Tata 3D, czyli rodzinny triathlon z przeszkodami

Zakład karny dla kobiet w São Paolo to świat w miniaturze. Jest tu rynek pracy, handel, są problemy mieszkaniowe. Jest moda i zmieniające się trendy w wystroju wnętrz. Są sojusznicy i wrogowie. Są zasady, których trzeba przestrzegać, jeśli chce się przeżyć. Jest hierarchia i wewnętrzny system sądowniczy. Oczywiście są też strażniczki, ale tylko gościnnie, więc nie mają wiele do powiedzenia. Jest tu miejsce na miłość – większość osadzonych nawiązuje relacje uczuciowe i erotyczne z innymi więźniarkami. Jest też samotność. Odwiedzający to rzadkość, świat zewnętrzny szybko zapomina o skazanych kobietach. Najwięcej jest tęsknoty, zwłaszcza za dziećmi, które zostają po drugiej stronie albo urodzone w więzieniu, po kilku miesiącach zgodnie z przepisami są odbierane matkom. Więźniarki to ostatnia część trylogii więziennej Drauzio Varelli. Autor, który przez wiele lat pracował charytatywnie w zakładach karnych jako lekarz, nie tylko barwnie i szczegółowo opisuje ten niezwykły świat, ale bada też, co sprawiło, że jego podopieczne znalazły się za kratami. Gwałty, morderstwa, kradzieże, handel narkotykami – większość tych przestępstw jest popełniana z biedy, beznadziei, pragnienia poprawy swojego losu. To smutny paradoks, ale niektóre bohaterki tej opowieści dopiero za murami więzienia znajdują bezpieczną przystań.

Piękna powieść o trudach dorastania, problemach, z jakimi musimy mierzyć się na każdym etapie życia, i nie zawsze dobrych rodzinnych relacjach Gaia dzielnie stawia czoło światu, który zdaje się nie mieć jej nic dobrego do zaoferowania. Mieszka w Anguillarze, nieopodal Rzymu – tu znajduje miłość i przyjaźń, tu odczuwa ciężar oczekiwań, kłamstw, rozczarowań i samotności. Wraz z biegiem czasu desperacko chce stać się inną osobą niż matka, Antonia, kobieta dumna i uparta, która chorobliwie stara się kontrolować niepełnosprawnego męża i czwórkę dzieci. Ale czy można przeciąć węzeł łączący nas z rodzicami? A może są momenty, w których nie zdając sobie z tego sprawy, zachowujemy się dokładnie tak jak oni? Woda w jeziorze nigdy nie jest słodka opowiada o trudnej drodze ku dorosłości. O sile kobiety, która ma odwagę podążyć za marzeniami, i o potrzebie sprzeciwiania się wszystkim, czasem nawet najbliższym.

Książka nominowana przez Szwedzką Akademię Kryminału do najlepszej Svenska Deckarakademin Oryginalna, makabryczna i trzymająca w napięciu powieść uznanego duetu tworzącego pod pseudonimem Erik Axl Sund! Intrygująca opowieść o tożsamości, jak również o tym, co może się wydarzyć, gdy chcemy odgrywać role, w których nikt nas nie obsadził. Czy naprawdę potrafimy się w nie wcielić? A może jesteśmy bezpowrotnie związani naszym materialnym statusem? Młoda dziewczyna wsiada w północnej Szwecji do pociągu towarowego i przyjeżdża nim do Sztokholmu. W czasie wywołanej przez siebie bójki zostaje zatrzymana przez policję, która w związku z tym zdarzeniem wszczyna śledztwo, a przy okazji stara się ustalić tożsamość dziewczyny. W dochodzenie angażują się doświadczeni śledczy: komisarz policji kryminalnej Jeanette Kihlberg, inspektor Jimmy Schwarz i inspektor Nils Åhlund.

