Nowości

Orgia smaków, która pobudza zmysły i poprawia nastrój – nie tylko dla wielbicieli marihuany. Marihuanę wykorzystywano w kuchni od zarania dziejów. Jednak dopiero teraz podbija ona kulinarny świat. Jedzenie terapeutyczne działa dwustopniowo: po pierwsze wspomaga walkę z chorobami dzięki substancjom leczniczym, a po drugie poprawia humor i łagodzi stres. Korzyści zdrowotne spożywania marihuany w posiłkach zostały naukowo udowodnione. "Konopne gotowanie" to jedyne takie kompendium. Znajdziesz w nim pełną, usystematyzowaną i podaną w bardzo przystępny sposób wiedzę na temat marihuany. Dzięki tej książce: dowiesz się, jak uzyskać receptę na medyczną marihuanę i jak to lekarstwo przyjmować, poznasz przepisy na potrawy, które kuszą oczy, cieszą brzuchy i śnią się po nocach – a są to sny piękne, odkryjesz bazowe ekstrakcje z użyciem suszu konopnego – stąd już tylko krok od tworzenia własnych kompozycji, przeniesiesz się do świata weed pairingu – nauczysz się łączyć składniki swoich ulubionych dań z terapeutyczną rośliną, która zaskakuje różnorodnością aromatów, wyniesiesz swoje kulinarne umiejętności na wyżyny. Stonerchefowie to prawdziwi eksperci w dziedzinie konopnego gotowania. Dzielą się swoimi sekretami i recepturami na: kofty wołowe z miętową rajitą, płonący makaron z sosem serowym, ptysie ze śmietaną mango pod truskawkową kruszonką, chałwę z miodem, pistacjami i truskawkami. Poznaj fantastyczne smaki, jakich nie spotkasz nawet w najlepszych restauracjach, i wyrusz w podróż do kulinarnego Disneylandu! Jesteśmy psychologami, którzy żyją ze sobą w kompletnej symbiozie. Szerzymy wiedzę o konopiach, a w naszej kuchni powstają rozpustne dzieła sztuki. Zawodowo zajmujemy się tworzeniem treści popularnonaukowych o marihuanie na rynku amerykańskim; od ponad 5 lat analizujemy badania naukowe i przekazujemy tę wiedzę w przystępny sposób, zwiększając świadomość na temat konopi wśród największej społeczności użytkowników marihuany na świecie. Naszą wiedzę i doświadczenie przenieśliśmy na rodzimy grunt w postaci „Weedukacji”, którą prowadzimy jako Stonerchefowie. Szerszej publiczności daliśmy się poznać pierwszym ślubem konopnym w Polsce. Nasze życiowe motto brzmi: „Można? Można!”.

Wokół betonowa pustynia, a ty marzysz o błyszczących w słońcu falach, piaszczystych plażach, cienistych jeziorach i zielonych lasach? Masz to wszystko na wyciągnięcie ręki! Odkryj Mazowieckie plaże i zielone oazy! Opalaj się nad brzegiem Wisły lub zamocz nogi w urokliwym Liwcu. Zrób piknik nad tajemniczym jeziorem w głębi lasu. Odwiedź amazońską dżunglę w stolicy Polski i wielkie wydmy niemal jak nad Bałtykiem. Zakochaj się w miejscach, o których nie miałeś pojęcia. Żeby do nich dotrzeć, wcale nie musisz długo się przygotowywać ani daleko jechać. Wystarczy, że będziesz mieć wolne popołudnie albo weekend! Mikrowyprawy to idealny pomysł na spędzenie czasu ze znajomymi i rodziną. A alternatywą do zwiedzania zabytków jest relaks nad wodą i w lesie. Znajdziesz tu 50 sprawdzonych przez twórców profilu Mikrpowyprawy Z Warszawy propozycji tras zawierających opis spaceru lub szlaku, mapkę, szczegóły dojazdu oraz informacje o kosztach i czasie zwiedzania. Książka zawiera 20 nowych tras, których nie ma na blogu. Zanurkuj w odpoczynku!

POCZUJ NOWĄ ENERGIĘ I POWSTRZYMAJ OBJAWY UPŁYWU CZASU. ZRESETUJ SWOJĄ MŁODOŚĆ! Autorka bestsellera „Postny reset dla kobiet” doktor Mindy Pelz od lat pokazuje milionom kobiet na całym świecie, jak słuchać swojego ciała i czuć się w nim dobrze. Teraz przekona cię, że menopauza nie jest wcale czymś strasznym. Z wyjątkowym planem przemiany od Mindy Pelz odzyskasz dobrą formę i świetne samopoczucie. Jak złagodzić objawy menopauzy bez stosowania leków? Jak przyspieszyć metabolizm i czuć się świetnie ze swoją wagą? Jak dobrze przesypiać noce i budzić się wypoczętą? Jak poradzić sobie z hormonami za pomocą postu? Jak spowolnić proces starzenia się i zachować młodość? Dzięki postom, diecie keto i detoksom zrobisz to wszystko i odnajdziesz siłę na więcej.

