczywistości, którą rządzą zupełnie inne prawa? Meloddy Nici Giovanni i Liam Callahan prowadzą działalność charytatywną, pomagają ludziom ubogim i chorym, wspierają odbudowę miast i renowację zabytków, nie szczędząc przy tym pieniędzy. Są uwielbiani przez ludzi. Nikt nie podejrzewa, że ich małżeństwo było zaaranżowane w celu zakończenia krwawej wojny pomiędzy irlandzką i włoską mafią, a ich prawdziwym celem jest bezlitosna walka o władzę i wpływy w skorumpowanym świecie. Oznacza to również brutalne walki między mężem a żoną. Liam był przekonany, że Meloddy jest uległą kobietą, którą bez problemu będzie mógł zdominować i manipulować jej życiem, aby działała na jego korzyść. Zdolny jest do najgorszych postępków, mogących zagwarantować mu upragnioną pozycję w mafijnym świecie. Szybko odkrywa, jak bardzo się mylił. Meloddy, wychowana i uczona przez bezlitosnych kryminalistów, zna swoją wartość i wie, że nigdy nie ulegnie. W wieku 24 lat zabijała każdego, kto chciał stanąć na jej drodze do władzy. Oswojona z bronią palną i wychowana w brutalnym świecie, podąża wybraną przez siebie drogą i nie zamierza z niej zboczyć. Mimo wrogości, jaka jest między nimi, muszą zawrzeć rozejm, gdy pojawia się wspólny wróg, czekający na ich błąd.

Przejmujące rozmowy lekarza z rodzicami chorych dzieci Nikt nie chce tej książki przeczytać. Nikt nie chce być bohaterem tych opowieści. Nikt nie chce słuchać o tym, jak wygląda życie śmiertelnie chorego dziecka. Nikt nie chce uwierzyć, że decyzja o urodzeniu takiego dziecka wcale nie jest tą najtrudniejszą. I nikt nie chce wyobrażać sobie podejmowania tej, ani kolejnej – kiedy i w jaki sposób pozwolić swemu dziecku odejść. Jak wygląda życie śmiertelnie chorego dziecka? Co czują rodzice, którzy spełniają ostatnie marzenia swoich pociech? Dlaczego łatwiej jest pozwolić odejść niż patrzeć na życie, które bez maszyn nie ma szans? Ile odwagi trzeba mieć, by podjąć taką decyzję? To jednak książka nie tylko o życiu między domem a szpitalem, o znieczulicy systemu, ale również o dobrych ludziach, którzy są obok. To książka o bohaterach.

Ukraińska walka o niezależność od rosyjskiego imperium trwa od setek lat. Jeśli nie na arenie politycznej czy militarnej, to na gruncie literatury i kultury. Bo cel Rosji - nieważne czy carskiej, sowieckiej czy putinowskiej - pozostaje niezmienny: zmiażdżyć odrębność Ukrainy, zawłaszczyć jej dokonania i sfałszować historię. To dlatego historia ukraińskiej kultury to w rzeczywistości - jak ukazuje Wira Ahejewa, krytyczka literacka i filolożka - historia oporu przeciwko imperium. Ukraińscy twórcy toczyli bój o wszystko: język (zwany pogardliwie "małoruskim"), folklor, a nawet pamięć. Walka nigdy nie odbywała się na równych zasadach, bo imperium raz po raz sięgało po realne i zabójcze środki nacisku. Zasięg rosyjskiej machiny kolonialnej jest tak olbrzymi, że w ukraińskim sprzeciwie z łatwością można dostrzec echa również polskich zmagań. Książka Ahejewej to nic innego jak kronika trwającej od pokoleń wojny kulturowej.

Kiedy Francis, mieszkająca na Manhattanie wdowa o bardzo cierpkim charakterze, dowiaduje się, że jej majątek popada w ruinę i grozi jej katastrofa finansowa oraz, co gorsza, wizerunkowa, wpada w rozpacz. Tym bardziej, że towarzyszą jej jedynie pozbawiony ambicji syn Malcolm oraz kot – Mały Frank – w którym najprawdopodobniej mieszka duch zmarłego przed dwunastu laty męża. Francis nie ma więc wyjścia – musi uciec daleko, za ocean, do jedynego miasta, w którym mogą się uratować (bądź ulec zagładzie) – do Paryża. Już o samej trójce głównych, niezwykłych bohaterów można napisać niejedną nowelę. Książkę „Francuskie wyjście” zapełnia jeszcze więcej różnorodnych postaci, tworząc jedyną w swoim rodzaju, ciepłą, a jednocześnie mroczną, ciętą, ale też wzruszającą, tragedię obyczajową. Ekranizacja powieści jest równie surrealistyczna, w końcu scenariusz do niej pisał sam autor. W rolach głównych możemy podziwiać Michelle Pfeiffer i Lucasa Hedgesa. Film jest dostępny na platformach VOD.

Łucja i Felicja powracają na kartach nowej powieści. Próbują odbudować swoje życie po problemach, z którymi musiały się zmierzyć. Niestety okazuje się, że nie jest to ani proste, ani oczywiste. Felicja, poskramiając swój ognisty temperament w imię miłości, szybko zaczyna się dusić. Czy ucieczka do malowniczej Szkocji będzie dobrym rozwiązaniem jej trosk? Łucja wyjeżdża do domu babci Michaliny. Tymczasem jej mąż robi wszystko, by boleśnie odczuła konsekwencje swoich błędów. Do czego doprowadzi chęć zemsty Cezarego? Czy Michalina zdoła ocalić wnuczkę? Może odpowiedź na wątpliwości sióstr znajduje się na kartach zapomnianego pamiętnika seniorki rodu? „Między nami” to kobieca opowieść o stawianiu czoła życiu i jego przeciwnościom. To także historia o sile kobiecych więzi, sztuce podnoszenia się z kolan oraz o tym, jak ważne są nasze korzenie. Bohaterki po raz kolejny dają nam lekcję, jak wspierając się, stworzyć dobre i wartościowe życie. Ta historia to dowód na to, że siła jest kobietą.

Od niepamiętnych czasów blond był synonimem piękna i szlachetności, ale także delikatności, słabości charakteru, czy wręcz głupoty. Kobieta nie mogła być piękna i mądra zarazem… Oto siedem portretów blondynek, kobiet odważnych i wpływowych, które zadają kłam wszystkim stereotypom związanym z włosami koloru blond. Dajmy się uwieść Afrodycie, bogini miłości. Posłuchajmy rozkazów Eleonory Akwitańskiej,