Wszystko, co spowite jest mgłą tajemnicy, od zawsze budzi ciekawość. Nie inaczej jest w przypadku służb specjalnych, a powieści i filmy szpiegowskie tylko zwielokrotniają tę atrakcyjność. "Tajemnice wywiadu wewnętrznego" to próba dostarczenia odpowiedzi na pytania o realia szpiegowskiej działalności. Chociaż z reguły mówimy o wywiadzie, to w rzeczywistości służby te dzielą się na wywiad zewnętrzny oraz wywiad wewnętrzny, czyli kontrwywiad. Celem tego drugiego jest zwalczanie działalności szpiegowskiej innego państwa. Oba wzajemnie się uzupełniają i są niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa. Historię, rozwój i współczesność wywiadu wewnętrznego przedstawiają autorzy na stronach swojej książki. Czytelnik dowie się z niej, jak formował się kontrwywiad na przestrzeni dziejów aż do teraźniejszości, oraz jak działa. Lektura godna polecenia osobom zainteresowanym tematem, ale także pasjonatom historii, którzy mają okazję poszerzyć swoją wiedzę w tej specyficznej dziedzinie.

III Rzesza była państwem totalitarnym, w którym prym wiodły postacie niestroniące od przemocy, bezwzględności i brutalności: Herman Goering, Joseph Goebbels, Joseph Mengele, sam Adolf Hitler, Hans Frank czy... Amon Goth. Właśnie temu ostatniemu zbrodniarzowi wojennemu Max Czornyj poświęcił swoją książkę "Kat z Płaszowa", w której przybliża czytelnikowi postać o wyjątkowej brutalności, odznaczającej nawet na tle powyższych nazwisk. Powieść ukazała się na polskim rynku dzięki wydawnictwu Filia. Autor postanowił we właściwy sobie sposób opisać piekło obozu koncentracyjnego KL Plaszow, które znajdowało się w Krakowie w latach 1942-1945. Nie jest to ani dziennik, ani biografia ówczesnego komendanta obozu. Książka jest powieścią obyczajową, a tłem są wydarzenia, których świadkami byli więźniowie KL w Płaszewie. Pierwsze skrzypce w dramatycznych i drastycznych epizodach odgrywa wspomniany już zbrodniarz, Amon Goth. Sylwetkę tej bestii w ludzkiej skórze autor stworzył bardzo dokładnie i idealnie odzwierciedlił, jak złym był ON człowiekiem. "Kat z Płaszowa" jest doskonałą, choć drastyczną i bardzo ciężką opowieścią o tym, jakie piekło na ziemi jest w stanie stworzyć jeden człowiek innemu. Obowiązkowa lektura dla fanów takich powieści, jak "Tatuażysta z Auschwitz" autorstwa Heather Morris czy "Skrzypaczka z Auschwitz" pióra Ellie Midwood.

Sensacyjna kradzież obrazu Brunona Schulza. Jan Ostoja-Malecki ma wszystko: pozycję, pieniądze, popularność, kochającą rodzinę, a nawet atrakcyjną kochankę. Nagle okazuje się, że wystawienie na aukcję Spotkania, jedynego odnalezionego obrazu olejnego Brunona Schulza, wcale nie było dobrym pomysłem. Mężczyznę zaczyna ścigać rosyjska mafia na czele z Samuelem Rabinem, nabywcą obrazu, a także policja oskarżająca Ostoję-Maleckiego m.in. o zabójstwo Wietnamczyka, genialnego fałszerza dzieł sztuki. Aby ocalić życie i odkryć, kto tak naprawdę stoi za oszustwem, marszand musi działać szybko i sprytnie. Rozpoczyna się seria niespodziewanych zwrotów akcji, wstrząsających egzekucji i przekrętów na ogromną skalę. Wielka herezja pokazuje, jak mroczne i niebezpieczne może być środowisko kolekcjonerów sztuki, którzy nie zawahają się przed niczym.

Marzysz o podróży w czasie i przestrzeni? O czasach, kiedy królowało piękno? Co powiesz na Paryż lat 50. XX wieku - pełen blichtru, zabawy, szampana, zapachu perfum i oczywiście najelegantszej mody? Wbrew pozorom bohaterem książki "Merci, monsieur Dior" wcale nie jest słynny projektant. Choć nie znaczy to, że go tu nie ma! Autorka wprowadza nas w najwyższe kręgi paryskiej mody, w swoisty francuski sen sukcesu za pomocą Celestine, fikcyjnej bohaterki, która przybywa do stolicy Francji, aby znaleźć swoje miejsce na Ziemi. Zostaje gospodynią, a potem powierniczką i sekretarką młodego projektanta, o którym wkrótce usłyszy cały świat. Ta powieść to zdecydowanie pozycja na poprawę humoru. Razem z bohaterką poznajemy Francję powojenną, spragnioną blichtru i radości życia. I tę radość życia w tej książce dostajemy. W książce autorka opisuje nie tylko wystawne pokazy mody, niezwykłe stroje Diora i wytworny paryski styl, ale także zwykły świat dwóch silnych i niezależnych kobiet, które walczą o swoje szczęście. A wszystko to przez pryzmat życia u boku jednego z najsłynniejszych projektantów mody, który pragnął, aby kobiety po wojennej szarości znów znalazły swoją kobiecość i tym sposobem stworzył niezwykłe, światowe imperium stylu.

