Wszystko czego, nie zrobiliśmy razem. Tom 1. Seria londyńska

Kapitalizm mówi, że każdy może stać się bogaty, jeśli tylko będzie miał na siebie dobry pomysł i zabierze się do niego z wielkim oddaniem. Czasem tak jest, a czasem trafiamy na stanowiska, które zwyczajnie nie mają żadnego sensu. Bardzo często nie są potrzebne nikomu, a ich efekty nie mają znaczenia w żadnym aspekcie. Zakład pracy nigdy nie jest miejscem, w którym chcemy być, a jednak wciąż tam pozostajemy. Z humorem i smutkiem poczytaj o tym w książce "Każda praca hańbi. Pozdrowienia z późnego kapitalizmu". Książka ta została napisana przez osobę, która niegdyś była naiwnym studentem socjologii. Naiwnym, bo sądził, że praca jest, jak go uczono, celową i rozumną działalnością człowieka. Nie ma to wiele wspólnego z rzeczywistością, z którą się spotkał. Dookoła niego były jedynie nadmierna władza, taśmowa powtarzalność czynności, eksploatacja i ciągłe specjalizacje, które nie miały żadnego sensu. W prosty sposób można to nazwać kretynizmem, który rozwija się nadzwyczaj dobrze. Jest to zbiór przemyśleń osoby, która przeszła przez różne stanowiska w swoim życiu. Zaczynała od sprzedaży na stoisku z okularami przeciwsłonecznymi, przeszła przez bycie wykładowcą na katolickiej uczelni, aby znaleźć się w korporacyjnym świecie zachodniego kapitału. Opowieść ta, choć smutna, jest też przepełniona gorzkim humorem.

Gdy nie wiesz, gdzie szukać pomocy. Gdy wydaje ci się, że na świecie nie ma już światła. Gdy wszyscy wokół nie widzą rozwiązania… okazuje się, że jest w Tobie siła, która umożliwia pozornie niemożliwe. Nastoletnia Edyta ma wrażenie, że nie ma dla niej miejsca na świecie. Wyobcowana, z silną depresją, po ciężkim wypadku ma mroczne myśli. A jednak, z biegiem czasu, odnajduje sens i swoje miejsce w życiu. Znajduje przyjaciół, odkrywa, że rodzina jest siłą, choć nie zawsze oczywistą. I że ludzka wola, metodyczne dążenie do celu potrafią pokonać największe przeszkody. A szczęście – tak ulotne, czasami pozornie nieosiągalne – okazuje się znajdować na wyciągnięcie ręki. Bo szczęście jest w nas, bez względu na okoliczności. Agnieszka Lis po doskonale przyjętych „Pozorach” oraz „Guzikach”, kolejny raz udowadnia, że po mistrzowsku potrafi zaglądać do wnętrza ludzkiej duszy.

Inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, wielokrotnie nagradzana powieść, która porusza równie mocno, jak Chłopiec w pasiastej piżamie i Złodziejka książek. Hanna Śliwka jest u progu czternastych urodzin, kiedy niemiecka armia przekracza granicę okupowanej przez Sowietów Ukrainy. Za nią wkracza Gestapo, mające jasno określony cel – „uwolnić od Żydów” sztetl, w którym mieszka dziewczyna. Przed nastaniem niemieckiej okupacji Hanna wraz z młodszym rodzeństwem spędzała czas na zgłębianiu sekretów rodzinnej wsi Kwasowa, podziwianiu rysunków przystojnego Leona Stadnicka i pomocy sąsiadom w farbowaniu ozdobnych pisanek. Teraz jednak, razem z Leonem i rodziną, muszą uciekać ze sztetla. Znajdują schronienie w mrocznych jaskiniach pod falującymi łąkami, gdzie podobno zamieszkują złe duchy. Podczas gdy na powierzchni z rąk nazistów giną ludzie, oni walczą pod ziemią z chorobami i głodem. Kiedy ojciec Hanny nagle znika, to właśnie na nią spada zadanie jego odnalezienia i odpowiedzialność za utrzymanie rodziny i przyjaciół przy życiu. Tak naprawdę mam na imię Hanna to subtelna powieść, w której wojna widziana jest oczyma dziecka. Skierowana zarówno dla starszego, jak i młodszego czytelnika, sławi podtrzymywanie rodzinnych więzi, piękno pomocnej dłoni i nieustępliwość ludzkiego ducha nawet w najtrudniejszych czasach.

Wzruszająca, zabawna, pięknie ilustrowana przez twórcę m.in. Bajkołapka na dobranoc opowieść o niezwykłej przyjaźni. Zachęca do nawiązywania kontaktów i dzielenia się z innymi. Pokazuje, jak wielką daje to radość i jak pomaga przezwyciężyć lęk przed nieznanym. Mrukole lubią być same i mieć wszystko dla siebie. Mrukole nie przyjmują gości. I Mrukole przede wszystkim nie znają i nie chcą zaznać przygód. Ale pewnego wieczora PUK! PUK! PUK! – u drzwi Mrukola staje niespodziewany przemoczony gość. To Żeglarz, który chce schronić się, ogrzać i pożywić. I opowiedzieć o swoich niezwykłych przygodach. Czy życie Mrukola zmieni się tak, jak nigdy nawet nie umiał i nie śmiał marzyć? Czy Mrukol odważy się wyruszyć z domu w poszukiwaniu przygód? Ta książka zachęca do nawiązywania kontaktów i dzielenia się z innymi. Pokazuje, jak wielką radość daje przyjaźń i jak pomaga przezwyciężyć lęk przed nieznanym.

