Zapowiada się piękny dzień

Historia, której boi się każdy z nas, ale na szczęście nie każdy jej doświadczy. Co byś zrobiła, gdybyś obudziła się po wypadku, a nikt w najbliższym otoczeniu nie rozpoznawałby? Historia od pierwszej strony nie pozwala zwolnić czytelnikowi. "Dziewczyna, którą zapomniano" zaczyna się emocjonalnie, ukazując wypadek Sary, w którym zginęła miłość jej życia, dziewczyna Elena. Kobieta po przebudzeniu czuje, że coś się wydarzyło. Odkrywa, że nikt jej nie rozpoznaje, mimo że żyje w tym miejscu od wielu lat. To kara, a może zemsta? Sara musi na nowo ułożyć sobie życie, jednak opuszcza rodzinne miasto, trafiając do Seattle. Przecina drogę z Horusem. Czy to spotkanie jest przypadkowe, czy może z góry zaplanowane? Mężczyzna ma dla niej zadanie - Sara musi dopuścić się kradzieży, a w zamian odkryje prawdę o wypadku oraz jego przyczynie. Jaką rolę w tym odegrali dawni bogowie i co będzie z nią dalej? Dziewczyna podejmuje wyzwanie, ale wszystko się komplikuje. Kradzież, wybuchające uczucie do Horusa i odkrywanie prawdy o sobie. Czy wypadek był przypadkowy? Czy Elena musiała umrzeć? Czytelnik z zaciekawieniem odkrywa mroczne zakamarki z każdą kolejną stroną.

Siedemnastoletnia Agata Abbot całe dotychczasowe życie spędziła w sierocińcu – Domu Wychowawczym im. Johna Griera. Jej los odmienia się nieoczekiwanie, gdy jeden z opiekunów placówki przypadkiem odkrywa jej talent literacki i funduje stypendium umożliwiające ukończenie ekskluzywnego college’u. Dobroczyńca pragnie pozostać anonimowy – Agata nie zna nawet jego nazwiska. Musi jednak co miesiąc informować go listownie o swoich postępach w nauce i życiu. Dziewczyna z zapałem wywiązuje się z zadania. W pełnych humoru, kilkunastostronicowych epistołach barwnie opisuje swoje codzienne przygody. Anonimowość opiekuna jest jej ciągłą zgryzotą, ale wreszcie stanie się pułapką na niego samego…

Len Howard uznano za ekscentryczkę, gdy w 1938 roku, w wieku 44 lat, porzuciła karierę skrzypaczki i zamieszkała na wsi w Sussex, aby studiować ptaki. Ale to tam napisała dwa międzynarodowe bestsellery i zadziwiła świat obserwacjami sikorek, rudzików i wróbli. Miłość do ptaków podsycał w Len charyzmatyczny ojciec poeta, który nie potrafił przejść obok rannego ptaka, nie ratując go. Energiczna i wrażliwa dziewczyna, najmłodsza z czworga rodzeństwa w bogatej, kulturalnej rodzinie, chciała samodzielności. Lecz kiedy w Londynie stała się sławna, a jej kariera nabrała tempa, tęskniła za oswojoną wroną bardziej niż za rodziną. Len doświadczała miłości i przyjaźni, ale żaden związek nie zbliżył się do więzi, którą tworzyła później z ptakami. Budki lęgowe pokrywały ściany jej domu wewnątrz i na zewnątrz. Ptaki siedziały jej na głowie i na ramionach. Uczyła się ich i dokonywała muzycznych transkrypcji ich pieśni. Eva Meijer natknęła się na prace upartej badaczki, które wyprzedzały swoją epokę i niesłusznie popadły w zapomnienie. W Domu ptaków szuka motywów, które kierowały Len Howard. Co sprawiło, że radykalnie zmieniła życie i odsunęła się od rodziny? Co życie bogatek mówi nam o człowieku? I czy można odciąć się od oczekiwań innych wobec siebie? A także co to znaczy mieć gdzieś swój dom?

Szósta część przygód dziennikarki Anniki Bengtzon. Gala wydana w sztokholmskim ratuszu z okazji wręczenia Nagrody Nobla oszałamia przepychem, lecz za woalem blichtru czai się zbrodnia. Na parkiecie Złotej Sali morderczyni w wieczorowej sukni strzela do przewodniczącego Komitetu Noblowskiego. Kula trafia prosto w serce, kobieta zaś znika w tajemniczy sposób. Annika Bengtzon zostaje wbrew woli wciągnięta w rozgrywający się dramat, tym razem nie jako dziennikarka, lecz jako świadek zdarzenia.

