Milczenie NOCY

Życie Moniki rozpada się na kawałeczki wraz ze śmiercią jej ukochanej córeczki, Aurelii. Mimo upływu trzech lat kobieta nie potrafi pogodzić się ze stratą dziecka, dlatego podejmuje decyzję o przeprowadzce do małej miejscowości, w której próbuje odzyskać wewnętrzną równowagę i skupić się na pracy jako ilustratorka. Jej świat przewraca się do góry nogami, gdy dowiaduje się o istnieniu dziewczynki łudząco podobnej do jej córki. Zdeterminowana postanawia ją odnaleźć. Jaką rolę w jej życiu odegra dwóch mężczyzn: architekt krajobrazu, Grzegorz oraz fryzjer, Piotrek? Gdzie kończy się granica między rozpaczą a obłędem? Czy zdruzgotanej kobiecie uda się w końcu odzyskać spokój ducha?

Kochany Diego… to wyraz dziennikarskiego doświadczenia autorki i jej literackiego talentu. Książeczka zawiera zbiór fikcyjnej korespondencji Angeliny Pietrowny Biełowej, rosyjskiej emigrantki i początkującej malarki, wysyłanej z szarego powojennego Paryża do Diego Rivery, uważanego za najwybitniejszego twórcę monumentalnego malarstwa freskowego. Wielka miłość Angeliny wypełnia każde słowo wysyłanych do ukochanego listów.

Będę cię kochać aż do końca świata... Mary, codziennie od siedmiu lat – tuż po skończeniu pracy i aż do późnego wieczora – stoi przed jedną z londyńskich stacji kolejowych, trzymając w ręku napis: Wróć do mnie, Jim. Pracuje w supermarkecie, jest także wolontariuszką w lokalnym kryzysowym Telefonie Zaufania. Podczas jednego z dyżurów odbiera, jak jej się zdaje, telefon od

"Z zimnym sercem" to druga część cyklu "Cat Kinsella", w której poznajemy dalsze losy ambitnej funkcjonariuszki. Kiedy starasz się pokazać w pracy, że jesteś lepszy niż inni, miej na względzie, że czasami możesz się porwać na szerokie wody. Pamiętaj też, że nie możesz przesadzić z brakiem zaufania do współpracowników, zwłaszcza jeśli jesteś agentem śledczym. Epizod zawodowy Kinselli w biurze burmistrza właśnie dobiega końca, kobieta wraca do Londynu, gdzie ponownie nosi mundur posterunkowej w wydziale śledczym. Dochodzeniówka właśnie ma nową sprawę, której nikt nie chce się podjąć. Kinsella zostaje do niej przydzielona, a wraz z nią będzie odpowiadał za każdy krok Luigi Parnell - przedstawiciel Policji Metropolitalnej. Nowa sprawa dotyczy zamordowania młodej kobiety, która została znaleziona w zaułku, kilka przecznic od swojego miejsca zamieszkania. Elegancka suknia, którą założyła na oficjalne firmowe przyjęcie, jest cała zbryzgana krwią. Głównym podejrzanym jest Joseph Madden, właściciel kawiarni, która znajduje się kilka metrów od posterunku policji. Mężczyzna nie ukrywa, że nie darzył Australijki specjalną sympatią, ale zarzeka się, że nie mógł jej nic zrobić. Przedstawia też alibi, które w identyczny jak ON sposób recytuje jego małżonka. Z jednym drobnym szczegółem, w którym ich zeznania się rozmijają. To skłoni agentkę, by dokładniej przyjrzeć się Maddenowi. Doskonale wie, że jedno z małżonków kłamie. Pytanie, które z nich i dlaczego. W dodatku na jaw wychodzą nowe fakty, które pozwalają stwierdzić, że para ma na sumieniu o wiele więcej, niż się spodziewano.

Legenda Tristana i Izoldy jest najpiękniejszym, najgłębszym poematem miłości, jaki ludzkość kiedykolwiek stworzyła. Zawiera w najpełniejszym, najszlachetniejszym wyrazie to, co stanowi dominującą linię późniejszej literatury francuskiej, co odróżnia ją od wszystkich innych i stanowi tajemnicę jej uroczego na wszystkie inne oddziaływania. Wiecznie na nowo przeżywany problem miłości, wiekuista, tryumfalna apoteoza jej samej, wraz z całym bezmiarem jej nędz, kłamstw, jej wzniosłości i upodlenia, czci i bez honoru, z całym pijaństwem szczęścia i tragizmem niedoli, to linia, która od Tristana i Izoldy, poprzez strofy Villona i Molierowskiego Alcesta, niezapomniane sylwety Manon Lescaut i kawalera de Grieux, poprzez Stendhala i Balzaca, Musseta i Verlaine'a, aż do całego teatru i powieści przedostatniej doby, aż do piosenki ulicznej Paryża, snuje się nieprzerwanie przez najświetniejsze karty literatury francuskiej i stanowi jej swoisty, nieprzeparty urok. Można powiedzieć, iż dusza nowo tworzącej się rasy w samym zaraniu młodości napiła się czarodziejskiego trunku z pucharu Tristana i Izoldy i że ów napój miłosny, mocny jak życie i mocniejszy nad śmierć, na wieki już krąży w jej żyłach.