Wykopaliska

"Razem, a nawet osobno" to niesamowita opowieść o dążeniu do celu i miłości, która przychodzi w najmniej spodziewanym momencie. Poznaj losy Marysi i Janka - ich życie zmienia się na skutek spotkania po latach i zadania, nad którym pracowali jeszcze w liceum. Marysia i Janek poznali się w liceum, a w ramach zadania z przedsiębiorczości opracowali własny biznesplan polegający na założeniu kameralnego klubu Honolulu w Wieliczce. Po dziesięciu latach szkolny projekt zamienia się w realne plany, kiedy Janek niespodziewanie odwiedza dawną koleżankę i wprowadza spory zamęt w jej z pozoru poukładanym życiu. Wspólnie zabierają się za realizację biznesplanu, który zmieni ich życia i zbliży ich do siebie bardziej, niż mogliby się spodziewać. "Razem, a nawet osobno" Barbary Kwinty to lekka książka obyczajowa, która opowiada o marzeniach, miłości oraz dojrzewaniu. Czytając opowieść o losach Marysi i Janka, możemy śledzić rozkwitające pomiędzy nimi uczucie oraz obserwować, jak radzą sobie z kolejnymi wyzwaniami, które stawia przed nimi dorosłość. Ta wyjątkowo lekka lektura pokazuje czytelnikowi, że nie należy bać się zmiany, a walkę o własne marzenia warto podejmować na każdym etapie życia.

Dlaczego kobiety decydują się wstąpić do zakonu, gdzie składają śluby posłuszeństwa, ubóstwa i czystości? O wszystko muszą pytać matkę przełożoną, nie dysponują pieniędzmi (nawet tymi, które same zarabiają), rezygnują z relacji romantycznych i seksualnych. Czym podszyta jest ich motywacja? Czy żałują czasem tej decyzji? Justyna Dżbik-Kluge – jak sama o sobie mówi: ateistka z dwójką nieochrzczonych dzieci, w małżeństwie bez ślubu kościelnego – zagląda za mury żeńskich klasztorów. Rozmawia z zakonnicami i z byłą siostrą zakonną. Sprawdza, ile jest prawdy w naszych wyobrażeniach o życiu sióstr. Zadaje trudne pytania o nadużycia, pieniądze i władzę; o to, jak się odnajdują w instytucji zdominowanej przez mężczyzn. Czy ślubując posłuszeństwo, mogą żyć po swojemu? Co łączy je z kobietami, które nie wybrały tak rygorystycznego życia? Ta książka jest jak dziennik z wyprawy do innego świata. Autorka próbuje zrozumieć wybory sióstr, problemy, z którymi się zmagają, ich życie w zhierarchizowanym systemie, w którym łatwo jest czasem stracić z oczu człowieka.

Gdy byłam dzieckiem, pierwszy kęs robiłam z zamkniętymi oczami, by lepiej poczuć smak potrawy. Od zawsze uwielbiałam jeść, rozmawiać o jedzeniu, przygotowywać je, a z czasem zaczęłam też o nim pisać, a nawet je fotografować. Książka, którą napisałam, to właśnie taki pachnący, przepełniony smakami zbiór opowieści. Zaglądam w niej do kuchni mamy, piekę szarlotkę z babcią Marysią, idę na targ z babcią Anią, wygrzewam się na słońcu z prababcią Janinką, ale i szperam w spiżarni Lucyny Ćwierczakiewicz oraz piekę wielkanocną babę z Marią Disslową. Wszystkie moje wspomnienia mają konkretny smak, dlatego zależało mi, by każde z nich wieńczył przepis. Dzięki recepturom moja opowieść staje się kompletna, a książkę można traktować jako zbiór historii o przeszłości, ale również jako źródło inspiracji w kuchni.