Częstotliwość śmierci. Auris. Tom 2

Trzy pasjonujące, mistrzowskie biografie historyczne rzucają nowe światło na władzę rosyjskich despotów i mentalność rosyjskiego narodu. Iwan Groźny. Krwawy twórca Carstwa Rosyjskiego Iwan IV – osierocony przez ojca i matkę, oddany pod opiekę wydzierających sobie władzę bojarów – od dzieciństwa uczy się przebiegłości i okrucieństwa. W 1547 roku koronuje się i ogłasza pierwszym carem Wszechrusi. Ma wtedy siedemnaście lat. Od razu staje się władcą despotycznym. Skłonność do przemocy i rozwiązłości łączy z chorobliwą wręcz pobożnością. Sadysta i mistyk zarazem, ma się za namiestnika Boga na ziemi i z góry rozgrzesza się z wszelkich występków, bo święcie wierzy, że zło czyni w tajnym porozumieniu ze Stwórcą. Wybujała podejrzliwość każe mu wszędzie dostrzegać szpiegów i zdrajców. Jego najwierniejsi dworzanie giną jeden po drugim okrutnie torturowani. Kocha przelewać krew, ale kocha też kobiety. Żeni się osiem razy, nie bacząc na dezaprobatę Kościoła. Jednocześnie jest wybitnym reformatorem. Gorliwie pracuje nad reorganizacją kraju i poszerzeniem jego granic w nieustannych walkach, ze zmiennym szczęściem, z Polakami, ze Szwedami, z Tatarami... I tak, rozdarty między wizjonerską błyskotliwością i przenikliwością umysłu a okrucieństwem, między dewocją a rozpustą, car Iwan Groźny pozostaje nieodgadnioną zagadką. Kim był naprawdę krwawy twórca carstwa rosyjskiego? Piotr Wielki. Geniusz i szaleństwo Kim naprawdę był twórca Imperium Rosyjskiego? Fascynującym geniuszem, który słaby i zacofany kraj przekształcił w mocarstwo? Czy przerażającym szaleńcem, który bez wahania przelewał krew poddanych i własną ręką zadał śmierć zbuntowanemu synowi? Nigdy nie zostało rozstrzygnięte, kto naprawdę był ojcem Piotra, bo ani fizycznie, ani psychicznie nie był podobny do cara Aleksego. Piotr I Wielki, koronowany na cara w 1689 roku, w 1721 roku przyjmuje tytuł Cesarza Wszechrusi. Obala dawne obyczaje z niewiarygodną zaciekłością, obcinając brody i głowy, narzucając swym rodakom europejskie stroje i poglądy. Przeprowadza radykalne reformy administracji, prawa, finansów, gospodarki. Tworzy regularną armię i flotę. Wojuje kosztem tysięcy ludzkich istnień z Turkami i Szwedami. Poświęca życie tysięcy, wznosząc na moczarach nową stolicę – Sankt Petersburg. Kładzie podwaliny pod nowoczesny przemysł, buduje drogi, zakłada szkoły, unowocześnia rolnictwo. A wszystko za cenę zniewolenia narodu, wydanego na łup skorumpowanej biurokracji. Władca niezmierzonego kraju umie posługiwać się kompasem, siekierą cieśli i katowskim toporem. Buduje statki i wyrywa zęby swoim poddanym. To olbrzym, który góruje wzrostem nad otoczeniem. Mocarz, który łamie w rękach podkowy. Prostak, który znajduje upodobanie w obżarstwie, pijaństwie, rozpuście i błazenadach, rozmiłowany jest w europejskiej cywilizacji i przemocą chce do niej wprowadzić Rosję. Gdyby nie świadectwa historyczne, można by sądzić, że car Piotr I Wielki jest mitycznym tworem ludowej wyobraźni, nie zaś autentyczną postacią z krwi i kości. Katarzyna Wielka. Nienasycona żądza życia i władzy Bezwzględna despotka i przyjaciółka filozofów, przebiegła w polityce i rozmiłowana w sztuce. Zwycięska cesarzowa i nienasycona kochanka. Semiramida i Messalina Północy. Caryca Rosji Katarzyna II zwana Wielką przez ponad 34 lata (1762-1796) rządzi twardą ręką, krwawo tłumi bunty, prowadzi zręczne gry polityczne i zwycięskie wojny. Unicestwienie potęgi tureckiej, przyłączenie Krymu, rozbiory Polski – zawsze w imię świętych interesów imperium. Mieni się liberalną, a postępuje jak autokratka: tortury i morderstwa są nieodłączną częścią jej polityki. Wzniosłe idee filozofów nie przeszkadzają jej umacniać poddaństwa, a mimo to dla swego ludu pozostaje ukochaną „mateczką”. Ostentacyjnie wspiera pisarzy i artystów, ale to tylko propaganda na użytek oświeconej Europy. W miłości jest wstydliwa w słowach, rozwiązła w czynach. Obdarzona krwistym i porywczym temperamentem, mężczyzn ma za narzędzia rozkoszy. Żelazną wolą, pracowitością i inteligencją osiąga wszystko, czego pragnęła. Poślubia nie tylko następcę rosyjskiego tronu, którego niebawem zamorduje – poślubia samą duszę rosyjskiego narodu. Niemka, w której żyłach nie płynie ani kropla krwi rosyjskiej, staje się ucieleśnieniem Rosji.

