Wielka ofensywa piwna

Agata Johnson, twarda kobieta detektyw o wojskowej przeszłości powraca w „Śmiertelnej zagrywce”. Czy historia może się zazębić i to nierozerwalnie z teraźniejszością? Czy opowieść starego Hiszpana przypadkowo spotkanego na nadmorskiej promenadzie może przyczynić się do rozwiązania dwóch bardzo głośnych polskich zagadek kryminalnych, jakimi były zabójstwo generała Karola Świerczewskiego i pisarza Jana Gerharda? Czy ta opowieść wyjaśni najbardziej tajemniczą zbrodnię w historii Norwegii, jaką było zabójstwo „Kobiety z Isdal”? Agata Johnson zostaje niespodziewanie wciągnięta w śmiertelnie niebezpieczną rozgrywkę, której stawką jest pół miliona euro, a przede wszystkim jej życie. „Śmiertelna zagrywka”, to powieść dla ludzi o silnych nerwach, chwilami wciska czytelnika w fotel, bo trup ściele się gęsto, a akcja w zawrotnym tempie przenosi się z miejsca na miejsce. Powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach, zainspirowana historią pewnego Hiszpana, który znalazł się w złym miejscu w bardzo złych czasach…

Zakład karny dla kobiet w São Paolo to świat w miniaturze. Jest tu rynek pracy, handel, są problemy mieszkaniowe. Jest moda i zmieniające się trendy w wystroju wnętrz. Są sojusznicy i wrogowie. Są zasady, których trzeba przestrzegać, jeśli chce się przeżyć. Jest hierarchia i wewnętrzny system sądowniczy. Oczywiście są też strażniczki, ale tylko gościnnie, więc nie mają wiele do powiedzenia. Jest tu miejsce na miłość – większość osadzonych nawiązuje relacje uczuciowe i erotyczne z innymi więźniarkami. Jest też samotność. Odwiedzający to rzadkość, świat zewnętrzny szybko zapomina o skazanych kobietach. Najwięcej jest tęsknoty, zwłaszcza za dziećmi, które zostają po drugiej stronie albo urodzone w więzieniu, po kilku miesiącach zgodnie z przepisami są odbierane matkom. Więźniarki to ostatnia część trylogii więziennej Drauzio Varelli. Autor, który przez wiele lat pracował charytatywnie w zakładach karnych jako lekarz, nie tylko barwnie i szczegółowo opisuje ten niezwykły świat, ale bada też, co sprawiło, że jego podopieczne znalazły się za kratami. Gwałty, morderstwa, kradzieże, handel narkotykami – większość tych przestępstw jest popełniana z biedy, beznadziei, pragnienia poprawy swojego losu. To smutny paradoks, ale niektóre bohaterki tej opowieści dopiero za murami więzienia znajdują bezpieczną przystań.

Meg Elison zabiera nas w podróż do świata znanego z "Księgi Bezimiennej Akuszerki". Będzie to podróż trudna i niebezpieczna, podczas której czytelnik wraz z główną bohaterką staną przed wieloma pytaniami na tematy definicji płci i suwerenności społeczeństwa. "Księga Etty. Droga donikąd. Tom 2" wciąga od pierwszej strony i na długo pozostaje w pamięci. Postapokaliptyczna seria "Droga donikąd" autorstwa Meg Elison to wyjątkowe powieści, które pod fabułą fantasy skrywają aktualną problematykę queerową i feministyczną. Akcja drugiego tomu, "Księgi Etty", rozgrywa się 100 lat po wydarzeniach z pierwszego tomu, "Księdze Bezimiennej Akuszerki". Nowa rzeczywistość jest bardziej okrutna od tej, którą czytelnik może pamiętać z pierwszej części serii - jest to jednak pokłosie wydarzeń z finału "Księgi Bezimiennej Akuszerki". W "Księdze Etty" poznajemy Nowhere - miejsce wyniszczone przez plagę, gdzie kobiety i dzieci stanowią niewielki procent społeczeństwa. Z Nowhere pochodzi Etta, główna bohaterka powieści, która nie chce poddać się oczekiwaniom wobec swojej płci i woli odnaleźć wolność w łowiectwie. Jej życie zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy handlarze napadają na jej osad. To właśnie Etta będzie musiała uratować swoich bliskich oraz - jak się później okaże - cały świat. Czy podoła zadaniu i na zawsze odmieni rzeczywistość?

