Ja, Michał z Mointagne

Opiłki i okruszki wspomnień często są małe i pozornie nieistotne, a jednak zapamiętane, więc ważne. Ta książka to luźny katalog wspomnień, każdy rozdział jest odwołaniem do wydarzeń z kolejnych lat. Główny bohater wspomina swoje dzieciństwo, romanse, życie w czasach komunizmu , stan wojenny, blaski i cienie wolności, a w końcu zmagania się ze starością. Opowieść snuje się poprzez lata, od roku 1953, a kończy się w roku 2041, gdy bohater opowieści umiera. To okruchy życia, osobne, a jednak układają się w całość. Przeszłość to magazyn pamięci, jest w nim dzieciństwo i dojrzewanie, pomyłki, błędy, miłości mniejsze i większe, małżeństwo, zdrady, dzieci, wnuki, nadzieje i rozczarowania. W końcu kraina starości. Opiłki i okruszki wspomnień często są małe i pozornie nieistotne, a jednak zapamiętane, więc ważne. Fascynująca, wciągająca historia życia, w której czas unicestwia wszystko, zataczając krąg. Aż do chwili, w której początek i koniec podają sobie ręce.

Portret przenikliwej, a zarazem niezwykle interesującej postaci. Poznaj wszechstronnego artystę i dowiedz się, co go ukształtowało. "Ten Bryll ma styl. Opowieść o Erneście Bryllu" to książka biograficzna, ukazująca niebanalnego bohatera, jakim jest tytułowy Ernest Bryll. Warto sięgnąć po tę pozycję, jeśli chce się dokładniej przyjrzeć jego życiu oraz twórczości. Ernest Bryll jest polskim poetą i pisarzem. Zajmuje się również tworzeniem tekstów piosenek, dziennikarstwem oraz tłumaczeniami. Pozostaje także związany z branżą filmową, gdzie dał się poznać jako krytyk. Ma za sobą również karierę dyplomatyczną. Urodził się pierwszego marca 1935 roku w Warszawie. Pierwszy napisany przez niego tomik wierszy został opublikowany w 1958 roku. Pisanie tekstów piosenek Bryll rozpoczął w 1965 roku, a posłużyły one takim artystom, jak: 2 plus 1, Pakt, Myslovitz, Skaldowie, Michał Bajor, Halina Frąckowiak, Marek Grechuta, Halina Kunicka, Czesław Niemen, Jerzy Połomski, czy Józef Sojka. Został również pracownikiem Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Wśród jego utworów prozatorskich warto wymienić: "Studium", "Gorzko, Gorzko?", "Drugi niedzielny autobus" czy "Betlejem". W przypadku poezji można wspomnieć o: "Autoportrecie z bykiem", "Twarzy nie odsłoniętej" czy "Piołunie piołunowym".