Charlotte Link, autorka wielu bestsellerów, w przejmujący sposób opisuje chorobę i śmierć swojej siostry Franziski. To nie tylko najbardziej osobiste dzieło pisarki, dające również wgląd w jej własne życie, ale także poruszające przedstawienie przeżywanego przez kilka lat lęku przed utratą najukochańszej osoby. Charlotte Link opisuje codzienność niemieckich szpitali, na którą

Sięgnij po powieść "Crave. Pragnienie" i wkrocz do tajemniczego świata. Czy miłość do wampira może być uzasadniona? Niezrozumiałe uczucia mogą być przyczyną prawdziwej katastrofy. Grace trafiła do prestiżowej szkoły na Alasce, którą prowadzi jej wujek. Już od pierwszych chwil wiedziała, że nie jest to zwyczajne miejsce. Seria dziwnych wypadków tylko utwierdziła ją w tym przekonaniu. Chwilę później poznaje tajemniczego Jaxona, który wzbudza we wszystkich strach. Jedynie Grace czuje względem niego fascynację. Doskonale wie, że coś ich łączy. Tylko czemu chłopak żywi względem niej tak silną niechęć? W świecie magii, potworów i bogów zwykła śmiertelniczka nie ma łatwego zadania. Frakcje walczą ze sobą, a trwający konflikt nieustannie przybiera na sile. Dlaczego wszyscy nienawidzą dziewczyny, która nawet nie wie, co się dzieje w tej dziwnej szkole? Grace postanawia rozwiązać zagadkę. Szybko odkrywa, że Jaxon jest wampirem, który miał poważny powód, aby odgrodzić się od świata. Kto chce obudzić drzemiącego w nim potwora? Czy młoda dziewczyna została tu ściągnięta tylko po to, aby stać się przynętą? Tracy Wolff napisała intrygujący, a jednocześnie lekki romans w klimatach fantasy. Subtelne wskazówki i drobne elementy opisywanego otoczenia potrafią naprowadzić czytelnika na właściwy tor, choć przewidzenie nadchodzących wydarzeń nie zawsze będzie proste. Autorka stworzyła również takie publikacje, jak "Erotyczny taniec" oraz "Kochankowie czy wrogowie?".

W zwartej prozie wibrującej od elektryczności i powstrzymywanych emocji Maggie O`Farrell przedstawia niebezpieczeństwa kryjące się tuż pod powierzchnią i rzuca światło na bezcenność, piękno i tajemnice samego życia. Jestem, jestem, jestem to zdumiewający pamiętnik opisujący doświadczenia bliskiej śmierci, znaczące i definiujące jej życie. Choroba z dzieciństwa, która na rok przykuła autorkę do łóżka i której zdaniem lekarzy miała nie przeżyć. Nastoletnie pragnienie ucieczki, które o mało nie skończyło się katastrofą. Spotkanie z niebezpiecznym mężczyzną na bezludziu. I najbardziej przerażające ze wszystkiego codzienne zmagania, by chronić córkę (dla której ta książka została napisana) przed stanem pozostawiającym ją niewyobrażalnie bezbronną wobec miriady zagrożeń czyhających w życiu. „Tam, gdzie inni pisarze bawią się papierem, O`Farrell chwyta łuk i strzałę, po czym celuje w ludzkie serce.” - The Times „Niezwykłe… niewygodne i absorbujące - trudno oderwać się od lektury… Płynne, wytworne, pełne barwnych szczegółów. Jej proza wydaje się niepokonana.” - Guardian, Book of the Month, sierpień 2017

Debiut literacki Natalii Fiedorczuk to opowieść o kobiecym doświadczeniu, jakiej w Polsce jeszcze nie było. Bezkompromisowa, mądra, do bólu prawdziwa. 10 stycznia 2017 roku Natalia Fiedorczuk-Cieślak otrzymała Paszport Polityki za książkę Jak pokochać centra handlowe! Czy mamy prawo traktować to skądinąd radosne wydarzenie w kategorii kryzysu? Macierzyństwo to nie tylko utrata wolności, przedciążowego ciała i czasu na hobby. To nagła lawina odpowiedzialności. To zmiana, którą trudno opisać, poza zdawkowym "urodzisz swoje to zobaczysz". Można uciekać w perfekcjonizm i strofowanie tych matek, których standardy nie są tak wyśrubowane. Można też, w obliczu tej zmiany coraz głębiej zapadać się w siebie. Depresyjna mieszkanka przedmieść Warszawy. Przedstawicielka pokolenia umów śmieciowych. Bywalczyni supermarketów. Młoda żona i - niedługo - matka. Bohaterka Jak pokochać centra handlowe to kobieta, w jakiej przejrzeć może się wielu z nas. Mimo braku stałego zatrudnienia i prawa do urlopu macierzyńskiego decyduje się na dziecko. I odkrywa, że na to, co przychodzi po porodzie, nikt jej nie przygotował. Tej gigantycznej zmiany trzeba doświadczyć na sobie. Ona jej doświadcza bardzo boleśnie. Macierzyństwo okazuje się wyzwaniem, któremu trudno podołać. Niepojętą konfrontacją z własnym ciałem i kulturowymi nakazami. Rozprawą ze swoim dotychczasowym życiem. Jak można sobie z tym poradzić? Czy głęboka depresja poporodowa to jedyne tabu, z którym trzeba się zmierzyć? "Prawo jest relatywnie łagodne dla dzieciobójczyń, jednak nie jest dla nich łagodna opinia publiczna. Wyznanie matki niemowlęcia, płaczącego szóstą godzinę przez ząbkowanie lub kolkę, że ma myśli o wyrzuceniu zawiniątka przez okno, wciąż pozostaje w sferze tabu." - tłumaczy autorka książki. I sama to tabu przełamuje - po raz pierwszy tak dojrzałym literacko, doniosłym głosem. Głosem, którego nie można zapomnieć. Jak pokochać centra handlowe to także mocny i realistyczny obraz współczesnej Polski widzianej oczami młodych ludzi wchodzących w dorosłość. To opis polskich przedmieść, codziennej pracy i obowiązków. Działający jak uderzenie pięścią manifest pokolenia prekariatu.