Marzysz o zetknięciu się z powieściowym romansem, który zostanie z Tobą na dłużej? Pragniesz z każdą przerzuconą stroną poczuć coraz więcej motyli w brzuchu i emocji, które dostarczyć może dobrze napisana historia? Odpowiedzią na te potrzeby z pewnością będzie kolejna powieść Agaty Czykierdy-Grabowskiej ze znanymi bohaterami, ale wciąż pojawiającymi się uczuciami! Młoda studentka architektury krajobrazu Hania pracuje w urokliwej kawiarni w stolicy. Tego dnia, zaczynając swoją zmianę, nie jest w stanie przewidzieć, iż w ciągu kilku najbliższych godzin jej życie całkowicie się odmieni. Bo miejsce pracy jest ostatnim miejscem, o którym pomyślałaby, że dojdzie w nim do napadu? Leo jest chłopakiem, który uważa, iż sięgnął dna za sprawą przewrotnego losu i własnych fatalnych decyzji. Jest w stanie zrobić wszystko, byle tylko zdobyć potrzebne mu pieniądze, dlatego w chwili desperacji zdobywa się na krok i napada na pobliską kawiarnię. Zdobyta w ten sposób gotówka wystarcza mu na pozbycie się kilku problemów, ale co jeśli poczucie winy nie pozwala zapomnieć o złym uczynku, a przerażone spojrzenie tamtej kelnerki wciąż jest żywym wspomnieniem? Książka "Jak oddech" jest kontynuacją powieści "Jak powietrze", która w swojej akcji nie zwalnia tempa, lecz wciąga czytelnika do znanego świata, by przedstawić mu dalsze wydarzenia, które spotykają główną bohaterkę. To opowieść o tym, jak dwie dusze - tak różne od siebie - mogą się odnaleźć i poczuć do siebie coś magicznego.

Autumn planowała fantastyczną zimową wyprawę z przyjaciółmi poza miasto. Przypadek sprawia, że jadą bez niej, bo… zamknięto ją w budynku miejscowej biblioteki. Na cały weekend. Bez ogrzewania. Dziewczyna liczy, że znajomi odgadną, co się stało, ale nawet Jeff, jej prawie-chłopak, po nią nie wraca. Nikt jej nie szuka. Gorzej już być nie może? Niestety to jeszcze nie wszystko. Okazuje się, że Autumn ma towarzysza. Dax to gość, o którym niewiele wiadomo poza tym, że nie cieszy się dobrą opinią: ciągnie się za nim wspomnienie bójki i poprawczaka. Wygląda więc na to, że Autumn spędzi następne dni z obcym, groźnym gościem, który ewidentnie nie ma na to ochoty. Na początku rozmowa się nie klei, ale gdy Autumn i Dax stopniowo otwierają się przed sobą, dziewczyna widzi, że coś między nimi iskrzy... i zaskakuje. Ale czy poza szkolną biblioteką ich uczucia mają szansę na przetrwanie, skoro wszystko coraz bardziej się komplikuje?

Masz wrażenie, że żyjesz w morzu ignorancji i głupoty, idiotyzmów i półprawd, populizmu i bezmyślnie powtarzanych bzdur? Jeśli tak, sięgnij po opinię specjalistów. Francuski psycholog Jean-François Marmion poprosił ekspertów w dziedzinie ludzkich zachowań - socjologów, psychologów, filozofów, neuropsychiatrów - by zmierzyli się z tematem i spróbowali zdefiniować idiotyzmy, które tak nam doskwierają. Efektem jest błyskotliwa, pełna humoru książka "Głupota. Nieoficjalna biografia", która pozwoli (po części) zrozumieć, dlaczego pływamy w morzu bredni. Różnorodność form i poziomów głupoty przedstawiona w książce może przyprawić o zawrót głowy. Trzydzieści jeden tekstów i wywiadów zawiera bogaty przegląd idiotycznych przekonań, teorii spiskowych, internetowych fejków i innych bredni. Czy żyjemy w złotym wieku bzdur? - pytają autorzy. I pochylają się nad wszystkimi, analizując pod tym kątem zarówno naszą codzienność, jak i brednie globalne, z szybkością światła ogarniające całe społeczności ery cyfrowej. Z tej książki dowiemy się, dlaczego często wierzą w nie nawet bardzo inteligentni ludzie i kto jest najbardziej podatny na ich działanie. Znajdziemy też naukową definicję dupka i dowiemy się, dlaczego tak bardzo pasuje ona do Donalda Trumpa. Autorzy różnie definiują głupotę, ale większość zgadza się ze słowami amerykańskiego filozofa Harry'ego Frankfurta, który zasłynął bestsellerową książką "O wciskaniu kitu". Pisał on, że istotą głupoty jest obojętność na prawdę. W przeciwieństwie do kłamcy, który prawdę stara się świadomie ukryć, głupiec ją po prostu ignoruje. Rozwodzi się o wszystkim, cokolwiek przyjdzie mu do głowy, bez najmniejszej troski o prawdziwość czy fałsz swoich stwierdzeń. A jeśli jest obdarzony narcystyczną pewnością siebie, to łatwo uwiedzie audytorium, które odruchowo doszukuje się sensu w jego słowach. Jak się przed tym bronić? Poza włączeniem krytycznego myślenia niewiele da się zrobić. Jak mawiał Albert Einstein: "Istnieją tylko dwie nieskończone rzeczy: wszechświat i ludzka głupota. Choć co do tej pierwszej nie mam absolutnej pewności".