„Praca to całe moje życie. To dzięki niej jeszcze nie zwariowałem. Nie mam czasu na życie osobiste, jeśli nie liczyć przelotnych romansów oraz przygód na jedną noc. Jednak taki układ całkiem mi pasuje. Mam zasady: żadnych uczuć, żadnych zobowiązań. Moje życie jest skomplikowane i nie zamierzam się nim z nikim dzielić. Zajmuję się ratowaniem ludzkiego życia i to jest mój priorytet. Jednak kiedy na

Jego debiutancka powieść „Baśka” – opowiadanie o mieszkańcach warszawskiej Ochoty – stała się bestsellerem. Wojtek Friedmann wraca z nową książką – tym razem zabierze czytelników na Mokotów do z pozoru zwyczajnej kamienicy. Ale w powieściach Friedmanna nic nie jest zwyczajne, losy mieszkańców i pewnego wyjątkowego psa przeplatają się ze sobą, składając się na niezwykle barwną i wciągającą opowieść. „Przezabawny pies o imieniu Kolka” już od 26 kwietnia w księgarniach. Nie dajcie się zwieść. To nie jest książka o psie. „Przezabawny pies o imieniu Kolka” to przede wszystkim ludzie – mieszkańcy starej kamienicy – i ich losy, opowiedziane w krótkiej, charakterystycznej dla autora formie. „Mieszkańców kamienicy ła?czył nie tylko adres. Ła?czyła ich takz˙e pore?cz schodów. Troche? jak zaczarowany bluszcz, tyle z˙e bez lis´ci”. Mokotów oczami Friedmanna, tętniący życiem lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, aż po współczesność, to miejsce zamieszkane przez barwne osobowości, zawsze ukrywające jakąś tajemnicę, a historie ich życia, jak ta książka, mają w sobie coś pięknego, a zarazem chuligańskiego. Proza Friedmanna to literatura, która kipi od ulicznego gwaru. Czytając, zapominamy, że to fikcja. I nikt tak naprawdę do końca nie może być pewny, czy opisane historie na pewno są zmyślone. Stara kamienica, gdzie toczy się życie bohaterów „Kolki”, może być miejscem, w którym sami mieszkacie albo w którym chcielibyście zamieszkać. Z książką wiąże się anegdota. Friedmann, który wcześniej nigdy nie myślał o posiadaniu psa, napisał nową książkę. Praktis zaprojektował okładkę, z rysunkiem psa Kolki, tytułowego bohatera. Niedługo potem zbieg różnych wydarzeń sprawił, że autor „Baśki” został opiekunem psa. Oczywiście nazwał go Kolka. Dziwnym trafem okazało się, że pies wygląda niemal tak samo jak pies z okładki.

