Nagie posągi, brzuchaci gladiatorzy i słonie bojowe

"Niebo bez ptaków" Danuty Brzosko-Mędryk to już klasyka literatury obozowej i jedno z najważniejszych świadectw dotyczących Majdanka. Relacja kobiety, która przeżyła piekło na ziemi, staje się nie tylko źródłem wiedzy historycznej, ale również ostrzeżeniem dla przyszłych pokoleń. Danuta Brzosko-Mędryk miała dwadzieścia dwa lata, kiedy trafiła na Majdanek za działalność konspiracyjną. Na samym początku była sprzątaczką, a później pielęgniarką w obozowym szpitalu. Bardzo szybko zaczęła ryzykować własnym życiem, aby przekazywać notatki o obozowej rzeczywistości na zewnątrz. Były one dostarczane robotnikom, którzy posyłali je dalej. Dzięki temu w przypadku tej książki mamy do czynienia z dokumentem pisanym w dużej mierze na żywo, wypełnionym szczegółami, które z czasem mogłyby się zagubić w zakamarkach pamięci. Świat okupacji z całą swoją bezwzględnością jest tutaj widziany oczami młodej, niewinnej osoby, która miała to nieszczęście, że trafiła do miejsca nieliczącego się z ludzkim życiem.

"Wilczy księżyc" to drugi tom sagi "Kobiety z rodziny Wierzbickich" autorstwa Katarzyny Ryrych. Młody księżyc symbolizuje czas zmian i poszukiwań, podobnie jak młode wilki, które opuszczają swoje stado, by wyruszyć w poszukiwaniu własnego miejsca w świecie. Bietka, córka Malwiny, znika razem ze swoim ukochanym, a losy jej życia stają się centralnym punktem tego poruszającego opowiadania. Z kolei Lea znajduje się w miejscu, do którego ludzie niechętnie zaglądają - w Auschwitz - próbując przeżyć w trudnych warunkach obozu koncentracyjnego. Tylko Urszula, pozostając "na ptasich prawach", wędruje niepokojącymi ścieżkami życia, wciąż wierna sobie, choć samotna. Biały Dwór sunie przez morze historii jak arka Noego, oferując schronienie potrzebującym w okresie wojny. To miejsce, w którym ścieżki bohaterów splatają się w nieprzewidywalny sposób, tworząc bogatą i pełną emocji narrację. Autorka przybliża skomplikowane relacje między postaciami, które muszą stawić czoła wyzwaniom wojny i próbom losu. Katarzyna Ryrych w "Wilczym księżycu" kontynuuje historię rodziny Wierzbickich, ukazując jej losy w czasach niepewności i chaosu. To opowieść o miłości, poszukiwaniu tożsamości oraz sile, jaką posiadają kobiety w obliczu trudności. Drugi tom sagi zaprasza czytelnika w fascynującą podróż przez skomplikowany świat historii, w trakcie której bohaterowie muszą zmierzyć się z własnymi demonami i odnaleźć sens w zamęcie wojennych wydarzeń.

Polskę można poznawać na wiele sposobów i poruszać się różnymi szlakami. Tom trzymany w rękach przez Czytelnika jest kontynuacją serii i po odkryciu "Miast i miasteczek", a następnie "Wiosek i sielskich zakątków", czas poznać, jak wspaniałe dziedzictwo techniczne i przemysłowe czeka na nas w każdym regionie. Przeglądając kolejne rozdziały. będziemy mieli okazję przekonać się, z jak fascynującymi obiektami mamy do czynienia, i jak wiele ciekawych historii w sobie skrywają. W każdym zakątku naszego kraju znajdują się świadkowie wiekowej historii techniki i przemysłu: kopalnie węgla, soli, nafty, złota i srebra muzea i skanseny kolejnictwa oraz kolejki wąskotorowe spichlerze, młyny i cukrownie fabryki i manufaktury osiedla robotnicze i miasteczka przemysłowe muzea motoryzacji centra nauki papiernie i latarnie morskie wiadukty, kanały, mosty huty, gazownie, elektrociepłownie huty szkła i wytwórnie porcelany I wiele, wiele więcej! Pasjonujących miejsc jest u nas naprawdę mnóstwo! Warto je systematycznie odkrywać także na własną rękę.

„Pragniesz przeżyć przygodę swojego życia? Z nami zwiedzisz bunkry i poczujesz się jak Janek z Czterech pancernych!” – krzyczy tandetna ulotka. Manewry wojskowe, military shows, paintball dla znudzonych pracowników korporacji. Życie po życiu radzieckich poligonów, państwa w państwie, które rozporządzało nie tylko czołgami, śmigłowcami i głowicami atomowymi, ale prowadziło także szpitale, szkoły, kina i piekarnie. Po jednej stronie muru tęskniący za domem żołnierze, często niezdyscyplinowani, niedożywieni i prowadzący nielegalne biznesy, po drugiej – Polacy zbuntowani wobec agresji radzieckich sąsiadów, ale też skłonni do romansów i przyjaźni ponad podziałami. Julia Wizowska – urodzona w Kazachstanie i wychowana w duchu szacunku dla sowieckich wojskowych, oraz Grzegorz Szymanik – Polak, wyrosły w pogardzie do armii radzieckiej, przybliżają historie bohaterów zza obu stron muru. Opisują życie w radzieckich bazach wojskowych i pokazują, w jaki sposób koszary „nieproszonej armii” stawały się przez dekady codziennym elementem otaczającego nas krajobrazu. W ten sposób powstała reporterska opowieść o tym, co wrasta w człowieka niezauważone i potrafi być trwalsze niż beton i wieczne imperia.