Człowiek, będąc w gruncie rzeczy bezbronny wobec zimna, włożył mnóstwo wysiłku w znalezienie sposobów przeżycia w skrajnych warunkach atmosferycznych. Nauczyliśmy się tak budować domy, tak szyć ubrania, tak się odżywiać, by chronić się przed niskimi temperaturami. A mysikrólik? Ptaszek wielkości kciuka potrafi przetrwać kilkunastostopniowe mrozy, nastroszywszy piórka i odpowiednio spożytkowując energię. Podobnie radzą sobie inne stworzenia: zmiana ubarwienia, hibernacja, zwiększanie masy ciała, specjalna budowa kończyn czy dzioba, ocieplone schronienia, gromadzenie zapasów – każdy gatunek znalazł swój sposób na przetrwanie najmroźniejszych miesięcy. Ptaki mają pióra puchowe, ssaki futro, które chroni je przed zimnem. Liczne zwierzęta, takie jak bobry, niedźwiedzie i niektóre owady, budują gniazda i nory, które uzupełniają lub zastępują bezpośrednie okrycie ciała. A niektóre, jak niezwykły susłogon arktyczny, zamarzają, żeby nie zginąć. Zimą tylko pozornie nic się nie dzieje. Bernd Heinrich zabiera czytelnika do świata zasypanego śniegiem, skutego mrozem i… tętniącego życiem. „Bernd Heinrich, wielokrotnie nagradzany autor książek przyrodniczych, w „Zimowym świecie” opisuje, w jaki sposób zwierzęta radzą sobie podczas mroźnych miesięcy. Niektóre, na przykład norniki, przez całą zimę kryją się w podziemnych tunelach i wyściełanych trawą gniazdach. Inne małe ssaki, jak wiewiórki ziemne, przesypiają cały śnieżny sezon. Pewne owady dzięki specyficznym składnikom we krwi wprowadzają się w stan przechłodzenia, inne wręcz przeciwnie – zamarzają, by przetrwać. Wiele zwierząt pozostaje aktywnych: spędzają czas w ciepłych norach i gniazdach i wychodzą na zewnątrz tylko w poszukiwaniu pożywienia. Heinrich pokazuje czytelnikom skupiska zimujących owadów, podąża śladami łasicy zostawionymi na śniegu i podgląda malutkie mysikróliki poszukujące jedzenia. Ta książka to wspaniała pozycja zarówno dla fanów dobrej literatury, jak i miłośników przyrody.” Nancy Bent, „Booklist” „Z pewnością niewielu ludziom na świecie udało się wejść do bobrzego żeremia… Bernd Henrich, profesor biologii z uniwersytetu w Vermont, zrobił to, by dogłębnie poznać sposoby, dzięki którym zwierzęta przeżywają zimę. Latem, gdy rozlewiska wyschły, a bobry opuściły swoje gniazda, Heinrich z latarką w dłoni wczołgał się do legowiska, aby jak najdokładniej zbadać warunki mieszkaniowe tych zwierząt. Podobnie bada strategie przetrwania innych stworzeń. Zdumiewa go mysikrólik złotogłowy, „ptaszek niewiele większy od koliberka rubinobrodego”, który pozostaje aktywny w czasie mroźnych zim […] i który zdaniem autora symbolizuje „wykształcone ewolucyjnie, zdumiewające i odkrywcze strategie, dzięki którym zwierzęta radzą sobie w zimowym świecie”.” „Scientific American” „Historie opisywane przez Heinricha są niezwykłe i wciągające – dzięki mnogości wspaniałych przykładów, pasji dzielenia się wiedzą oraz szacunkowi i podziwowi autora dla otaczającej go przyrody.” „Kirkus”