Niebo bez ptaków

Ania osiąga znakomite wyniki w seminarium, co pozwoliłoby jej kształcić się dalej, jednak rezygnuje z własnych marzeń, nie chcąc zostawiać na Zielonym Wzgórzu Maryli, samotnej po śmierci Mateusza. Nasza rudowłosa (choć obecnie można już powiedzieć kasztanowłosa) bohaterka nie zamierza tracić czasu na smutki i podejmuje pracę w szkole, do której sama wcześniej chodziła. Startuje w dorosłe życie pełna marzeń i zasad, których postanawia nigdy nie złamać. Życie nieco je zweryfikuje. Na szczęście Ania ma dar przyciągania do siebie ludzi - z dawnymi przyjaciółmi zakłada Koło Miłośników Avonlea, dzieci w szkole ją uwielbiają, nowy sąsiad wyczekuje jej odwiedzin, a najwspanialszym odkryciem staje się panna Lawenda z Chatki Ech. Jakby tego wszystkiego było mało, na Zielonym Wzgórzu pojawiają się bliźnięta...

Maria Rodziewiczówna, być może nieświadomie, samą siebie obsadzała często jako główną bohaterkę snutej opowieści. Zawsze był to silny charakter, kobieta ciężko pracująca, dobrze zdająca sobie sprawę, jak niewdzięcznie świat traktuje jej płeć. Pisarka zdecydowanie wyprzedzała w myśleniu o kobietach własną epokę, bo i sama tę epokę wyprzedzała działaniem i myśleniem. Nie była przy tym wcale pobłażliwa dla kobiet, widziała ich wady, ale potrafiła dostrzec zalety. Wyraźnie zmagała się ze zjawiskiem emancypacji, chyba nieco zazdroszcząc młodym kobietom, że potrafią wywalczyć więcej, niż było to możliwe za czasów jej młodości. Z drugiej strony lekceważyła te, które biernie odgrywały role, w jakich widział je świat. Żeby kobiety same się zastanowiły, jaki dla nich jest wstyd i hańba w tych obyczajach niby opiekuńczych, w tym ohydnym „nie wypada”! Nie wypada się uczyć, bo to ujma kobiecości, nie wypada samej jeździć i chodzić; nie wypada pannie obrać sobie fachu i opuścić dom rodzicielski; nie wypada ostrzyc warkoczy, zrzucić gorset, ubierać się niemodnie; nie wypada nie być naiwną, palić tytoniu, śpiewać wesołych kupletów i gwizdać; nie wypada być człowiekiem, mieć indywidualność, charakter! No a gdy przestrzega tych prawideł, jakaż nagroda? Dostanie męża. To ci dopiero szczyt wart takiego starania! W Kądzieli poznamy całą galerię postaci kobiecych. Pani Taida samodzielnie zarządza, i to z sukcesem, majątkiem ziemskim (jak sama Rodziewiczówna), na dodatek wychowując dwóch synów. Nie sprzeciwia się obyczajom, tylko ciężko pracując, wykuwa swoją ziemską drogę. Drugą główną bohaterką jest córka jej kuzynki, Stasia, która wbrew wszystkiemu chce zostać lekarzem, odrzucając wszelkie konwenanse. A jednak właśnie te dwie kobiety okazują się bratnimi duszami. Piękna opowieść o obowiązku, miłości, przyjaźni. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

Podwarszawska osada, jakich wiele. Zwyczajni ludzie, zwyczajne problemy. Na pierwszy rzut oka idylla – zieleń, wkoło puszcza, zalew, miła rzeczka. Istna sielanka. Wydaje się, iż właśnie tam można znaleźć spokojną przystań, rozpoczynając nowy etap życia. Prawda to, czy jedynie pozory? Rzucony tam nie z własnej woli komisarz Dębicki zadaje sobie podobne pytanie, choć wydaje mu się, że zna odpowiedź. Właśnie stracił najbliższą osobę, dalsza zawodowa kariera stanęła pod ogromnym znakiem zapytania. Był skończony. Tak też się czuł. Skoro wyrządzonego zła nie da się naprawić, to czy istnieje inna droga ku ukojeniu? Czy cokolwiek zdoła go odwieść od pewnej decyzji, którą podjął tamtego dnia, kiedy świat usunął mu się spod nóg? Dotarł wtedy do zdawałoby się nieprzekraczalnej granicy. Jednak uczynił dalszy krok w nieopanowanym odruchu. Tyle, że jeden krok pociąga za sobą drugi. I trzeci. A potem następne…

"Historia pracy. Nowe dzieje ludzkości", monumentalna i przełomowa książka autorstwa Jana Lucassena, to historia pracy par excellence. Trudno szukać drugiego dzieła traktującego o tej tematyce i napisanego z takim rozmachem. To fascynująca podróż przez milenia - od łowców i zbieraczy po kapitalizm Doliny Krzemowej. Jan Lucassen stworzył autentycznie globalną historię pracy, a nie jedynie kolejny opis perspektywy Europy i USA. Czytelnicy poznają opowieści o pracy pochodzące ze wszystkich zakątków naszej planety i z każdej epoki. Karty publikacji pełne są intrygujących bohaterów: azteckich rolników, niewolników, staroegipskich budowniczych, chińskich robotnic, związkowców, islamskich mamek, średniowiecznych kopistów i wielu, wielu innych, często zdumiewających postaci. Autor zwalcza szkodliwe stereotypy, m.in. powszechnie panujące w neoliberalnym dyskursie przekonanie o naturalnym pochodzeniu nierówności społecznych. Opiera swoje tezy na interdyscyplinarnych dowodach, sięga po odkrycia antropologii, archeologii, teorie ekonomiczne, ale też badania nauk przyrodniczych, w tym analizy DNA. Jan Lucassen podejmuje starania, aby rzetelnie podkreślić różnicę pomiędzy tym, co jest faktem, a tym, co nadal pozostaje w sferze domysłów.