W Zwyczajnej dzielnicy Londynu, na dachu pełnym zaskakujących roślin, rozgrywa się intrygująca opowieść. Główna bohaterka, Eustacia Rose, jest toksykolożką botaniczną, której życie przypomina z pozoru spokojny rytm pór roku. Jednak w jej niezwykłym ogrodzie, pełnym rzadkich i trujących roślin, nic nie jest takie, jak się wydaje. Każdy liść, każdy kwiat skrywa tajemnice, które mogą prowadzić do nieoczekiwanych zwrotów akcji. Fascynująca fabuła kryminalna W pewnym momencie Eustacia staje się główną podejrzaną w sprawie tajemniczej zbrodni, gdzie ofiarą jest jej sąsiadka. Urokliwe otoczenie szybko zamienia się w atmosferę pełną napięcia i niepewności. W miarę jak śledztwo postępuje, ujawniają się skrywane sekrety, a Eustacia musi walczyć o swoją niewinność. Czy uda jej się przekonać śledczych, że nie ma nic wspólnego z morderstwem, które rozgrywa się na jej oczach? Niezwykłe postacie i relacje W tej powieści nie brakuje interesujących postaci, które wprowadzają dodatkowy wymiar do fabuły. Eustacia, obserwując przez teleskop życie sąsiadów, odkrywa więcej niż tylko ich codzienność. Jej relacja z otoczeniem staje się kluczowa w odkrywaniu prawdy. Kto jest przyjacielem, a kto wrogiem? Jakie sekrety skrywają mieszkańcy tej pozornie spokojnej dzielnicy? Każda interakcja dodaje napięcia i zmusza do refleksji nad naturą zaufania i zdrady. Rzadkie rośliny i ich toksyczne tajemnice Rośliny, które Eustacia hoduje, są nie tylko piękne, ale również niezwykle niebezpieczne. Ich toksyczne właściwości biorą udział w intrygującej grze, w której każdy liść może być kluczem do rozwiązania zagadki. Czy Eustacia zdoła wykorzystać swoją wiedzę botaniczną, aby oczyścić swoje imię? Jakie zasady rządzą tym niezwykłym ogrodem i jakie konsekwencje niosą ze sobą decyzje, które podejmuje? Wciągająca narracja: Każda strona wciąga czytelnika w wir wydarzeń, zaskakując zwrotami akcji. Unikalne tło: Londyński dach pełen rzadkich roślin staje się nie tylko tłem, ale i kluczowym elementem fabuły. Psychologiczne napięcie: Relacje między postaciami prowadzą do intensywnych emocji i niepewności. Ta książka to nie tylko kryminał, ale także głęboka analiza ludzkich relacji oraz złożoności charakterów. Każdy, kto zafascynowany jest zagadkami i psychologią postaci, znajdzie w tej opowieści coś dla siebie. Zachęcamy do sięgnięcia po tę niezwykłą lekturę, która z pewnością dostarczy wielu emocji i przemyśleń.

Kontynuacja bestsellera Ostatni Mag Esta straciła rodziców. Ukradziono jej życie. A wszystko, co wiedziała o magii, okazało się kłamstwem. Sądziła, że Księga Tajemnic skrywa klucz do wyzwolenia Maginów spod terroru Zakonu. Tymczasem okazała się źródłem śmiertelnego zagrożenia. Teraz potężną moc Księgi nosi w sobie Harte, towarzysz Esty. Aby okiełznać złowrogą siłę, muszą odnaleźć cztery bezcenne artefakty - prastare kamienie, rozsiane po całym kontynencie. To prawdziwe wyzwanie, bo świat poza Nowym Jorkiem jest zupełnie inny, niż się tego spodziewali…

Intymny portret pewnego małżeństwa. Pełna emocji opowieść o okrutnej sile milczenia i tragicznym w skutkach braku komunikacji. Wydawałoby się, że małżeństwo Maggie i Franka jest szczęśliwe i pełne miłości. Okazuje się jednak, że mąż i żona od pół roku nie zamienili ze sobą ani jednego słowa. Jedzą razem posiłki i śpią w jednym łóżku w coraz bardziej niezręcznym milczeniu.

”Trzynaście opowieści” to zbiór trzynastu opowiadań dotyczących losów podchorążych oraz oficerów w polskiej armii na zachodzie. Wydanie to jest poprzedzone wstępem Józefa Hena. Zbiór opowiadań zatytułowany ”Trzynaście opowieści” jest pełen milczących bohaterów, którzy posiadają liczne rany na ciele i duszy i których dręczy świadomość klęski. Postacie te są uważane za alter ego samego autora. Pruszyński o swoich ”Trzynastu opowieściach” mówił, że wszystkie zawarte w nich wydarzenia są faktami. Oprócz Trębacza z Samarkandy, kiedy to pisarz pierwszy raz dopuścił się kompozycji fikcyjnej. Ironicznym faktem jest to, że czytelnicy byli przekonani właśnie o prawdziwości właśnie tej jednej historii. Opowieść o Trębaczu z Samarkandy do tego stopnia wydawała się realistyczna, że Andres kazał zarządzić śledztwo.