„Motyw młodzieńczej miłości rzuconej na tło owego roku, w którym zmiecione zostało wszystko, co zdawało się ustalone na zawsze, przeżycia paniczyka, dla którego tak ważne zdaje się widmo społecznego awansu, Litwa, która już za moment odłączona zostanie od Korony, a nade wszystko ironiczno-nostalgiczno-zgryźliwe pióro Konwickiego czynią Kronikę wypadków miłosnych jedną z moich ulubionych książek o klęsce, jaką jest życie w całej swej rozciągłości”. Anna Dziewit-Meller Pierwsza wielka miłość, niepokoje dojrzewania i ostatnie takie lato. Opowieść o uczuciu, które wstrząsnęło światem Witka i Aliny to jednocześnie romantyczna podróż na Litwę w przeddzień II wojny światowej, podróż do świata, który istnieje już tylko na kartach tej jednej z najsłynniejszych polskich powieści XX wieku. Wydanie uzupełnia mało znane, wstrząsające opowiadanie Kilka dni wojny, o której nie wiadomo czy była o ocalającej sile miłości, które Konwicki miał napisać zainspirowany losem Jana Brzechwy. Tadeusz Konwicki – pisarz, scenarzysta i reżyser. Autor między innymi Kalendarza i klepsydry i Małej Apokalipsy. Kronika wypadków miłosnych zekranizowana została przez Andrzeja Wajdę.

Najodważniejsza i najzabawniejsza książka o menopauzie. Nie musisz się bać, nie musisz się wstydzić, nie musisz cierpieć! Hollywoodzka aktorka Naomi Watts miała 36 lat i była u szczytu kariery, gdy usłyszała od lekarza: to początek menopauzy. Szok? Tak. Koniec świata? Absolutnie nie! Gwiazda „Mulholland Drive” w niezwykle szczery i odważny sposób opowiada historię, którą łączy z najnowszymi badaniami oraz wiedzą lekarzy, dietetyków i psychologów. Aż 82% Polek boi się menopauzy. 70% nie wie, czym ona naprawdę jest. Kobiety czują się zagubione i często błędnie interpretują objawy, a lekarze z powodu braku wiedzy nie przekazują im rzetelnych informacji i wielokrotnie stawiają mylne diagnozy. Czym się różni perimenopauza od menopauzy? Czemu tak często boli mnie bark? Dlaczego nie mogę sobie przypomnieć żadnego nazwiska? Czy już zawsze będę się budzić o trzeciej w nocy? Czemu tyję, choć jem coraz mniej? Czemu ludzie są tak irytujący? Czy to nowotwór, wczesny alzheimer, a może po prostu spadek estrogenu, któremu można zaradzić? Naomi Watts w swojej przełomowej książce rozprawia się z największym lękiem milionów kobiet. Odczarowuje temat tabu i przekonuje, że wystarczająco długo starano się nas uciszyć i zawstydzić. Ta książka przygotuje cię na zmiany, rozwieje wątpliwości, wyposaży w skuteczne narzędzia i pokaże, że zamiast cierpieć, możesz działać i dobrze się bawić. „Książka Naomi Watts uczy, jak zatroszczyć się o siebie i wyzwalać się z krzywdzących przekonań mówiących o tym, że kobietom dojrzałym nie wolno „sprawiać kłopotów” i że powinny pozostawać w roli grzecznych i miłych”. ze wstępu dr n. hum Alicji Długołęckiej „Książka Naomi Watts jest ważnym elementem w układance kobiecego dojrzewania. Autorka ukazuje menopauzę nie jako koniec, ale kolejny etap rozwoju, wolny od postrzegania kobiet w kontekście płodności, która przez wieki definiowała ich wartość. Udowadnia, że świadome przeżycie menopauzy może otworzyć drzwi do jeszcze głębszego zrozumienia siebie. Inspiruje do tego, by po pięćdziesiątce nie tylko utrzymać jakość życia, ale także odkryć nowy poziom siły, radości i spełnienia” dr n. med. Tadeusz Oleszczuk współautor książki „O menopauzie. Czego ginekolog Ci nie powie” „Przyznam, że sięgając po tę książkę, miałam pewne wątpliwości. „Co takiego o swoim starzeniu się może napisać hollywoodzka amantka!”, prychałam w duchu. Książkę czytałam jednak z rosnącą zazdrością. Tu jest wszystko, co trzeba. Mnóstwo wiedzy i jeszcze więcej bezpretensjonalnego wdzięku. Nie zliczę, ile razy śmiałam się w głos. Myślałam, że o menopauzie wiem wszystko, a tu proszę: zaskoczyła mnie na przykład rada, czym zmyć ze skóry ślady po plastrach hormonalnych. To naprawdę działa? Któraś z was już sprawdzała?” Anna Augustyn-Protas współautorka książki „O menopauzie. Czego ginekolog Ci nie powie”