Powieści Stevena Rowleya zawsze trafiają w serce, zmuszając nas do przemyśleń i rozważań, które często czynią nas lepszymi ludźmi. "Gujcio" to pierwsza z jego książek, która została przetłumaczona na język polski, co jest gratką dla każdego, kto oczekiwał ich z utęsknieniem. Jest to opowieść, która zabiera nas w świat rodziny, która nie spodziewała się być razem, ale los sprawił, że się pokochała. Patrick jest samotnikiem, który kiedyś był gwiazdą telenoweli, a dziś spędza czas w swoim własnym mieszkaniu, odcinając się od świata. Jego spokój zaburza śmierć w rodzinie - umiera żona jego brata. Zdesperowany mężczyzna powierza Patrickowi swoje dzieci, co sprawia, że życie bohatera wywraca się do góry nogami, a jego spokój zostaje zakłócony. Godzi się ON na ich przyjęcie, choć w głębi serca wolałby je widywać tylko na święta i weekendy. Patrick jest gejem, który nigdy nie pragnął adoptować dziecka, przez co nowa rola jest dla niego niezwykle trudna. Początkowo trudna sytuacja zamienia się jednak w okazję do nowego życia, gdzie dzieci stają się jasnym punktem każdego dnia. Czy dwójka dzieci i Patrick odnajdą wspólny język? Jest to powieść, która pokazuje, jak ważna jest rodzina i jak trudno jest bez niej żyć. Autorem tej książki jest Steven Rowley, którego powieści stały się bestsellerami na całym świecie. Nie jest jeszcze tak znany w Polsce, ale jego popularność z każdym dniem wzrasta.

Ochroniła go własnym ciałem… Teraz on będzie musiał ochronić ich wszystkich Po okresie zawieruchy i niepokojów, kiedy Beatrice musiała wziąć na siebie kierowanie interesami Aleksandra i zapłaciła za to wysoką cenę, razem wyszli na prostą. Siergiejew wyzdrowiał, Beatrice szczęśliwie donosiła ciążę, są małżeństwem. Wracają do nas, świętując niespodziewane podwójne narodziny: czekali na córeczkę, tymczasem na świat przyszły bliźniaki, dziewczynka i chłopiec. Nastia i Max. Na widok własnych dzieci gangster mięknie i z budzącego postrach szefa przeistacza się w szczęśliwego ojca rodziny. Okazuje się jednak, że to nie koniec ich problemów. Nie będą mogli w spokoju cieszyć się rodzinnym szczęściem. Zabity przez Beatrice boss irlandzkiej mafii pozostawił na świecie kogoś, kto pragnie zemsty. A może nawet czegoś więcej… Książka dla czytelników powyżej osiemnastego roku życia.

Meg Elison zabiera nas w podróż do świata znanego z "Księgi Bezimiennej Akuszerki". Będzie to podróż trudna i niebezpieczna, podczas której czytelnik wraz z główną bohaterką staną przed wieloma pytaniami na tematy definicji płci i suwerenności społeczeństwa. "Księga Etty. Droga donikąd. Tom 2" wciąga od pierwszej strony i na długo pozostaje w pamięci. Postapokaliptyczna seria "Droga donikąd" autorstwa Meg Elison to wyjątkowe powieści, które pod fabułą fantasy skrywają aktualną problematykę queerową i feministyczną. Akcja drugiego tomu, "Księgi Etty", rozgrywa się 100 lat po wydarzeniach z pierwszego tomu, "Księdze Bezimiennej Akuszerki". Nowa rzeczywistość jest bardziej okrutna od tej, którą czytelnik może pamiętać z pierwszej części serii - jest to jednak pokłosie wydarzeń z finału "Księgi Bezimiennej Akuszerki". W "Księdze Etty" poznajemy Nowhere - miejsce wyniszczone przez plagę, gdzie kobiety i dzieci stanowią niewielki procent społeczeństwa. Z Nowhere pochodzi Etta, główna bohaterka powieści, która nie chce poddać się oczekiwaniom wobec swojej płci i woli odnaleźć wolność w łowiectwie. Jej życie zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy handlarze napadają na jej osad. To właśnie Etta będzie musiała uratować swoich bliskich oraz - jak się później okaże - cały świat. Czy podoła zadaniu i na zawsze odmieni rzeczywistość?

