Mama kazała mi chorować

"Zapowiada się piękny dzień" Seweryny Szmaglewskiej to kontynuacja poprzedniej, równie trudnej tematycznie książki "Dymy nad Birkenau". Autorka przedstawia tu sytuację więźniów w obozach koncentracyjnych Oświęcimia i Brzezinki podczas II wojny światowej. Tym razem na warsztat bierze opowieść o najważniejszym prawie człowieka - prawie do godnego życia. W lutym 1945 roku Niemcy wiedzieli już, że III Rzesza przegra wojnę, to było jasne. Trzymając się rozkazów, zaczęli palić dokumentację, burzyć kominy i zacierać po sobie ślady na tyle, na ile pozwalał im czas. W środku niezwykle mroźnej zimy nakazali więźniom, tym którzy jeszcze mieli siłę się poruszać, by wyruszyć w marsz śmierci, gonieni w stronę niemieckiej granicy. Schorowani i wycieńczeniu ludzie padali co kilka kilometrów, wielu nie budziło się po kilkugodzinnym odpoczynku. Więźniowie szli, w długim, choć z czasem skracającym się kordonie, bezwolni, trzymający się jedynie nadziei, że pod koniec marszu czeka wyzwolenie. Wielu po prostu się poddawało, nie dość, że obóz ich wykończył, to teraz wykończy ich marsz ku nieznanej lokalizacji, ten, który zdaje się nie mieć mety. Trzech mężczyzn postanawia się zbuntować. Jak? Nikt nie ma pojęcia, skąd wzięli na to siły. Udaje im się, a po latach chcą przekazać światu, jak ważne jest to, co przeżyli. Powojenna opowieść niesie za sobą chęć ocalenia od zapomnienia wojennych wydarzeń, ale też nadania sensu i zasadności wydarzeń związanych z marszem śmierci. Należy przede wszystkim wytłumaczyć ludziom, dlaczego mimo tego, że więźniowie znajdowali się już poza obozem, nadal ginęli z rąk nazistów, którzy pozostawiali ich w bezimiennych grobach. Walczący w procesach ze swymi oprawcami z początku czują trwogę, później miejsce tego uczucia zajmuje powinność. Publikacja jest zapisem walki, w której zakończenie wojny jest wyłącznie znakiem granicznym dla historyków, nie dla wymierzenia sprawiedliwości.

Zbeletryzowany i nieco fantastyczny zapis trzech ostatnich dni życia polskiej królowej Cecylii Renaty, żony Władysława IV. Próba przypomnienia niezwykłej kobiety. Portret władczyni, matki, żony, artystki, cichej buntowniczki i ofiary dynastii. Kobiety niepięknej, ale wielbiącej piękno.

Korzystanie z chirurgii plastycznej jest już tak powszechne, że nikt się nie zastanawia, czy dana osoba wcześniej wyglądała inaczej. Jak jednak narodziła się ta dziedzina medycyny? Biografia "Facemaker. Historia człowieka, który stworzył chirurgię plastyczną" to znakomita biografia opisująca narodziny chirurgii plastycznej i jej twórcę Harolda Gilliesa. Autorka Lindsey Fitzharris w swojej książce w bardzo ciekawy i poruszający sposób opowiada o tym, jak narodził się dział medycyny plastycznej i kto był jej prekursorem. Pierwsza wojna światowa okazała się drastyczna i pochłonęła miliony żyć. Broń użyta podczas tej wojny zebrała niszczycielskie żniwo, a miotacze ognia, gazy bojowe czy bagnety powodowały rany, które nawet po zagojeniu wyglądały potwornie. Żołnierze, którzy wrócili do domu, często byli okaleczeni, a ich twarze budziły odrazę. Żony nie chciały patrzeć na swoich mężów, odchodziły od nich, a dzieciaki spoglądały na ojców ze strachem. Pomoc okazał im lekarz pochodzący z Nowej Zelandii - Harold Gillies, który został pionierem medycyny plastycznej.