Yusef Komunyakaa (ur. 1947 w Luizjanie) jest autorem blisko dwudziestu tomów poetyckich, w tym wyróżnionego Nagrodą Pulitzera Neon Vernacular (1993), w którym doceniono nowatorskie podejście do afroamerykańskiej kultury i tradycji. Ostatnio opublikował Everyday Mojo Songs of the Earth: New and Selected Poems (2021). Jego pisma prozą zebrane zostały w książce Blue Notes: Essays, Interviews & Commentaries (2000). Ogłosił także kilka dramatów poetyckich, pisał libretta do oper, współpracował z plastykami i muzykami jazzowymi, był koedytorem trzytomowej The Jazz Poetry Anthology (1991). Wykładał na wielu uczelniach amerykańskich, ostatnio na New York University. Poezja Komunyaki – zmysłowa, oddziałująca na wyobraźnię surrealnymi obrazami, niepokojąca zmianami tempa – jest organicznie związana z jazzem i bluesem. Nie tylko pisze on o wielkich jazzmanach, ale wyposaża swoje wiersze w swingujące, synkopowe rytmy, pulsują one podskórną energią i tętnem właściwym jedynie czarnej muzyce. Jest to przy tym poezja wyraźnie autobiograficzna. Czy opowiada o dzieciństwie na Południu, czy traktuje o położeniu Afroamerykanów, czy wstrząsająco pokazuje koszmar wojny w Wietnamie, gdzie poeta był korespondentem wojennym – uzmysławia uniwersalny wymiar ludzkiego doświadczenia. Dla polskiego czytelnika interesujące mogą być w tej poezji liczne polonica. Komunyakaa wielokrotnie odwiedzał nasz kraj – poetyckie świadectwo zyskały dzięki temu zarówno Panorama Racławicka, jak i rzeźby Hasiora, upamiętnieni zostali pomordowani profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz anonimowe ofiary Holokaustu.

Wiersze z debiutanckiej książki Alicji Rosé to zaproszenie czytelnika do podróży po zimnej, surowej północy. Norweskie jeziora, estońskie wybrzeża i fińskie białe noce stanowią tło intymnych, poetyckich opowieści. Trwałe, choć pospiesznie zawierane przyjaźnie inspirują do wnikliwej obserwacji obcego otoczenia – ludzi i surowej natury, w której jak w zwierciadle odbijają się uczucia wędrowca. Dla Rosé nieustanne przemierzanie obcych krain to również pretekst do wędrówki w głąb siebie. "Północ. Przypowieści" to jednak przede wszystkim książka o podszytej tęsknotą wolności, jaką daje samotne podróżowanie. "Wiersze Alicji Rosé są jak sieci zarzucane szeroko, są w tych wierszach jeziora i sauny, Ibsen i koty, ale także ludzkie sprawy, serce i kontemplacja rzeczy najważniejszych. Daleko od mody poetyckiej, od obowiązkowego szyderstwa. A jednak można pisać tak prosto, nie zapominając o tym, że może świat ma jakiś sens. A że trudno go odnaleźć, to już nie nasza wina. Piękny debiut!" Adam Zagajewski

List do patomorfologa to nietypowy tytuł dla książki poetyckiej. Justyna Tomska w sposób zaskakująco bezpośredni opowiada o dwóch śmierciach. Pierwsza to śmierć ojca – ta dokonana, zostawiająca bohaterkę z listą spraw do uregulowania, druga, czyli śmierć matki, wydarza się stopniowo, coraz bardziej zawłaszcza życiową przestrzeń, nie może się dopełnić. Z czasem to niedopełnienie staje się tak dotkliwe, że patomorfolog stwierdzający zgon pierwszego z rodziców zaczyna być traktowany jak przyjaciel rodziny, ktoś, do kogo można się zwracać w intymnej formie listu. Gdy druga śmierć ostatecznie się nie wydarza, bohaterka wierszy pyta: „co potem zrobić z tą energią czekania. Z energią bycia właściwie pewnym”. W debiutanckim tomie Tomska czule i odważnie mierzy się z odchodzeniem najbliższych. "List do patomorfologa" to poruszające świadectwo córczanej miłości.

Pełna humoru i zaskakujących zwrotów akcji opowieść, wciągająca już od pierwszych stron! Wśród agentów specjalnych FBI Dwight Faraday jest najlepszy. Buntownik o nieodpartym uroku, mistrz kamuflażu i tajnych operacji. Ma jeszcze jedną tajną broń: doskonale gotuje. Dlatego to właśnie on zostaje wysłany do infiltracji włoskiej restauracji należącej do rodziny Villa, podejrzewanej o powiązania z nowojorskim półświatkiem. Misja komplikuje się jednak, gdy na jego drodze pojawia się Julia Villa – twarda i nieustępliwa córka właściciela, która od początku daje jasno do zrozumienia, kto tu rządzi. Dwight zmienia więc strategię: by rozpracować grupę przestępczą, musi zastawić miłosną pułapkę na Julię. Między słownymi pojedynkami, kulinarnymi starciami i pikantnymi docinkami Dwight szuka idealnego przepisu na to, by rozkochać w sobie kobietę odporną na jego wdzięk. Ale co jeśli okaże się, że największym zagrożeniem dla misji jest jego własne serce?

