Nasze piękne chwile

„Myślę o tym, jak bardzo chciałbym cię pi*przyć i… Otwieram usta, nie dowierzając jego słowom, po czym łapię za klamkę drzwi. Dean jednak trzyma mnie za nadgarstek”. Dziewiętnastoletnia Josselin Hathaway właśnie rozpoczyna studia na Uniwersytecie Princeton. Niestety jej pierwszy dzień nie mógłby być gorszy: pada deszcz, a ona zapomina kluczy i w dodatku wpada pod motocykl. Cudem unika poważniejszych obrażeń. Motocyklista wie, że dziewczyna jest spóźniona, więc oferuje jej podwózkę, ale Josselin odmawia. Później jest trochę lepiej. Josselin, załatwiając sprawy w sekretariacie, poznaje niezłego przystojniaka, Connora Blake’a, który zaprasza ją na imprezę bractwa. Na imprezie oprócz Connora jest też motocyklista uczestniczący w porannym incydencie i to właśnie on przez przypadek dostaje w swoje ręce listę postanowień Joss, które ta chce zrealizować. Oferuje jej układ: pomoże jej z listą, jeżeli ona pomoże jemu, udając jego dziewczynę przed kuratorem sądowym. Chłopak stara się o opiekę nad młodszym bratem i liczy, że decyzja sądu będzie przychylniejsza, jeśli sprawi wrażenie kogoś, kto jest w stałym związku, a nie imprezowicza. Josselin się zgadza.

Podobno najlepszymi przyjaciółmi są ludzie, których poznaliśmy w dzieciństwie… A co, jeśli Twój najlepszy przyjaciel, którego znasz od zawsze, wyrośnie na niesamowicie atrakcyjnego mężczyznę, a Tobie przyjdzie z nim zamieszkać? Stare powiedzenie mówi, że od przyjaźni, jest tylko krok do miłości. Niestety czasem trudno jest wyjść z wieloletniego schematu i odważyć się na coś nowego. Czworo przyjaciół postanawia zamieszkać razem. W ferworze codziennego życia, pracy i walki o spełnienie marzeń, skrywana miłość staje się coraz bardziej oczywista i coraz trudniejsza do okiełznania. Jednak strach przed odrzuceniem, nakazuje trzymanie uczucia w tajemnicy. Tylko co, jeśli druga szansa może nigdy się nie powtórzyć? Pełna ciepła, humoru i optymizmu opowieść o przyjaźni i poszukiwaniu drogi do wspólnego celu.

Czy literatura faktu opisująca czasy II wojny światowej może mieć szczęśliwe zakończenie? Książka "Pod osłoną lasu. Walka, miłość i przetrwanie w czasach Zagłady" jest dowodem na to, że happy end był możliwy w tamtych czasach. Przywraca wiarę w ludzi i podnosi na duchu, ale też nie pozostawia złudzeń, że wojna to zło w czystej postaci. Historia żydowskiej rodziny Rabinowiczów, która, uciekając z getta w 1942 roku, schroniła się w Puszczy Białowieskiej z dwójką małych dzieci. Życie pod skrzydłami matki natury trwało aż dwa lata. Dwa lata pełne wyrzeczeń, zimna, głodu i zwątpienia. I wcale nie to było najgorsze. Nieustanny brak poczucia bezpieczeństwa okazał się najdotkliwszą torturą. Oprócz niebezpieczeństwa ze strony niemieckich oddziałów rodzinie groziło również wydanie przez kolaborantów - współpracowników gestapo. Urządzali oni regularne polowania na Żydów, licząc na nagrodę. Autorka, pracując pięć lat nad książką i poznając członków cudem ocalałej rodziny, stworzyła lekturę autentyczną i wciągającą od pierwszych stron. Nie nuży nadmiarem faktów historycznych, umiejętnie włącza je w treść, przeplatając relacjami z pierwszej ręki. W ten sposób tworzy tekst rzetelny faktograficznie, a zarazem powieściowy, przystępny pasjonatom beletrystycznego czytelnictwa.