"Witraże" autorstwa Agnieszki Lis to opowieść o niezwykłej sile przyjaźni, której nie zniszczy żaden upływ czasu. Na zmiany nigdy nie jest za późno. Przyjaciele, tak jak kawałki szkiełek w witrażach, dopełniają się nawzajem i mogą na siebie liczyć w każdej sytuacji. Zupełnie obcy sobie ludzie spotykają się na Wyspach Kanaryjskich. Żadna z tych osób nie sądziła, że tropikalna podróż może zrewolucjonizować ich życie. Mija dwanaście lat. Co się zmieniło? Agata próbuje się odnaleźć po sprzedaniu firmy. Czuje się uwolniona, lecz do pełni szczęścia jeszcze jej daleko. Julita jest całkowicie pochłonięta pracą i domowymi obowiązkami. Niespodziewane sytuacje zawsze wprowadzają zamęt i niemały chaos, jednak to właśnie one dodają życiu charakteru. Agnieszka Lis na kartach "Witraży" przekonuje czytelników, że zmiany są nieodłącznym elementem życia każdego z nas, lecz jeżeli przeprowadzane są w towarzystwie i przy wsparciu najbliższych osób - nic złego nie może się stać! Akcja powieści ma miejsce w czasach współczesnych, dzięki czemu każdy może odnaleźć w historii cząstkę siebie. Pisarka porusza też wiele ważnych kwestii, między innymi dotyczących ekologii, różnic międzypokoleniowych, przyjaźni i spełniania marzeń.

Problemy w życiu osobistym sprawiły, że Ida postanowiła przyjechać do Wrocławia - rodzinnego miasta - by pracować nad scenariuszem nowego serialu. Na jej drodze stanął Jakub - psychoterapeuta. Ida początkowo była sceptycznie nastawiona do prowadzonych przez niego warsztatów, jednak z czasem poruszona historiami uczestników, otworzyła się bardziej. "Ślepa miłość" autorstwa Agaty Kołakowskiej to powieść poruszająca wiele aspektów. Obecne są tu uczucia, a także rodzinne relacje i tajemnice. Separacja z mężem była dla Idy ciężkim przeżyciem, lecz jej małżeństwo nie miało żadnych szans na przetrwanie. Powrót do rodzinnego miasta miał być wytchnieniem i okazją do spokojnej pracy nad scenariuszem serialu. Kobieta ma okazję uczestniczyć w warsztatach terapeutycznych, prowadzonych przez Jakuba. Psychoterapeuta stosuje metody, które pozwalają zajrzeć w głąb podświadomości. Poruszona wyznaniami innych uczestników Ida, odnajduje analogie do własnych sytuacji życiowych. Czas spędzony w starym domu przypomina kobiecie rodzinne historie. Dodatkowo, Ida na strychu odnajduje kilka obrazów namalowanych przez dziadka, a na jeden z nich zwraca szczególną uwagę. Niebawem Jakub również odnajduje podobne dzieło. Czy to przypadek? "Ślepa miłość" to opowieść o wielkim uczuciu, a także skomplikowanych relacjach i decyzjach rodzinnych, które wpływają na losy wielu pokoleń. Agata Kołakowska to polska pisarka urodzona we Wrocławiu. Jej dzieła należą do kręgu literatury obyczajowej i romansu.

Doktor Emma Stein, znana psychiatra i szczęśliwa mężatka, została zgwałcona przez „Fryzjera” – seryjnego mordercę, który – zanim zabije – goli kobietom głowy. Tyle że Emma przeżyła... Ona jedna... Nie widziała twarzy swojego oprawcy, ale rozpoznaje go w każdym mężczyźnie. Nie pamięta, co naprawdę stało się tamtej nocy w hotelu, w którym nie ma pokoju, jaki opisała. Boi się. Odizolowała się od ludzi. Nie wychodzi z domu. Aż do

Dla kogo zabiją dzwony kościelne? Salon sukien ślubnych „Embarras” to miejsce jedyne w swoim rodzaju. To właśnie tutaj przeplatają się radości i smutki przyszłych panien młodych, co przyprawia o niejeden ból głowy jego właścicielki: Laurę, Elę i Kaję, które prowadzą rodzinny biznes. Do salonu przychodzi właścicielka biura matrymonialnego „Kupidyn w spódnicy”, Wanda, w towarzystwie Barbary – narzeczonej swojego byłego męża. Mają wspólnie wybrać suknię dla Barbary, która szykuje się do ślubu. Sprawa może wydawać się dziwna, ale tylko na pierwszy rzut oka, „Embarras” gości bowiem tylko osobliwych klientów. Oprócz nich, w pobliżu uroczych bohaterek kręcą się różni, szczerze zainteresowani nimi kawalerowie. Druga część humorystycznej serii obyczajowej, która nie szczędzi czytelnikowi uśmiechów i wzruszeń.