Książę nocy

Sprowadził muzykę do mojego cichego świata […] Gra melodie, które znaczą dla mnie więcej niż słowa. Dziewiętnastoletni Cromwell Dean jest wschodzącą gwiazdą muzyki. Uwielbiają go tysiące, choć tak naprawdę nikt go nie zna. W końcu pojawia się dziewczyna w fioletowej sukience, która potrafi przebić się przez nieprzenikniony mur. Kiedy Cromwell porzuca Anglię, by studiować muzykę w upalnej Karolinie Południowej, nie liczy na możliwość ponownego spotkania z dziewczyną. I z pewnością nie spodziewa się, że myśl o niej utkwi w jego głowie, niczym nieustannie powtarzająca się piosenka. Dla Bonnie Farraday muzyka jest całym życiem. Dziewczyna zapisuje każdą nutę w sercu. Dostrzega, że Cromwell ucieka przed swoją przeszłością. Próbuje trzymać się od niego z daleka, ale coś sprawia, że ciągle do niego wraca.

Rafał Tomański opisuje dwanaście miesięcy z życia mieszkańców Półwyspu Koreańskiego – ich sukcesy, troski, niepokoje i nadzieje. Niniejsza książka jest zbiorem tekstów powstałych między czerwcem 2015 a czerwcem 2016 roku, zapisem wydarzeń, jakie miały miejsce po obu stronach 38. równoleżnika, wzdłuż którego biegnie granica oddzielająca Koreę Północną od Południowej – dwa sztucznie utworzone kraje, które pomimo wspólnej historii dzieli prawie wszystko. Trzeba jednak zaznaczyć, że tytułowe piekło nie odnosi się tylko do komunistycznego reżimu Kim Dzong Una na Północy, a niebo nie jest jedynie określeniem dynamicznie rozwijającego się Południa. Korea pokazana jest jako całość, w której można zaznać nieba i piekła równocześnie, gdzie rzeczywistość mieści w sobie wiele sprzeczności z naczelnym absurdem tego systemu na czele – pasem ziemi niczyjej przecinającym półwysep wszerz, oficjalnie nazywanym Koreańską Strefą Zdemilitaryzowaną, a faktycznie będącym jednym z najsilniej uzbrojonych terenów świata. Piekło – niebo przedstawia dwanaście miesięcy pełnych wydarzeń zapętlających się w mantrze „Korea Północna to...”, „Kim Dzong Un tamto...”, prowadzących donikąd i jednocześnie dających promyk nadziei.

Władza potrafi działać na ludzi odurzająco niczym wysokoprocentowy alkohol. Lubimy się nią upajać, a niekiedy wykorzystywać do tego, by osiągać zamierzone korzyści. Czasem jednak takie działanie może mieć wyjątkowo przykre konsekwencje. Sięgnij po książkę pod tytułem "Lukrecja. Słodkie pożądanie" autorstwa Anny Kasiuk i przekonaj się, że nie warto igrać z kobietą! Lukrecja to młoda kobieta, której hipnotyzująca uroda sprawia, że cieszy się ona powodzeniem wśród mężczyzn. Dziś nie boi się już tego wykorzystywać. Robi to między innymi po to, by zapomnieć o wczesnych latach swojego dojrzewania, gdy była nieśmiałą nastolatką nieustannie narażoną na kpiny i niewybredne żarty. Krótko po rozpoczęciu pracy w jednej z redakcji Lukrecja wikła się w romans ze swoim szefem. Gdy zdaje sobie sprawę z tego, że została przez niego wykorzystana, szuka sposobu na uwolnienie się z tego układu. Nieoczekiwanie odkrywa, że mężczyzna posiada sekret. Jego ujawnienia mogłoby mieć opłakane skutki dla kochanka Lukrecji. Kobieta postanawia, że nie cofnie się przed niczym, aby go zniszczyć. Czy odniesie sukces? Anna Kasiuk, autorka, to dobrze znana polska pisarka, która zjednała sobie sympatię szerokiego grona czytelników. Wszystko dzięki jej powieściom, z takich gatunków literackich, jak: literatura kobieca, romans oraz literatura obyczajowa. Początkowo pisarstwo było dla niej miłym sposobem na spędzanie wolnego czasu. Dziś jest sposobem na życie. Jej pasja do słowa pisanego zaowocowała wydaniem następujących pozycji: "W twoim cieniu", "Poza ringiem. Amelia i ja", "Obok ciebie" oraz "Ciebie szukam".

Gdy Akademia rzuca rękawicę, podejmij wyzwanie! Przyjęcie do elitarnej szkoły magii, potworów i zabójców nie było moim pomysłem na zdobycie wyższego wykształcenia, wiecie? Ale oto jestem, biorę udział w Próbach śmieci, żeby móc uzyskać prawo do zdobycia tajemnej wiedzy. I jakby problemów było za mało, inni uczestnicy zaczynają nagle znikać. Ludzie, którzy są moimi przyjaciółmi. Nauczyciele uważają, że powinniśmy po prostu uważać na siebie, że powinniśmy zostawić poległych i nie zadawać pytań. Najwyraźniej myślą, że jesteśmy głupi! Dowiem się, co knują! W niebezpiecznym świecie, w którym nikt nie jest taki, jakim się wydaje, złota zasada jest prosta: nie ufaj nikomu. Dotarłam tak daleko, ufając swojemu instynktowi, i nie zamierzam się teraz wycofywać. Te dzieciaki nie zostaną pozostawione na śmierć… Nie na mojej warcie.