“Nie łatwo mnie zabić. Opowieść o Joannie Chmielewskiej” to fabularyzowana biografia pisarki, której życie było tak zakręcone jak jej książki. W końcu była “królową polskiego kryminału” i na jej książkach wychowały się autorki, które dziś przejęły koronę i berło. “Opowieść o Joannie Chmielewskiej” Katarzyny Drogi to nie tyle powieść biograficzna, ile komedia kryminalna, która spodoba się nie tylko fanom pełnego humoru pisarstwa Chmielewskiej, ale też wszystkim miłośnikom historii, w których tajemnice i zagadki do rozwiązania są wplecione w komedię omyłek. Chmielewska w interpretacji Katarzyny Drogi jest pozytywnie zakręcona i ekspresyjna. Świat wokół niej kipi od domniemanych zbrodni. Autorka fabularyzowanej biografii zabiera czytelników do czasów komunistycznej Polski, w której o łyczku kawy można było pomarzyć i ze wszystkim trzeba było kombinować. Uniki, pomysły na obejście systemu to codzienność pracy Chmielewskiej w biurze architektonicznym. Jak się okazuje, ta codzienność może być jeszcze bardziej nieprzewidywalna. Dodaj do tego wielkie miłości, przyjaźnie na śmierć i życie, tajemnicze zaginięcia… Podejrzani są wszyscy, a już zwłaszcza mężczyzna o tajemniczym głosie telefonujący do głównej bohaterki zawsze o tej samej porze. Nie zapominaj o Lesiu próbującym wysłać kadrową na tamten świat… Jak to mówią. Co nas nie zabije, to nas wzmocni, a jak nie wzmocni, to na pewno rozśmieszy, a Joannę Chmielewską niełatwo zabić. Po książkę Katarzyny Drogi “Niełatwo mnie zabić” z pewnością powinni sięgnąć fani tytułowej pisarki. Jesteśmy pewni, że ta historia spodoba się też tym, którzy jeszcze nie czytali książek Joanny Chmielewskiej. To “jeszcze” jest kluczowe, bo po przeczytaniu “Nie łatwo mnie zabić”, będą chcieli sięgnąć po jej książki.

“Odnaleźć się”, debiut literacki Agnes Lidbeck, to jedna z najgłośniejszych szwedzkich książek 2017 roku Szpital, narodziny dziecka i mąż. To sceneria, w której poznajemy główną bohaterkę powieści, Annę. Autorka opowiada o losach kobiety, jej wyborach, miłości, prozie życia małżeńskiego i rodzinnego, kobiecych i zwykłych ludzkich pragnieniach. To książka między innymi o samotności w związku i wielu innych aspektach bliskich współczesnym kobietom. To dlatego warto sięgnąć po tę oryginalną i uniwersalną w swoim przekazie powieść. Główna bohaterka, Anna mieszka w pięknym domu. Jest żoną Jena i matką trójki dzieci. Zawodowo pisze teksty do kolorowego pisma. Anna nie ma przyjaciół, ani życia towarzyskiego. Dzieci i mąż stanowią zasadniczą treść jej życia. Pod maską wzorowej żony i matki kryje się niepewna siebie kobieta, która zupełnie nie potrafi odnaleźć się w roli, jaką przyjęła. Anna czuje, że nie jest potrzebna dzieciom, a mąż już jej nie pożąda. Jednocześnie to, jak postrzegają Annę inni ludzie, jest dla niej lustrem, w którym się przegląda. Na odbiciu, jakie widzi opiera poczucie własnej wartości. Kobieta w głębi pragnie zmiany, która wyrwie ją z monotonii, zerwie skorupę normalności. Jednak nie potrafi określić, w jakim kierunku ta zmiana miałaby pójść. Ta głęboko tkwiąca tęsknota sprawia, iż Anna porzuca swoją dotychczasową uporządkowaną egzystencję i wchodzi w nowy związek. Czy to zmieni Annę i jej postrzeganie samej siebie? Czy bohaterka zdoła odnaleźć samą siebie? Autorka, Agnes Lidbeck, nie ocenia swojej bohaterki, ale w sposób dobitny pokazuje pustkę i bezduszność współczesnego świata.

"Most of All You. Dotyk miłości" to historia dwojga ludzi mocno pokaleczonych przez los. Choć jest na wskroś przesiąknięta bólem, żalem i poczuciem niesprawiedliwości, jej przesłanie uświadamia czytelnikom, że miłość, szczerość i szacunek mogą przynieść ukojenie nawet w najgorszej sytuacji. Crystal, a tak naprawdę Ellie, to pewna siebie tancerka erotyczna pracująca w klubie nocnym Platinum Pearl. Ta profesja nie jest spełnieniem marzeń, ale kobieta nie ma żadnego wsparcia, a musi z czegoś żyć, dlatego każdej nocy występuje przed mężczyznami, którzy często przekraczają granice. Przez lata bycia striptizerką nauczyła się odcinać wszelkie emocje, a traumy z przeszłości pozbawiły ją pewności siebie i wpędziły w kompleksy i samotność. Pewnego dnia zauważa w klubie faceta, który zupełnie nie pasuje do tego miejsca. To rzeźbiarz Gabriel, panicznie bojący się dotyku. W dzieciństwie został uprowadzony i przez sześć lat przebywał w ciemnej piwnicy. Choć udało mu się stamtąd wydostać, wciąż nawiedzają go koszmarne wspomnienia, przez które nie może zacząć normalnego życia. Zdecydował się wstąpić do tego przybytku w nadziei, że znajdzie kogoś, kto pomoże mu w końcu poczuć, czym jest prawdziwa bliskość.