Zabiłbyś dla kogoś, kogo kochasz? Szwedzki minister sprawiedliwości wychodzi z domu poselskiego po zażartej debacie. Wybiera boczne wyjście z budynku, żeby umknąć dziennikarzom, ale nigdy nie dociera do czekającego na niego samochodu. Zapadł się pod ziemię w samym centrum siedziby władz. W tym samym czasie w Danii, w swoim domu w Kopenhadze zostaje brutalnie zamordowana żona

Czy pocałunek pod jemiołą zawsze przynosi szczęście? Joanna jest szczęśliwą mężatką. Nie przeszkadzają jej nawet staroświeckie poglądy jej męża dotyczące tego, jak powinna wyglądać i zachowywać się jego żona. Musi mieć długie włosy, zapinać guziki bluzki niemal pod samą szyję i zawsze trzymać w ręce najważniejszy atrybut domowego ogniska – ściereczkę do kurzu. Wszystko jednak się zmienia, gdy Joanna odkrywa, że mąż ją zdradza. Wraz z radykalną zmianą fryzury bohaterka postanawia całkiem odmienić swoje życie. Jej decyzja pociąga za sobą szereg konsekwencji – Joanna będzie musiała stawić czoła flirtującemu dyrektorowi szkoły oraz na nowo przemyśleć swój stosunek do pracy. Na szczęście, odkryje wokół siebie ludzi, którzy zawsze będą gotowi jej pomóc. A gdy nadejdzie grudzień i pod butami zacznie skrzypieć śnieg, a wokół unosić się zapach pierników i pomarańczy, nikt nie będzie potrafił oprzeć się uczuciu. W te święta każdy potrzebuje odrobiny bliskości.

Jeśli ty też, tak jak bohaterka "Zobaczyć gdzie indziej", jesteś zmęczona swoim życiem i najzwyczajniej tracisz siły, by cokolwiek zmienić, szukasz ewakuacji, ale nie tam, gdzie potrzeba, to koniecznie przeczytaj tę książkę. Zyskasz nadzieję i zrozumiesz, że nic nie jest takie, jakim się wydaje. Ile razy w swoim życiu czułaś, że masz dość i chciałabyś rzucić to wszystko i wyjechać w Bieszczady? Dookoła same problemy, nieżyczliwi ludzie i piętrzące się trudności, które nigdy właściwie nie mają końca. Do tego niezrozumienie, wszechogarniająca bezradność i niemoc. Niedogodności życiowe tym trudniej znieść, im mniej w nas siły i wiary w to, że sami możemy więcej. Czasami niewiele potrzeba, by to zobaczyć. "Zobaczyć gdzie indziej" to podnosząca na duchu opowieść o tym, że w sytuacjach pozornie bez wyjścia zawsze istnieje jakieś rozwiązanie, które spowoduje, że możemy być bardziej szczęśliwi. Nie wiesz jak? Danuta Noszczyńska daje nam gotowe porady w postaci perypetii bohaterki. Kto wie, może i ty spróbujesz? Bohaterka książki to uwikłana w niesatysfakcjonujące relacje społeczne osoba, która przez swoją niską samoocenę i ogromną uległość jest po prostu w tej sytuacji nieszczęśliwa. Poznajemy jej narcystycznego syna, toksyczną matkę, ojca, który jest ślepy na to, co wyprawia z jego małżeństwem żona, egoistycznego brata, któremu zawsze w życiu było łatwiej oraz upiorną szefową. W tym wszystkim ona: zagubiona i pałająca złością, której nie potrafi adekwatnie wyrazić. Świat nigdy nie jest takim, jakim nam się wydaje. To tylko subiektywna perspektywa zbudowana z własnej wrażliwości, doświadczeń i cech osobowości. Jak jest zatem naprawdę? Autorka próbuje nam przekazać, że czasami warto się zatrzymać i spojrzeć na rzeczywistość oczami postronnego obserwatora. Wnioski mogą być zupełnie zaskakujące i przynieść nieznane dotąd wrażenia, pomóc złożyć w całość trudną przeszłość. Zemsta zawsze wraca do nas samych, kolejny raz nas niszcząc nas od środka.

O irracjonalnie pozytywnie nastawionym mózgu Dlaczego jesteśmy zaprogramowani tak, by patrzeć na jasną stronę. Odkrycie Tali Sharot umożliwia nam lepszą kontrolę nad naszym codziennym funkcjonowaniem. „Time” TA KSIĄŻKA STAŁA SIĘ GŁOŚNYM WYDARZENIEM: „TIME” POŚWIĘCIŁ JEJ OKŁADKĘ i 5 STRON! Psycholodzy od dawna mieli świadomość, że większość ludzi ma często n