Katarzyna Małecka powraca z gangsterską rodziną Mancuso. Nadszedł czas na nową opowieść romantyczną - "Ottavio. Blood FROM Blood" to niezapomniana mieszanka romansu, wysmakowanej erotyki oraz sensacji! Alessia jest załamana. Młoda kobieta nie zdążyła jeszcze wkroczyć w dorosłość, nacieszyć się życiem, a już dowiedziała się, że lada moment wyjdzie za mąż. Oczywiście na wybór przyszłego partnera nie miała żadnego wpływu... Czy tego chce, czy nie, wkrótce będzie częścią mafijnej rodziny Mancuso. Początkowo jest tym faktem przerażona, jednak gdy poznaje Ottavia - całkowicie zmienia zdanie. Przystojny mężczyzna robi na niej ogromne wrażenie, nie tego spodziewała się po gangsterze. Życie w narzeczeństwie to sielanka, co w takim razie może pójść nie tak? Wszystko! Po ślubie Ottavio zmienia swoje oblicze, upodabnia się do pozostałych członków mafijnej rodziny. Jest władczy, bierze, co chce i niczego nie oferuje w zamian. Wszystko wskazuje na to, że Alessia dała się zwieść jego urokowi i pięknym słówkom. Po roku kobieta nie ma już żadnych wątpliwości - jej małżeństwo istnieje jedynie na papierze. Mimo to wszyscy wokół wyczekują potomka rodziny Mancuso. Katarzyna Małecka jest polską pisarką znaną z romansów, w których pierwsze skrzypce należą do członków mafii. Jej literackim debiutem była powieść "Vito. Blood FROM Blood". W swoich dziełach stawia na historie trudnej miłości, ale też namiętności niemożliwej do opanowania. Wpisuje się w nurt reprezentowany przez takie pozycje jak "Kostandin. Grzechy mafii" Magdaleny Winnickiej oraz "Lucian" Bethany-Kris.

"Pracownia dobrych myśli" Magdaleny Witkiewicz to piękna opowieść o miłości, przyjaźni i tym, jak wiele mogą znaczyć ludzie znajdujący się wokół nas. Osią, na której zbudowana została fabuła tej książki, jest pokoleniowa relacja babci, matki i wnuka. Główny bohater, Florian, prowadzi kwiaciarnię, w której toczą się rozmowy bohaterów - mniej lub bardziej przypadkowych. Zlokalizowana jest ona przy Przytulnej 26 - nazwa ulicy doskonale oddaje klimat tego miejsca. Przed laty to tu swoją pracownię krawiecką prowadziła babcia Floriana, Pelagia. "Pracownia dobrych myśli" to pełna ciepła i wzruszeń powieść obyczajowa. Autorka wprowadziła do książki zróżnicowanych bohaterów. Florian uwielbia kwiaty i spełnia swoje marzenia, prowadząc własny lokal. Jego matka, Grażyna, jest ekscentryczną artystką. Ich rodzinę otaczają ludzie, którzy z czasem przestali być przypadkowo spotykanymi sąsiadami, a stali się najlepszymi przyjaciółmi. Z jednej strony to nieco wycofana Ewa, która po śmierci męża układa sobie życie na nowo. Z drugiej - zabawna Wiesława, producentka nalewek, która ma swoje centrum dowodzenia przy oknie. W kwiaciarni bywają też Norbert i Giga - kobieta dopiero co rozpoczęła pracę swoich marzeń. Sukces książki Magdaleny Witkiewicz po raz kolejny udowadnia, że czytelnicy potrzebują tego rodzaju lektur. Chcą się wzruszać, uśmiechać do siebie w tracie czytania i kończyć lekturę w dobrym nastroju.