Co artyści mówią nam o miłości? Francis Bacon zakochał się w mężczyźnie, który próbował okraść jego mieszkanie. Frida Kahlo, upokarzana przez kolejne zdrady Diego Rivery, sama miała wielu kochanków. Suzanne Valadon szokowała XIX-wieczny Paryż, pozując nago, pijąc i flirtując z młodszymi od siebie mężczyznami. Nick Trend, kurator National Gallery, odkrywa przed nami sekrety najsłynniejszych artystek i artystów. "Sztuka i miłości" to fascynująca podróż przez największe miłosne historie w dziejach malarstwa mistrzów takich jak Caravaggio, Marc Chagall, Tamara Lempicka, Salvador Dali czy Lee Miller. Podróż pełna pasji, namiętności i destrukcyjnej obsesji. Nick Trend – dziennikarz i historyk sztuki, redaktor naczelny działu kultury w „The Telegraph”. Autor przewodników po największych muzeach świata, kurator National Gallery w Londynie. Absolwent Cambridge, doktor historii sztuki University of East Anglia.

Najważniejsze reportaże finalistki Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego Rok 2005. Polacy masowo emigrują do Irlandii, ale często zamiast znaleźć się w raju, trafiają do piekła wyobcowania. O spektrum autyzmu niewiele się mówi, rodzice takich dzieci muszą sobie radzić sami, stale mierząc się z niezrozumieniem. Rok 2022. Na Katarzynie, chirurżce plastycznej, nie ciąży nareszcie zarzut doprowadzenia do śmierci pacjentki, ale straconych lat i zaprzepaszczonej kariery nikt jej nie zwróci. Basię i Martę dużo kosztowało ujawnienie tego, co jako dziewczynki przeżyły w zespole muzycznym Tęcza, a i tak nadal wielu je o to wszystko obwinia. Polska ostatnich lat odbita w poruszających i wstrząsających tekstach Izy Michalewicz. Niemal dwie dekady historii ludzi, których los wystawił na niewyobrażalne próby, utrwalone przez znakomitą reporterkę. Opowieści składające się na Życie to za mało to najważniejsze reportaże laureatki wielu nagród, pisane z niezgody na rzeczywistość, ale i chęci, by ten walący się świat oswoić. Iza Michalewicz jest reporterką z krwi i kości. Kiedy słyszy o dobrym temacie, natychmiast zmienia się jej twarz. Oczy z łagodnych stają się czujne, zaczyna mówić głośniej i oddychać szybciej. Prostuje się. Mam wrażenie, że szykuje się do lotu. Jakby jej ciało - żeby jak najszybciej dopaść temat - miało zamienić się w kosmiczną rakietę. Znam wielu reporterów, większość jest w tym zawodzie zakochana, ale mało kto ma tak emocjonalne podejście do tematów. Pod jednym warunkiem: tematy muszą mieć w sobie tajemnicę i być jak z powieści Kafki. Mariusz Szczygieł o I wydaniu książki

"Ślady i kręgi" to rodzinna saga, w której splatają się losy rodzin: Gołubiewów, Doroszewskich, Rogowskich i Oświecimskich. Wywodzą się z nich przedwojenni profesorowie, zamordowany w Katyniu lekarz, malarka, autorzy najsłynniejszych polskich powieści historycznych i słowników. Na ich osobiste historie nakładają się przemiany dziejowe dotykające całe narody i państwa: wojny, zmiany granic, wymuszone migracje i radykalne zmiany społeczne. Książka ta nie stanowi jednak suchego zapisu historii kilku inteligenckich rodów, ale żywą prywatną opowieść, w której pamięć autorki przenika się z zasłyszanymi rodzinnymi wspomnieniami. Joanna Jurewicz podąża tytułowymi śladami, krążąc za swoimi bohaterkami i bohaterami między ukraińską Trzecią Rotą, Łodzią, Wilnem i Moskwą, skąd wywodzili się jej dziadkowie, warszawskim Sewerynowem a ulicą Jaskółczą w Krakowie, gdzie mieszkali, między jeziorem Orzysz na Mazurach a Czarnym Domkiem pod Nowym Targiem, dokąd regularnie wyjeżdżali w letnich miesiącach. A wszystko to, by odkryć, jak to się stało, że w pewnym miejscu i czasie się spotkali, jakie wydarzenia i decyzje do tego doprowadziły. Czy rządził nimi przypadek, czy wręcz przeciwnie – przeznaczenie? „Losy mojej rodziny są̨ delikatną konstrukcją układaną jak różnokolorowe bierki, jeden ruch może ją całą zniszczyć. Gdyby do takiego ruchu doszło, ktoś inny by się̨ urodził zamiast mnie. A przecież tę zwiewną konstrukcję układali nie tylko oni, bezpośredni uczestnicy własnego losu, ale całe społeczeństwa i państwa: graczy było tutaj bez liku. A mimo to – lub może właśnie dlatego – jestem.” (fragm. wstępu)

