Miłosna kapitulacja

Bestseller "Los Angeles Times" i "Boston Globe", a także książka, którą według "New York Timesa" po prostu trzeba znać. Czytelnicy zachwycają się jej niezwykłą tematyką i wyjątkowym stylem, który umożliwia niemal organiczny kontakt z bliskim ludziom żywiołem! W wodzie czyha na ludzi wiele niebezpieczeństw, coś nas do niej jednak nieustannie przyciąga. A przecież, w przeciwieństwie do wielu innych stworzeń, nie jesteśmy urodzonymi pływakami. Musimy się tej umiejętności nauczyć. Co takiego jest w wodzie, że czujemy z nią niezwykle silną więź? Mistrzyni reportażu Bonnie Tsui, umiejętnie przeplatając dawne oraz współczesne historie dotyczące pływania z wątkami osobistymi, ukazuje w tej książce głęboką i wieloaspektową relację człowieka z wodą. Znajdziesz tu fascynujące opowieści o prehistorycznych amatorach sportów wodnych z "zielonej Sahary", klubie pływackim z ogarniętego wojną Bagdadu, którego członkowie spotykali się w eleganckim basenie pałacowym Saddama Husajna, o Brytyjkach z epoki wiktoriańskiej, które odważyły się upomnieć o prawa kobiet do... bezpiecznego korzystania z wody, o współczesnych pływakach japońskich zwinnie sunących przez taflę w zbroi samuraja, o społecznościach wodnych nomadów i wiele, wiele innych. Dowiesz się z niej ponadto, jakie korzyści zdrowotne przynosi nam pływanie, a zanurzając się w lekturze, być może nabierzesz ochoty, by natychmiast wskoczyć do wody i doświadczyć jej oczyszczającego działania. Pływanie bowiem - jak twierdzi autorka - to tunel czasoprzestrzenny, pozwalający nam wyrwać się na chwilę z nieprzerwanie mielących żaren codzienności. Zanurzenie przynosi wewnętrzny spokój i ciszę. Czasami celem jest właśnie pływanie aż do całkowitego "wyłączenia". Wchodzimy w niemal hipnotyczny stan medytacji, licząc długości i koncentrując wzrok na grze światła, wywoływanej przez promienie słońca muskające wodę na torach. Przemykamy od myśli do myśli, aż wreszcie na chwilę zapada zupełna cisza. W tej krótkiej chwili jesteśmy całkowicie wolni od ciężaru myślenia. Płynęliśmy tego dnia w szóstkę. Woda miała temperaturę niespełna 14°C, jej powierzchnię chłostał lekki wiatr. Przyby¬liśmy na Alcatraz przed dziewiątą rano i udało nam się złapać rozpoczynający się przypływ. Przejmujący chłód wody na chwilę odebrał mi oddech. Przegrupowaliśmy się, żeby po raz ostatni pomachać naszej łodzi i jej pilotowi. Na zdjęciach z tamtego poranka mam uśmiechniętą twarz. Wyglądam, jakby było mi cieplej, niż było faktycznie; słońce odbija się od moich okularów polaryzacyjnych, rzucając srebrne refleksy. Odwróciliśmy się w wodzie w stronę miasta i popłynęliśmy. Odgarniając ramionami wodę, szybko złapałam rytm i pły¬nięcie przestało wydawać się walką. Nagle stało się prostsze, przyjemnie regularne: oddech, wymach, wymach, oddech. Na to byliśmy przygotowani. Ciasny pancerz, który zacisnął się wokół mojej klatki piersiowej, gdy wchodziłam do wody, nagle opadł i zaczęłam wypatrywać pojawiających się od czasu do czasu białych grzebieni fal raczej z ekscytacją niż obawą. Powyższy opis pochodzi od wydawcy. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

Podobno prawda wyzwala. Czy odkrycie prawdy o samym sobie może nastroić duszę, tak jak stroi się gitarę, kiedy jej brzmienie odbiega od harmonii świata? Julita, Dagmara, Eliza i Łucja – cztery kobiety, których życiowe ścieżki biegną nie do końca tam, gdzie chciałyby dotrzeć. Czy poznanie swoich pragnień pozwoli im wrócić na właściwe tory? Mała podwarszawska miejscowość. Na lokalnym forum internetowym pojawia

Kobieta, mężczyzna, dwupokojowe mieszkanie, jedna doba – można by rzec: mocno ograniczona czasem i przestrzenią akcja. I byłaby to nawet prawda, gdyby bohaterowie, opowiadając siebie, raz po raz tych granic nie przekraczali.Gdyby autorka przez tytuł – a bohaterka przez próbę naśladowania Zbyszka Cybulskiego – nie nawiązywała do pewnego stylu życia, pewnych tęsknot tamtych czasów, budując przy tym sarkastyczny obraz współczesnych relacji damsko-męskich, odsłaniając mechanizmy i przyczyny dzisiejszych gier. To opowieść o miłości i śmierci, o chwilach, gdy jedno w zbyt ciasnym splocie tańczy z drugim, dowodząc, że człowiek albo umiera z miłości albo miłuje śmierć. A bohaterowie mają nie tylko tęsknoty, ale i ciała, i nie są to bynajmniej ciała astralne; są to ciała warte grzechu, więc też zdarza się im pogrzeszyć. Czy jest w tym polemika z modelem tęsknot, które uwiecznił pewien kultowy film? Autorka o powieści: Dla wielbicieli romansów mała przestroga – jeśli „Do niewidzenia, do niejutra” w ogóle przypomina romans, to nietypowy. Typowego nigdy bym nie napisała, bo nie wierzę pięknym jedynie słowom, które opiewają wyłącznie wzniosłe sentymenty. W tej historii spotkacie się również ze słowami brzydkimi i uczuciami niższego rzędu, czasem zupełnie niskimi. Może przy czytaniu zdarzy się Wam skrzywić z obrzydzeniem albo zarechotać z trwogą, lecz – mam nadzieję – może też pomyślicie, że jesteście bliżej rzeczywistości. Tu krzesło jest z reguły tylko krzesłem, a stół stołem, ale całość to najdonioślejszy akt odwagi wobec świata i zarazem szczerości wobec samej siebie. I nie jest ważne, czy Lo to ja albo czy Profesor istnieje, skoro historia o nich to ja; i na odwrót.

