Ja, Michał z Mointagne

Przenieś się do Wrocławia w roku 2079, gdzie zbrodnia przybiera nową, przerażającą formę. W tej futurystycznej wizji autorstwa Marka Krajewskiego, świat jest zdominowany przez technologię, a starzejący się policjant staje przed wyzwaniem, które zdeterminuje jego karierę. Brutalne morderstwa w miejscach publicznych, dokonane na oczach świadków, wstrząsają miastem, a ich ofiary łączy jedna cecha – profesja. Zbrodniarz, skrywający się za zasłoną sztucznej inteligencji, wprowadza w życie mroczne plany, które zmuszają do działania nawet najstarszych wyjadaczy w policji. Zaskakujący cyberkryminał W tej opowieści spotykamy się z wieloma wątkami, które prowadzą przez labirynty wrocławskiego metra, zapomniane zakamarki blokowisk oraz najwyższe piętra nowoczesnych drapaczy chmur. Każdy z tych elementów tworzy niepowtarzalny klimat, w którym technologia i ludzka natura splatają się w nieprzewidywalny sposób. Brutalność zbrodni oraz geniusz mordercy stają się zagadką, której rozwiązanie wymaga nie tylko umiejętności dedukcji, ale także zrozumienia zawirowań w psychice ludzkiej. Mistrz mistyfikacji W miarę jak fabuła się rozwija, stajemy się świadkami starcia między tradycyjnymi metodami śledztwa a nowoczesnymi technologiami. Jak w świecie, w którym algorytmy zastępują ludzką intuicję, można zdemaskować sprytnego zabójcę? Wrocławski detektyw musi zmierzyć się z własnymi demonami oraz z nieufnością, która towarzyszy mu w trakcie prowadzenia sprawy. Każdy krok w stronę rozwiązania zagadki to kolejny krok w stronę odkrywania ciemnych tajemnic miasta, które skrywa wiele niespodzianek. Człowiek a technologia Zarówno dźwięki tętniącego życiem miasta, jak i zapachy związane z codziennym życiem, tworzą niezapomnianą atmosferę tej powieści. Marek Krajewski, znany z nagradzanych bestsellerów, wciąga czytelników w wir akcji, który nie pozwala na chwilę wytchnienia. Czytelnik zostaje zmuszony do refleksji nad tym, jak technologia zmienia naszą rzeczywistość i jakie konsekwencje niesie za sobą jej nadużywanie. Przygotuj się na emocjonującą podróż przez mroczne zakątki Wrocławia, gdzie każdy cień może skrywać niebezpieczeństwo. Przekonaj się, jak daleko może posunąć się człowiek w imię zemsty i sprawiedliwości. To nie tylko historia kryminalna, ale także głęboka analiza relacji między człowiekiem a technologią w czasach, gdy granice między tymi dwoma światami zacierają się w niebezpieczny sposób. Nie przegap tej wyjątkowej lektury, która z pewnością na długo pozostanie w Twojej pamięci.

Lato 1346 roku. Do wybrzeża Normandii przybija łódź z dziesięcioma najemnikami. Ilu z nich wróci do domu? Mówią o nich Psy z Essex, bo wszyscy mają kły i zabijają na zlecenie. Teraz czeka ich polowanie na Francuzów. Edward III, król Anglii, w rozpoczynającej się właśnie wojnie liczy na francuską koronę, Psy – na złoto za czterdzieści dni służby. Ich dowódca Loveday przysiągł, że jego ludzie będą się cieszyć zapłatą na ojczystej ziemi, ale na drodze do Crécy nietrudno o błąd, a rozgrzany upałem piach tylko czeka, aż zbryzga go świeża krew.