To, co możesz zjeść jutro, zjedz dzisiaj! Pani Bukowa zna się na jedzeniu jak mało kto. Kto nie wierzy, niech na nią spojrzy. Sama odkryła, że zrównoważona dieta polega na tym, że w jednym ręku masz ciasteczko, a w drugim czekoladę. Samego gotowania unika nawet bardziej niż joggingu, budzika i ważenia się. Zdarzają się jednak w życiu takie chwile, kiedy naprawdę musi coś ugotować. Zwłaszcza jeśli założyła się o to z sąsiadem. Skoro tyle osób to robi, to nie może być przecież aż takie trudne, prawda? PS1 Tak. W książce są również przepisy. PS2 Tak. Można z nimi gotować. PS3 Nie. Nie otrujecie się :) "Ugotowałam obiad dla dwóch osób. Dla mnie i dla siebie." Pani Bukowa "Jeśli nikt nie widzi, jak podjadasz czekoladę, to się nie liczy." Pan Buk "Lepiej dobrze zjeść, niż podobać się byle komu." Pani Bukowa "Miejsce kobiet jest w kuchni. Miejsce facetów też jest w kuchni. Kuchnia to najlepsze miejsce. W kuchni jest JEDZENIE." Pani Bukowa

Bestseller „Sunday Timesa” i „New York Timesa”! Jak dobrze znasz osobę, z którą dzielisz życie? To miał być dla Camilli pierwszy dzień nowego życia. Nie o takim marzyła. O poranku wita ją puste łóżko, a na stole czeka kartka z niepokojącą wiadomością od męża. Luke nie odbiera telefonu. Camilla przeczuwa, że wydarzyło się coś złego. Kilka godzin później media obiega informacja o zakładnikach przetrzymywanych w centrum Londynu. W agencji literackiej, w której pracuje Cam, zjawia się policja z informacją, że sprawcą jest Luke. Rozdarta między strachem a nadzieją kobieta wie jedno: jej mąż nie jest przestępcą. Tylko czy niewinny człowiek zniknąłby bez śladu?... Twoja ostatnia wiadomość to opowieść o zdradzie, sekretach i desperackim poszukiwaniu prawdy. Autorka bestsellerowego „Nie to miejsce, nie ten czas" mistrzowsko ukazuje emocje zwykłych ludzi w ekstremalnych sytuacjach. Ta historia wbija w fotel i nie pozwala odetchnąć. „Znakomita intryga." Lisa Jewell „Jestem oddaną fanką!" Liane Moriarty „Mistrzowska opowieść o zbrodni, miłości i niezliczonych sekretach." Emily Henry

Tych historii lepiej głośno nie opowiadać! Z tym zegarem od początku było coś nie tak. Anne kupiła go pod wpływem impulsu od staruszki, która pachniała lawendą i zepsutym mlekiem. Kosztował grosze, bo był zepsuty. Gdy dziewczyna wzięła go do rąk, poczuła dziwny dreszcz. Nie była pewna, czy to ekscytacja, czy coś mroczniejszego. Gdyby tylko wiedziała… W środku nocy Anne usłyszała głośne tykanie. Zerknęła na zegar. Działał! I choć w pokoju było ciepło, dostała gęsiej skórki. Zobaczyła, że wskazówki się cofają. A wraz z nimi cofa się czas… Jak tu się pozbyć przeklętego zegara, zanim będzie za późno? Wyspa Jorvik kryje w sobie mnóstwo dziwnych opowieści. A te historie, opowiadane przez przyjaciółki o zmroku, łączy nie tylko magia, ale i dreszcz niepokoju. Okazuje się bowiem, że każda z dziewczyn przeżyła już kiedyś coś tajemniczego. Pięknie ilustrowane wydanie, które przeniesie cię prosto do świata Star Stable i odkryje jego najskrytsze tajemnice! To uniwersum najpopularniejszej gry online o koniach – aż 15 milionów użytkowników na całym świecie i ponad 85 000 tysięcy graczek z Polski! Poznaj bestsellerową trylogię Star Stable. „Tajemnica Złotych Wzgórz” „Przebudzenie legendy” „Nadchodzi mrok” Oraz drugi tom opowiadań – „Star Stable. Opowieści z Jorvik”.

„Dzisiaj cała warszawa jest barykadą” 18 sierpnia 1944 roku W pierwszych dniach sierpnia ich budowie towarzyszyła euforia. Budowali je wszyscy – na każdym skrzyżowaniu i każdej przecznicy miasta. Wznoszono je z ziemi, płyt chodnikowych, mebli, przewróconych tramwajów. Były tarczami chroniącymi przed niemieckimi kulami, stanowiskami strzeleckimi, rowami przeciwczołgowymi, przestrzenią, w której przenikały się życie i śmierć. Niektóre istniały kilka godzin, inne kilka tygodni. Barykady – mimowolni widzowie zagłady Warszawy i jej mieszkańców. "Barykady ’44" to opowieść o symbolu powstańczego oporu, nadziei i o ludziach, którzy budowali barykady, ginęli na nich, ratowali innych, żyli w ich cieniu, marzyli na nich o wolnej Polsce.