„Napędza go gniew. Nakłania do rzeczy, o których nigdy wcześniej by nie pomyślał”. Dziewiętnastoletnia Melania Skierniawska ma poważny problem. Jej brat po raz kolejny wpadł w tarapaty. Co prawda zdarzało mu się już pożyczać pieniądze od podejrzanych typów, jednak do tej pory nie był dłużnikiem Costury – szefa największego gangu narkotykowego w Śródmieściu. Dziewczyna nie chce, aby brat skończył w czarnym worku, dlatego postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i wspólnie z Maksem – najlepszym przyjacielem, a zarazem jednym z zaufanych ludzi Costury – udaje się do klubu nocnego. W ten sposób trafia prosto do mrocznego świata Warszawy i staje twarzą w twarz z mężczyzną, o którym mówi się, że ma zasady, ale nie posiada serca. Costura zgadza się na przedłużenie terminu spłaty, lecz na swoich warunkach. Melania przystaje na jego propozycję, nie mając pojęcia o prawdziwych zamiarach mężczyzny – planie, który zamieni jej życie w piekło. Odtąd każdy krok dziewczyny będzie śledzić gniewne spojrzenie.

Zanurz się w inspirujący świat Wisławy Szymborskiej, przedstawiony dla najmłodszych w "Szaliku. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci" autorstwa Michała Rusinka. Książka ta odkrywa przed czytelnikami niezwykły świat tej wyjątkowej poetki, ukazując go w przystępny i pełen ciepła sposób. Rusinek, znany z umiejętności zgrabnego opowiadania, ukazuje nam nie tylko dorosłą Wisławę, laureatkę Nagrody Nobla, ale również małą Ichnię - dziewczynkę, która nie boi się wyrażać swojej niepewności. Z zabawą i dowcipem wprowadza nas w świat pełen marzeń, żab do całowania, oraz przepowiadania przyszłości. To książka, która uczy, że nawet najważniejsze tematy mogą być przystępne dla dzieci. "Szalik. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci" to lektura, która nie tylko dostarcza doskonałej rozrywki, ale również wspiera rozwój intelektualny najmłodszych. To podróż do krainy fantazji, która pobudza ciekawość świata, rozwija kreatywność i pomaga w nauce mówienia. Każda strona tej ilustrowanej książki jest pełna emocji i inspiracji, a twarda oprawa gwarantuje jej długotrwałość.

Inspirująca książka, która sprawi, że każdy czytelnik poczuje się lepiej, odkrywając moc dobroci i życzliwości. Wydana w 22 krajach, przyciąga uwagę dzięki wyjątkowym ilustracjom od kultowych artystów, którzy zyskali uznanie dzięki takim tytułom jak „Gruffalo” czy „Jak schować lwa”. Każda strona tej publikacji emanuje feerią barw i różnorodnymi stylami, co czyni ją nie tylko lekturą, ale również prawdziwą ucztą dla oczu. Przesłanie o dobroci W sercu tej wyjątkowej książki tkwi jedno, wspólne przesłanie: Bądźmy dobrzy! Autorzy zachęcają do wyobrażenia sobie świata, w którym każdy z nas jest życzliwy i pomocny. To piękna wizja, która pokazuje, że nawet małe gesty, takie jak uśmiech czy pomoc drugiemu człowiekowi, mogą odmienić codzienność. Książka skłania do refleksji nad tym, jak ważne jest, by dbać o siebie nawzajem. Codzienna życzliwość Praktyczne przykłady na stronach zachęcają do podejmowania prostych działań, które mogą uczynić życie innych lepszym. Wskazówki, jak dzielić się zabawkami czy upewnić się, że nikt nie zostaje sam w zabawie, są nie tylko łatwe do zrealizowania, ale również niezwykle ważne w budowaniu wspólnoty. Książka uczy, że każdy z nas ma swoją wartość i coś, czym może się podzielić. Życzliwość staje się narzędziem do tworzenia lepszego świata. Piękno ilustracji i przesłania Nie można pominąć również aspektu wizualnego tej publikacji. Ilustracje są nie tylko piękne, ale również pełne emocji, co sprawia, że każda strona zaprasza do dalszej lektury. Różnorodność technik i stylów artystycznych wprowadza element zaskoczenia i radości, co sprawia, że dzieci z przyjemnością sięgają po ten tytuł. Przekazuje on wartości, które są uniwersalne i ponadczasowe. Uczy tolerancji i akceptacji – doskonały wstęp do rozmów o emocjach i relacjach międzyludzkich. Przykłady życzliwości – pokazuje, jak codzienne działania mogą wpływać na innych. Ilustracje – przyciągają uwagę i rozweselają, czyniąc lekturę przyjemną. Wartościowa lektura – idealna zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, którzy pragną wrócić do podstawowych wartości. Ta wyjątkowa książka to nie tylko zbiór pięknych ilustracji, ale przede wszystkim narzędzie do nauki dobrych manier i empatii. Zachęca do działania i dzielenia się życzliwością, przypominając, że każdy z nas może wpłynąć na innych. Sięgnij po tę lekturę i odkryj, jak wiele można zyskać, wprowadzając dobroć w życie codzienne.