Marzysz o podróży w czasie i przestrzeni? O czasach, kiedy królowało piękno? Co powiesz na Paryż lat 50. XX wieku - pełen blichtru, zabawy, szampana, zapachu perfum i oczywiście najelegantszej mody? Wbrew pozorom bohaterem książki "Merci, monsieur Dior" wcale nie jest słynny projektant. Choć nie znaczy to, że go tu nie ma! Autorka wprowadza nas w najwyższe kręgi paryskiej mody, w swoisty francuski sen sukcesu za pomocą Celestine, fikcyjnej bohaterki, która przybywa do stolicy Francji, aby znaleźć swoje miejsce na Ziemi. Zostaje gospodynią, a potem powierniczką i sekretarką młodego projektanta, o którym wkrótce usłyszy cały świat. Ta powieść to zdecydowanie pozycja na poprawę humoru. Razem z bohaterką poznajemy Francję powojenną, spragnioną blichtru i radości życia. I tę radość życia w tej książce dostajemy. W książce autorka opisuje nie tylko wystawne pokazy mody, niezwykłe stroje Diora i wytworny paryski styl, ale także zwykły świat dwóch silnych i niezależnych kobiet, które walczą o swoje szczęście. A wszystko to przez pryzmat życia u boku jednego z najsłynniejszych projektantów mody, który pragnął, aby kobiety po wojennej szarości znów znalazły swoją kobiecość i tym sposobem stworzył niezwykłe, światowe imperium stylu.

Kontynuacja „Samotności w Sieci”, książki-fenomenu. Główni bohaterowie "Końca samotności" to nowe pokolenie. Kuba i Nadia również poznali się dzięki Internetowi, ale… w klasztorze. Ich związek jest całkowitym przeciwieństwem chłodnej relacji łączącej rodziców Kuby. Wszystkie postaci nieoczekiwanie połączy jedna książka, a historia Nadii i Jakuba nabierze niespodziewanego, wręcz kryminalnego tempa. Książkę czyta Filip Kosior

W trakcie dwóch miesięcy 1944 roku zawarto kilkaset małżeństw, a mniej formalne związki we wszelkich możliwych konfiguracjach tworzyły się rozpadały każdego dnia. Praktycznie codziennie odbywały się koncerty, często w działających kawiarniach, a informowały o nich zgrabnie wykonane plakaty. W kinie pokazywano premierowe filmy, w radiu nadawano gorące newsy i przedwojenne szlagiery, a jeśli chodzi o prasę - konkurowało ze sobą kilkadziesiąt tytułów. Nie zapomniano nawet o pisemkach dla dzieci, podobnie zresztą jak o teatrach lalkowych. Bardzo sprawnie działała poczta, a komunikację zapewniły kilometry nowych ulic z odpowiednią sygnalizacją. Była też policja i sądy, ponieważ nie zabrakło, jak to w milionowym mieście, przestępczości. Wbrew pozorom zupełnie nieźle radziła sobie nawet warszawska roślinność - choć istotnie nie miała łatwego zadania. Ta książka to opowieść również o niej, podobnie jak o zwierzętach, a nawet o Wiśle. To opowieść o Życiu w sytuacji ekstremalnej, bo w Powstaniu Warszawskim nie tylko walczono i umierano, ale przede wszystkim starano się właśnie żyć. Nie wszędzie się dało, a tam gdzie jednak się dało, to zazwyczaj jednak tylko przez jakiś czas. A jednak próbowano. Gdzie tylko pojawił się najmniejszy wentyl wolności, odradzało się normalne życie. "W sierpniu, w naszej szczęśliwej dzielnicy było wszystko: biało-czerwone flagi, gazeta >Barykady Powiśla<, odezwy porozklejane na murach, komitet samoobrony (). Łapaliśmy audycje powstańczego radia. Zachłystywaliśmy się wolnością. Było, powtarzam, wszystko. A skoro tak, to musiał być i teatr" - wspominała Krystyna Berwińska, która właśnie na Powiślu współtworzyła w tych dniach teatrzyk "Kukiełki pod Barykadą". Powstanie nie było martyrologicznym capstrzykiem, staniem na baczność i recytowaniem "Roty" - choć bardzo się o to starano. Było przede wszystkim wielką eksplozją witalnej siły ówczesnych dwudziestolatków. A tego na szczęście nigdy, nigdzie i nikomu nie udało się do końca kontrolować.