Jorge Luis Borges – twórca m.in. Alefa i Fikcji, mag łączący lapidarną formę i nieposkromioną wyobraźnię. Władca Biblioteki, który pod koniec życia stracił wzrok. Jeden z najważniejszych pisarzy południowoamerykańskich. Mistrz. Co takiego jest w Borgesie, że nie przestaje fascynować? To jego twórczość była inspiracją dla Imienia Róży Umberto Eco. To z nim pojedynkuje się Gombrowicz na pokładzie Trans-Atlantyku. Wreszcie to on od zawsze fascynuje Mario Vargasa Llosę. Pierwszy raz spotkali się w 1963 roku w Paryżu. Sześćdziesięcioczteroletni Borges i dwudziestosiedmioletni Llosa. Od tego czasu rozmawiali wielokrotnie – a Llosa namiętnie czytał wszystko, co wyszło spod pióra stopniowo ślepnącego Borgesa. Pół wieku z Borgesem to świadectwo pięćdziesięciu lat spotkań z dowcipnym erudytą, demiurgiem, twórcą tajemniczym i zaskakującym. Uczta dla miłośników obu pisarzy.

Kompletna historia największej operacji desantowej w dziejach świata Osiemdziesiąt lat temu sześć tysięcy alianckich okrętów przewiozło ponad milion żołnierzy przez kanał La Manche na okupowane przez Niemców wybrzeże Normandii. D-Day rozpoczął nowy rozdział w historii drugiej wojny światowej. Dla tysięcy żołnierzy okazał się tragiczny. Była to największa w historii ludzkości operacja desantowa. O jej koszcie przypomina dziś morze krzyży położonego na szczycie urwiska wojskowego cmentarza. Większość opisów tego epickiego starcia zaczyna się od lądowania aliantów na plażach rankiem 6 czerwca 1944 roku. Ta historia jednak ma swój początek dużo wcześniej, w mrocznych dniach po ewakuacji Dunkierki latem 1940 roku. Poziom skomplikowania tego przedsięwzięcia był trudny do wyobrażenia. Wszystko mogło pójść źle. Craig Symonds przedstawia pełny obraz operacji Neptun, charakteryzuje kluczowe postacie dowódców i porywająco relacjonuje sam moment desantu. Udowadnia też, że sukces zależał głównie od młodszych oficerów i szeregowców, którzy dotarli na wybrzeże w barkach desantowych, rozbrajali miny, zajmowali plaże i szturmowali obsadzone niemieckimi żołnierzami urwiska, by zabezpieczyć przyczółki dla przyszłej kampanii, której celem był Berlin i zakończenie najkrwawszej wojny, jaką widział świat.

Upalny czerwiec 1963 roku. Słońce rozlewa się po wrocławskich ulicach. Mieszkańcy zaczynają snuć wakacyjne plany, a kąpieliska już za chwilę będą pełne plażowiczów. I tylko sygnały karetek słychać jakby częściej niż zazwyczaj… Gdy Wrocław znienacka staje się ogniskiem czarnej ospy, życie doktor Alicji Surowiec w jednej chwili wkracza na nowy tor. Jako świeżo mianowana szefowa szpitala epidemicznego musi zrobić wszystko, co w jej mocy, by opanować rozprzestrzenianie się choroby. Walka z zarazą w odizolowanym mieście okazuje się jednak bardziej nieobliczalna, niż ktokolwiek mógł przypuszczać. Gdy śmiercionośny wirus zbiera żniwo, życie uparcie przynosi coraz więcej niespodzianek. Czy w tak trudnym czasie można jeszcze myśleć o miłości? Opowieść inspirowana prawdziwą historią bohaterskich kobiet walczących z epidemią czarnej ospy we Wrocławiu w 1963 roku.

Jeśli zastanawiacie się, czy nie powinniście iść do psychiatry, to prawdopodobnie powinniście. Dziwi was, że słynni komicy często chorują na depresję? Mnie dziwi raczej, że nie wszyscy ludzie z depresją zostają komikami. Nauczyliśmy się doprowadzać ludzi do ataków śmiechu opowiadaniem o toksycznych bliskich i przebytych traumach; ostrożnie kalibrujemy żarty, by nie przekroczyć granicy, po której śmiech zmienia się w litość. A potem latami ćwiczymy ten program: w szkole, pracy, barach, pociągach i cudzych łóżkach. To nie jest książka o tym, że dostajecie od życia cytryny i robicie z nich lemoniadę. Bliżej jej do historii mojego kolegi, którego rzadka i nieuleczalna choroba stopniowo pozbawiała władzy nad ciałem, w tym strunami głosowymi. Gdy się poznaliśmy, mógł już tylko szeptać. „Powiedziałem rodzicom, że żądam adwokata – napisał kiedyś. Zrozumieli »awokado« i przynieśli mi mango”. „Ta książka jest jak starsza siostra z imponującą historią leczenia: przeszła swoje, ale dzięki temu będzie w stanie lepiej, czulej i skuteczniej zaopiekować się Wami, gdy będziecie tej opieki potrzebować. Ja jej na to pozwoliłam i nie żałuję.” Justyna Bargielska „Jeśli świat nie zrozumie, że książka Dłużewskiej to wybitne dzieło literackie ze względu na swoją konstrukcję oraz poziom porównań i metafor, a zamiast tego uzna, że to «książka o depresji», to ja nie chcę takiego świata.” Małgorzata Halber „W 2023 roku wolno już opisać swoją depresję. Tylko lepiej, żeby była zabawna. Emilia Dłużewska zna reguły gry. Jej książka jest bardzo zabawna. I przez to jeszcze smutniejsza. (Ale i tak się uśmiejecie, naprawdę).” Marcin Wicha

