Recepta na szczęście

Zanurz się w mrocznym świecie rytuałów, morderstw i tajemnic. Bestsellerowa powieść "Spirytystka. Honoriusz Mond. Tom 2" sprawi, że nie będziesz w stanie opędzić się od niewyjaśnionego uczucia silnego niepokoju. Honoriusz Mond usłyszał o bezlitosnym mordercy, który grasuje w pobliżu Krakowa. Mężczyzna odprawiał tajemnicze rytuały, a ich celu nie udało się ustalić. Na szczęście psychopata został odnaleziony i zastrzelony podczas przygotowywania się do złożenia kolejnej ofiary. Pomocne okazały się informacje, które Honoriusz Mond przekazał policji. Mężczyzna postanowił zrezygnować ze stanowiska kierownika katedry mortalistyki. Wymarzył sobie spokojne życie, w którym nie ma miejsca na morderstwa, zbrodnie i śledztwa. Zatrudnienie się w firmie sprzątającej wydawało się doskonałym pomysłem. Niestety śmierć ma długą pamięć i nigdy nie zapomina. Rytuały zostały wznowione, ale tym razem nie sposób dopatrzyć się jakichkolwiek wskazówek. Tym bardziej że o ich szczegółach wiedział tylko zastrzelony przez policję szaleniec oraz Honoriusz Mond. Mężczyzna zaczyna podejrzewać, że to on może być tajemniczym geniuszem zła, który zyskuje sławę w darknecie. Czy należy zaufać swoim zmysłom? Książki napisane przez Maxa Czornyja charakteryzują się ciężką atmosferą i nieustannie rosnącym napięciem. Autor tworzy skomplikowane historie, które zaskakują czytelnika na każdym kroku. Czornyj znany jest z brutalnych i krwawych powieści, wśród których na szczególną uwagę zasługują: "Kat z Płaszowa", "Bestia z Buchenwaldu", a także serie "Komisarz Eryk Deryło" i "Honoriusz Mond".

Cezary Żak - gwiazdor polskich ekranów - naprawdę zrzucił 30 kg! Jest żywym dowodem na to, że można osiągnąć wymarzoną sylwetkę przy minimalnym wysiłku i niewielkich zmianach przyzwyczajeń żywieniowych. Swoimi doświadczeniami z „przed” i „po” oraz ulubionymi przepisami kulinarnymi dzieli się z czytelnikami w tej książce. Jego „12 kroków do dobrej wagi” komentują psycholog i dietetyk. •12

Świat wikingów z ich siłą, namiętnością i zmysłową pierwotnością. Średniowieczna Norwegia. Rządy króla Halfdana Czarnego. Nikt nie ucieknie przed tym, co go czeka. Przyszłość człowieka jest zapisana w niciach życia, które norny tkają pod ogromnym drzewem Yggdrasil. Bjorn Wężowe Oko, syn Thorolfa i Ingrid, staje się jednym z wojowników jarla Ulfara z Trondheim. Jego życie zostaje podporządkowane nauce i walce, a głównym celem młodzieńca jest zdobycie sławy i chwały. Solveig, rudowłosa córka Alfa Baldersona, żyje w biednej wiosce na południu. Pewnego dnia do osady przybywają królewscy urzędnicy zbierający daniny. Od tej pory losy kobiety będą zależeć wyłącznie od drużynników Halfdana Czarnego. Pragnienie bliskości, pożądanie oraz ukryte żądze bohaterów sprawią, że losy Solveig i Bjorna przetną się w najmniej oczekiwanym momencie ich życia. Czy żar ich miłości zdoła pokonać wszystkie przeszkody, które znajdą się na ich drodze? Drugi tom przygód nieustraszonych wikingów z Trondheim przeniesie czytelnika do krainy pełnej tajemnic, tęsknot i zakazanego uczucia, a wszystko to w scenerii ośnieżonych fiordów średniowiecznej Norwegii.

Kobieta, mężczyzna, dwupokojowe mieszkanie, jedna doba – można by rzec: mocno ograniczona czasem i przestrzenią akcja. I byłaby to nawet prawda, gdyby bohaterowie, opowiadając siebie, raz po raz tych granic nie przekraczali.Gdyby autorka przez tytuł – a bohaterka przez próbę naśladowania Zbyszka Cybulskiego – nie nawiązywała do pewnego stylu życia, pewnych tęsknot tamtych czasów, budując przy tym sarkastyczny obraz współczesnych relacji damsko-męskich, odsłaniając mechanizmy i przyczyny dzisiejszych gier. To opowieść o miłości i śmierci, o chwilach, gdy jedno w zbyt ciasnym splocie tańczy z drugim, dowodząc, że człowiek albo umiera z miłości albo miłuje śmierć. A bohaterowie mają nie tylko tęsknoty, ale i ciała, i nie są to bynajmniej ciała astralne; są to ciała warte grzechu, więc też zdarza się im pogrzeszyć. Czy jest w tym polemika z modelem tęsknot, które uwiecznił pewien kultowy film? Autorka o powieści: Dla wielbicieli romansów mała przestroga – jeśli „Do niewidzenia, do niejutra” w ogóle przypomina romans, to nietypowy. Typowego nigdy bym nie napisała, bo nie wierzę pięknym jedynie słowom, które opiewają wyłącznie wzniosłe sentymenty. W tej historii spotkacie się również ze słowami brzydkimi i uczuciami niższego rzędu, czasem zupełnie niskimi. Może przy czytaniu zdarzy się Wam skrzywić z obrzydzeniem albo zarechotać z trwogą, lecz – mam nadzieję – może też pomyślicie, że jesteście bliżej rzeczywistości. Tu krzesło jest z reguły tylko krzesłem, a stół stołem, ale całość to najdonioślejszy akt odwagi wobec świata i zarazem szczerości wobec samej siebie. I nie jest ważne, czy Lo to ja albo czy Profesor istnieje, skoro historia o nich to ja; i na odwrót.