Danuta od lat związana jest z rodziną Arkadiusza i Barbary. Gotuje, sprząta, niańczy dzieci. Jest jednak kimś więcej niż gospodynią. Z biegiem lat stała się powiernicą, przyjaciółką rodziny. Kobieta ma skomplikowaną historię. Młodzieńcze ideały szybko prysły, a prawdziwe życie okazało się brutalne. Rok po roku los doświadczał ją coraz mocniej. Zawsze jednak wierzyła w magię Bożego Narodzenia. To przecież czas, w którym mogą zdarzyć się cuda… I każdego roku ta magia działa. W każdym rozdziale Agnieszka Lis udowadnia nam, że nigdy, nigdy nie należy się poddawać!

Len Howard uznano za ekscentryczkę, gdy w 1938 roku, w wieku 44 lat, porzuciła karierę skrzypaczki i zamieszkała na wsi w Sussex, aby studiować ptaki. Ale to tam napisała dwa międzynarodowe bestsellery i zadziwiła świat obserwacjami sikorek, rudzików i wróbli. Miłość do ptaków podsycał w Len charyzmatyczny ojciec poeta, który nie potrafił przejść obok rannego ptaka, nie ratując go. Energiczna i wrażliwa dziewczyna, najmłodsza z czworga rodzeństwa w bogatej, kulturalnej rodzinie, chciała samodzielności. Lecz kiedy w Londynie stała się sławna, a jej kariera nabrała tempa, tęskniła za oswojoną wroną bardziej niż za rodziną. Len doświadczała miłości i przyjaźni, ale żaden związek nie zbliżył się do więzi, którą tworzyła później z ptakami. Budki lęgowe pokrywały ściany jej domu wewnątrz i na zewnątrz. Ptaki siedziały jej na głowie i na ramionach. Uczyła się ich i dokonywała muzycznych transkrypcji ich pieśni. Eva Meijer natknęła się na prace upartej badaczki, które wyprzedzały swoją epokę i niesłusznie popadły w zapomnienie. W Domu ptaków szuka motywów, które kierowały Len Howard. Co sprawiło, że radykalnie zmieniła życie i odsunęła się od rodziny? Co życie bogatek mówi nam o człowieku? I czy można odciąć się od oczekiwań innych wobec siebie? A także co to znaczy mieć gdzieś swój dom?

W książce „Zawieszeni. O zaginionych i ludziach, którzy ich szukają” Szymon J. Wróbel zabiera czytelników w głęboki świat zaginięć, które dotykają wiele rodzin w Polsce. Każde z tych zaginięć to nie tylko numer w statystykach, ale dramatyczna historia ludzi, którzy zniknęli z dnia na dzień, pozostawiając za sobą bliskich w stanie niepewności i bólu. Autor podejmuje się trudnego zadania, aby przybliżyć czytelnikom osobiste opowieści o zaginionych – Anię, Bruno, Joannę i Pawła – którzy w różnych okolicznościach zniknęli, nigdy nie docierając do domu. Co roku w Polsce ginie ponad dziesięć tysięcy osób, a ich losy stają się często tematem spekulacji i niepewności. Szymon J. Wróbel nie tylko przedstawia historie tych, którzy zniknęli, ale także rozmawia z rodzinami, które na co dzień zmagają się z bólem i tęsknotą. Autor zbiera ich opowieści, przedstawiając dramatyczne emocje, które towarzyszą poszukiwaniom. Czytelnik zostaje wciągnięty w narrację pełną nadziei, ale i smutku, pokazując, jak silna jest więź między bliskimi, którzy nie tracą wiary w powrót swoich zaginionych. Metody poszukiwań i doświadczenia ekspertów W książce nie brakuje również głosu ekspertów, którzy wzięli na siebie odpowiedzialność za rozwikłanie zagadek zaginięć. Wśród nich znajdują się profilers, specjaliści od poligrafii, a także członkowie grup poszukiwawczo-ratowniczych oraz znanej jednostki Archiwum X. Dzięki ich doświadczeniom czytelnik może zrozumieć, jak trudne jest poszukiwanie osób zaginionych, jakie metody się stosuje oraz jakie problemy napotykają poszukiwacze. Wsparcie dla rodzin zaginionych Warto także zwrócić uwagę na aspekt społeczny poruszany w książce. Część dochodu ze sprzedaży tej pozycji przekazywana jest na rzecz Fundacji Itaka Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych. To organizacja, która od lat wspiera rodziny osób zaginionych, oferując pomoc psychologiczną, prawną i socjalną. Wsparcie, jakie oferują, jest nieocenione dla tych, którzy znaleźli się w dramatycznej sytuacji, a ich działalność ma na celu nie tylko pomoc w poszukiwaniach, ale także w procesie leczenia ran emocjonalnych.