Pierwsza taka książka o systemie pomocy społecznej w Polsce. To może być przyszłość twoja lub twoich bliskich. Przeczytaj. zrozum. nie odwracaj wzroku. Polskie społeczeństwo starzeje się szybciej, niż chcemy to przyznać. Do 2060 roku osoby po 65. roku życia mogą stanowić nawet 40% populacji. Wiele z nich – z nas – nie uniknie długoterminowej opieki. Ale co tak naprawdę wiemy o miejscach, do których trafiają najciężej chorzy, niesamodzielni, zapomniani? Domy Pomocy Społecznej rzadko bywają tematem publicznej debaty. Kojarzymy je z niedoborami, złą prasą i dramatycznymi historiami, które przebijają się do mediów. A to tylko część prawdy. Jędrzej Dudkiewicz rozmawia z mieszkańcami DPS, ich bliskimi, personelem, kierownictwem i przedstawicielami organizacji społecznych. Pokazuje ten świat od środka: z empatią i bez uproszczeń. Analizuje system, który coraz trudniej utrzymać w obecnym kształcie, i pyta, jak długo jeszcze będziemy udawać, że nas to nie dotyczy. To książka nie tylko o starości, ale też o tym, jak chcemy traktować się nawzajem jako społeczeństwo.

Paryż, rok 1919 – miasto miłości i literatury Amerykanka Sylvia Beach przy jednej z cichych uliczek Paryża otwiera anglojęzyczną księgarnię Shakespeare and Company. Wkrótce atmosfera tego miejsca przyciąga emigracyjną bohemę. To tutaj Ernest Hemingway leczy kaca i wykłóca się z F. Scottem Fitzgeraldem, a Ezra Pound rozpuszcza plotki ze świata wydawniczego. Tylko Gertrude Stein odmawia wizyt w księgarni, ponieważ nie pała zbytnią sympatią do jej najważniejszego bywalca – Jamesa Joyce’a. Geniusz tego humorzastego Irlandczyka oczarowuje Sylvię do tego stopnia, że dla wydania jego zakazanej powieści ryzykuje wszystko – księgarnię, pieniądze i reputację. To dzięki niej świat może przeczytać Ulissesa – obsceniczne arcydzieło XX wieku. Nawet jeżeli ceną ukazania się powieści jest utrata przyjaźni z Joyce’em. Kerri Maher napisała powieść dla wszystkich, którzy kochają zapach książek i nie mogą się powstrzymać od spędzania długich godzin w otoczeniu wypełnionych nimi regałów. Idealnie uchwyciła klimat najpopularniejszej księgarni świata i oddała hołd kobiecie, która poświęciła swoje życie literaturze. Powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach.

Żona i matka. Angielska arystokratka, która stała się biedaczką. Była zdradzana i sama zdradzała. Jaka była księżna Daisy? "Daisy widzi Hansa drugi raz w życiu, kiedy ten prosi ją o rękę. „Ale ja pana prawie nie znam… I mówiąc prawdę, nie kocham” – wyznaje. Starszy o dwanaście lat mężczyzna uśmiecha się pobłażliwie, wciąż klęcząc. „Och, nie szkodzi, moja śliczna. To nie ma znaczenia. Miłość przyjdzie po ślubie, zobaczysz”. A co, jeśli miłość nie przychodzi? Czy pustkę wypełni inny mężczyzna – może sam cesarz Wilhelm II? Pełna dramatyzmu opowieść o życiu księżnej Daisy, skandalach i romansach w cieniu wielkiej historii, gdy wali się świat arystokracji. Dorota Ponińska snuje rodzinną sagę pełną intryg i zwrotów akcji, niczym w "The Crown".

„Dwanaście stacji” to epicki poemat subtelnie igrający z tradycją, nawiązujący z jednej strony do „Pana Tadeusza”, z drugiej przywołujący klimaty z prozy Bruno Schulza czy fantastycznych opowiadań Stefana Grabińskiego. Książka została uhonorowana Nagrodą Fundacji im. Kościelskich i nominowana do Nagrody Literackiej Nike. Poemat Tomasza Różyckiego to pełna humoru, nostalgii i językowych fajerwerków wyprawa w czasie i przestrzeni – brawurowa opowieść o podróży Wnuka odwiedzającego członków swojej rodziny przesiedlonej z Ukrainy na Ziemie Zachodnie. Otaczająca go rzeczywistość, opisana z niezwykłym zmysłem obserwacji, poddana zostaje groteskowej deformacji i przekształca się w mit, mówiąc zarazem o dzisiejszej Polsce więcej niż niejedna powieść. Utwór przetłumaczony został na angielski, niemiecki, francuski, szwedzki i czeski, w roku 2007 był przedmiotem jednego z tematów maturalnych, doczekał się dwóch adaptacji teatralnych: w Starym Teatrze w Krakowie i w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu, a także ukazał się jako audiobook w wykonaniu Bartłomieja Opani. Nowej edycji towarzyszą świetnie oddające ducha poematu ilustracje Kamila Targosza.