Czerwiec 1967 – marzec 1968. Partia Gomułki i Moczara rozpętuje haniebną kampanię antysemicką. (Nazywając ją walką z „syjonistami”). Józef Hen reaguje jak na pisarza przystało: publikuje w paryskiej „Kulturze” pod pseudonimem „Korab” wysokiej klasy opowiadania z cyklu Oko Dajana (1969–1972). „Korab” odnosi sukces, jest przekładany na francuski, włoski, niemiecki, angielski i często cytowany. Autor wpisany na czarną listę, z zakazem wyjazdów za granicę. Czterdzieści jeden lat później, w 2008 roku, Józef Hen pisze wstrząsającą powieść Pingpongista. Miasteczko, w którym podczas okupacji dokonała się zbrodnia, nazywa się tu Cheremiec, ale nie ma wątpliwości, że inspiracją literacką była tragedia Żydów spalonych w Jedwabnem. Narratorem jest przybyły na uroczystości rocznicowe sędzia z Brooklynu, Mike (znany mieszkańcom jako Michaś). Usiłował wtedy uratować życie swojemu rówieśnikowi, znakomitemu pingpongiście, któremu obiecał rewanż. Bezskutecznie. Minęło sześćdziesiąt lat, Mike wdziera się w sumienia świadków zbrodni, także i kilku wciąż żyjących uczestników. Wśród nich znajduje się ksiądz, który wyznaje Mike`owi, że dręczą go podjęte wtedy decyzje. Żałuje, że nie wykonał wówczas księżowskiego zadania, nie przeciwstawił się zbrodni. Obie książki połączono w jeden zbór, który porusza bolesny temat antysemityzmu.

Ostatnia część jednej z najznakomitszych polskich powieści historycznych, teraz na nowo przypomniana przez Wydawnictwo MG. Książka "Bolesław Chrobry. Rozdroża" jest domknięciem losów charyzmatycznego władcy z rodu Piastów, który mimo przeciwności zwieńczył swoje polityczne wysiłki pierwszą w dziejach Polski koroną. Antoni Gołubiew - pomimo iście monumentalnego dorobku - jest pisarzem wciąż niewystarczająco docenianym w powszechnym odbiorze czytelniczym. A przecież jego proza historyczna nawiązuje do najlepszych wzorców tego gatunku i można ją śmiało zestawiać z nazwiskami Teodora Parnickiego, Hanny Malewskiej czy Elżbiety Cherezińskiej. Opowieść, którą podejmuje w "Chrobrym", jest majstersztykiem fabularyzowania historii z jednoczesnymi aspiracjami do uświadomienia odbiorcy, jak bardzo bliski sercu współczesnego czytelnika może być bohater czasów odległych, na wpół zapomnianych. Całe szczęście Gołubiew nie daje zapomnieć o pierwszym królu piastowskim, wpisując go w dynamiczny krajobraz średniowiecznych realiów: politycznych machinacji, krzewienia wiary chrześcijańskiej i kultury łacińskiej, które nie zawsze postępowało wedle zasad rycerskiego etosu. Powieść Gołubiewa szczególnie warto porównać z książką "Srebrne orły" Teodora Parnickiego, która rozgrywa się w zbieżnych okolicznościach przełomu X i XI wieku, a polityczne dylematy króla Bolesława zostały uzupełnione o paneuropejski kontekst uniwersalnego cesarstwa.

Seria brutalnych morderstw wstrząsa Leningradem u progu wielkiego terroru! Zabita: Faina Baranowa, lat trzydzieści cztery, bezpartyjna. Księgowa w spółdzielni przemysłowej. Panna. Rewolucja trwa i mieszkańcy Leningradu mają większe problemy na głowie niż seria morderstw. Jedynie śledczy Zajcew, nie zwracając uwagi na atmosferę strachu i podejrzliwości panującą w mieście, jest zdeterminowany, by odnaleźć sprawcę. Na pierwszy rzut oka morderstwa nie mają ze sobą nic wspólnego. Ofiary to samotna księgowa, młody złodziejaszek, dwie prostytutki i czarnoskóry komunista. Każde zginęło w innej części miasta. Zajcew przeczuwa, że te pozornie przypadkowe zbrodnie wskazują na jednego mordercę, który inscenizuje swoje zbrodnie w dziwaczny sposób. Przebiera ofiary, ustawia ciała w nienaturalnych, sztywnych pozach, a miejsca zbrodni porządkuje i modeluje, przestawiając meble. Jednocześnie Zajcew musi mieć się na baczności – ostatnio trudno odróżnić ofiary zbrodni od zdrajców systemu. Śledczy nie ma innego wyjścia jak dopaść zabójcę, lawirując między pułapkami politycznej rzeczywistości. Tylko co będzie, kiedy władza sama weźmie go na cel?