Sprzymierzyli się z wrogiem, żeby przetrwać i obronić bliskich Urodzili się na skrwawionych ziemiach, a wychowała ich wojna. Dorastali w piekle i już jako dzieci oglądali wywózki sąsiadów na wschód. Widzieli koszmar eksterminacji ludności żydowskiej. Tracili bliskich w pogromach UPA. I choć Sowieta szczerze nienawidzili, to bezradność, pragnienie obrony oraz chęć zemsty popchnęły ich do współpracy z komunistami. Kim byli Strybkowie? Przez szeregi Batalionów Niszczycielskich NKWD przewinęło się nawet kilkanaście tysięcy Polaków. Część z nich wcześniej walczyła w oddziałach AK. Książka Damiana Markowskiego opowiada ich historię – pełną paradoksów, lęków i traum. Pozwala zrozumieć, jak młodzi Polacy marzący o powrocie „malowanych ułanów” mogli wstąpić do formacji, która tych samych kawalerzystów rozstrzeliwała w Katyniu. Doświadczyli okrucieństwa wojny, ale nie pozostali bierni. Dowodzeni przez sowieckich oficerów bronili osaczonych przez banderowców wiosek na Podolu i Wołyniu, a czasem po prostu się mścili. Oto ich historia – bez czerni i bez bieli. Strybki, Strybkowie (z ukr. strzelcy, bojowcy) – młodzi Polacy z Kresów, często nieletni, którzy wstąpili do formacji pomocniczej NKWD, żeby walczyć przeciwko UPA.

Powieść o terrorze miłości, który nie pozwala dorosnąć. Ojciec zmarł nagle, bez zapowiedzi. Zostawił po sobie duszne mieszkanie, dziwną książkę pełną indiańskich mądrości i nieoswojonego psa gryzącego do krwi. Stanisław niewiele z tego rozumie. Życie w wygodnej symbiozie z mamcią, której miłość szczelnie wypełniała każdy brak, nie wymagało aktów odwagi. Temu wszystkiemu musi jednak stawić czoła w pojedynkę. Bierze więc żarłocznego Rambo za przewodnika i meandrując między wieczną nieobecnością ojca i nadobecnością mamci, próbuje odkryć prawdę o mężczyźnie, który sprowadził go na ten świat, a przede wszystkim – o sobie samym. Weź z nią zatańcz to historia oswajania. Filip Zawada opowiada o zaufaniu, którego potrzebujemy, aby ofiarować sobie i innym przestrzeń do życia na przekór planom. I o tym, jak trudno pogodzić się ze stratą, gdy zostajemy uwięzieni w wiecznym półrozstaniu z kimś, kogo nie było nam nawet dane dobrze poznać.

Jak s. Feliksa, której objawienia porównywano do s. Faustyny, została pierwszą w historii imiennie ekskomunikowaną przez papieża kobietą heretyczką, która doprowadziła do rozłamu w Kościele? *** Tomasz P. Terlikowski w porywającym niczym kryminał dziennikarskim śledztwie przedstawia jedną z najbardziej kontrowersyjnych, a jednocześnie nieznanych postaci w polskim Kościele. Szuka odpowiedzi, czemu dali jej się uwieść świetnie wykształceni księża. Dlaczego widzieli w niej duchową kierowniczkę, która odmieni ich życie i zreformuje Kościół? Spojrzałem uważnie na Mateczkę i zrozumiałem, że to jest jakby nic, ale to nic jest jakby Tabernakulum, w którym Sam Bóg mieszka. By zrozumieć fenomen Mateczki, Terlikowski patrzy na jej życie z wielu stron, cierpliwie studiuje setki tekstów, świadectw bliskich, a także tych, którzy odrzucili jej nauki. Zabiera czytelnika do świata ludowych praktyk religijnych, seksualnych obsesji i lęku przed cielesnością. Co łączyło Feliksę Kozłowską z ks. Janem Kowalskim? Na czym polegały mistyczne małżeństwa? Ile prawdy było w objawieniach Mateczki?

Piwnica pod Liliowym Kapeluszem to miejsce niezwykłe. Podobnie jak i jej właścicielka – Weronika, która potrafi odpowiedzieć na pytanie, zanim rozmówca zdąży je zadać, przeczuwa, co się wydarzy, widzi więcej niż inni... I wie, że ludzie przychodzą do kawiarni niekoniecznie po to, żeby się napić dobrej kawy, a ich oczekiwania czasami mają niewiele wspólnego z tym, co figuruje w menu. Czego więc szukają i co odnajdują w Piwnicy pod Liliowym Kapeluszem jej goście? Małomówny, który nie rozstaje się ze swoim laptopem, zasłaniająca rękawem siniak Krycha Karpieluk, autystyczna Kora i jej mama, Mateusz zamawiający zawsze kawę Monsooned Malabar, Ala o wyglądzie grzecznej dziewczynki i obgryzający paznokcie Andrzejek… I co może zmienić czasami z pozoru niewiele znaczące zdarzenie? Jakaś wizytówka, która wypadła z portfela, ludzik z kamyków, latte podana zamiast czarnej Monsooned Malabar albo kilka słów wypowiedzianych w odpowiednim momencie…