Zaginiona - Georgina Cross

Debiut literacki Natalii Fiedorczuk to opowieść o kobiecym doświadczeniu, jakiej w Polsce jeszcze nie było. Bezkompromisowa, mądra, do bólu prawdziwa. 10 stycznia 2017 roku Natalia Fiedorczuk-Cieślak otrzymała Paszport Polityki za książkę Jak pokochać centra handlowe! Czy mamy prawo traktować to skądinąd radosne wydarzenie w kategorii kryzysu? Macierzyństwo to nie tylko utrata wolności, przedciążowego ciała i czasu na hobby. To nagła lawina odpowiedzialności. To zmiana, którą trudno opisać, poza zdawkowym "urodzisz swoje to zobaczysz". Można uciekać w perfekcjonizm i strofowanie tych matek, których standardy nie są tak wyśrubowane. Można też, w obliczu tej zmiany coraz głębiej zapadać się w siebie. Depresyjna mieszkanka przedmieść Warszawy. Przedstawicielka pokolenia umów śmieciowych. Bywalczyni supermarketów. Młoda żona i - niedługo - matka. Bohaterka Jak pokochać centra handlowe to kobieta, w jakiej przejrzeć może się wielu z nas. Mimo braku stałego zatrudnienia i prawa do urlopu macierzyńskiego decyduje się na dziecko. I odkrywa, że na to, co przychodzi po porodzie, nikt jej nie przygotował. Tej gigantycznej zmiany trzeba doświadczyć na sobie. Ona jej doświadcza bardzo boleśnie. Macierzyństwo okazuje się wyzwaniem, któremu trudno podołać. Niepojętą konfrontacją z własnym ciałem i kulturowymi nakazami. Rozprawą ze swoim dotychczasowym życiem. Jak można sobie z tym poradzić? Czy głęboka depresja poporodowa to jedyne tabu, z którym trzeba się zmierzyć? "Prawo jest relatywnie łagodne dla dzieciobójczyń, jednak nie jest dla nich łagodna opinia publiczna. Wyznanie matki niemowlęcia, płaczącego szóstą godzinę przez ząbkowanie lub kolkę, że ma myśli o wyrzuceniu zawiniątka przez okno, wciąż pozostaje w sferze tabu." - tłumaczy autorka książki. I sama to tabu przełamuje - po raz pierwszy tak dojrzałym literacko, doniosłym głosem. Głosem, którego nie można zapomnieć. Jak pokochać centra handlowe to także mocny i realistyczny obraz współczesnej Polski widzianej oczami młodych ludzi wchodzących w dorosłość. To opis polskich przedmieść, codziennej pracy i obowiązków. Działający jak uderzenie pięścią manifest pokolenia prekariatu.

Kogo uratuje funkcjonariusz policji, gdy do wyboru ma człowieka bądź demona? Każdy czytelnik fantastycznych kryminałów to odgadnie. Jeśli jednak chodzi o bezkosta, nikt nie zdoła go sobie wyobrazić, póki ten nie wkroczy na scenę, by pomóc w rozwikłaniu zbrodni. Wykopany z ziemi, wypuszczony z trumny i w każdej chwili gotowy, by zabić. Na ponurych ulicach Milczyna Sylwester Sonecki, w towarzystwie najdziwniejszego z policyjnych partnerów, będzie musiał… no właśnie. Odnaleźć czy mylić tropy? Z pewnością trzymać współpracowników z dala od własnej piwnicy, ciąży mu bowiem na sumieniu co najmniej parę demonicznych przewin. I choć zazwyczaj kierują nim szlachetne pobudki, w świecie, w którym ludzie koegzystują z demonami, dobro i zło przybiera wiele odcieni. To zaskakująca, niosąca powiew świeżości i przejmująca powieść o walce z wewnętrznymi demonami ramię w ramię z tymi prawdziwymi, utkanymi z krwi i kości… a czasem bez kości.

Książka "Zabawownik" to brulion z zabawami, w którym dziecko znajdzie ciekawe gry, zagadki, łamigłowki czy krzyzówki do samodzielnego rozwiązywania. Z tą książką myślenie nie boli, a staje się pasjonującą przygodą. To wspaniały sposób na zabawę w deszczową pogodę, a przy okazji prawdziwa szkoła logicznego myślenia!

"Morderstwo nie jest takie proste. Agatha Christie między kryminałem a true crime" Carli Valentine to pozycja obowiązkowa dla fanów kryminalnych zagadek! Powieści Agathy Christie od wielu lat zaskakują kolejne pokolenia misternie utkanymi intrygami. Niekwestionowana królowa kryminałów potrafiła jednak nie tylko zręcznie splatać słowa i zwodzić czytelnika. Christie miała także szeroką wiedzę z zakresu kryminalistyki, którą doskonale przekładała na potrzeby fabuły swoich kryminałów. Na zgłębianie jej tajników poświęciła wiele czasu: czytała prasowe doniesienia, studiowała nowe techniki śledztw i dyskutowała z innymi pisarzami. W książce "Morderstwo nie jest takie proste. Agatha Christie między kryminałem a true crime" Carla Valentine, specjalistka z zakresu medycyny sądowej, zagląda za kulisy warsztatu pisarskiego Agathy Christie. Valentine omawia ogromną wiedzę brytyjskiej pisarki oraz jej nowatorskie podejście do opisywania zbrodni. Niektóre z innowacyjnych technik Christie przedstawiła w swoich książkach, zanim zostały one formalnie przyjęte! Poszczególne podzielone tematycznie rozdziały przeprowadzą Cię przez zagadnienia takie jak: analiza miejsca zbrodni, interpretacja odcisków stóp lub śladów opon, pobieranie odcisków palców, badania balistyczne i toksykologiczne, profilowanie, autopsja, a nawet osmologia. Po "Morderstwo nie jest takie proste. Agatha Christie między kryminałem a true crime" możesz sięgnąć także w przypadku, gdy masz jeszcze przed sobą lekturę kryminałów Christie. W książce Carli Valentine nie znajdziesz spoilerów!

Oto literackie świadectwo naszego czasu. Powieść niewielka, ale gęsta, dużo się w niej dzieje. Bohater ma na imię Franciszek i jest malarzem. Zaczyna się starzeć, przeżywa artystyczny kryzys, nęka go dramat upływu czasu i problemy ze zdrowiem. Jego małżeństwo jest w ruinie, a wokół trwa zimna wojna domowa. Temat zatem nie wydaje się wesoły, mimo to książka pełna jest ironii i serdecznej kpiny. Bo też

Kontynuacja historii Isy i Bryanta opisanej w powieści Crowned by Hate. Isa budzi się w obcym miejscu, zziębnięta i przerażona. Razem z nią jest tam nieznajomy mężczyzna, który opowiada jej niewiarygodną historię, co działo się w ostatnim czasie. Isa została zdradzona, oszukana, zraniona i nie jest już mężatką. Bryant jej nie chciał, więc złożył pozew o rozwód. Zawiódł ją, kiedy najbardziej go potrzebowała. Kobieta rozumie, że wszystko, co między nimi było, stało się kłamstwem. Kiedy postanawia skonfrontować się z Bryantem w miejscu jego pracy, nie spodziewa się, że mężczyzna będzie na nią działał w „ten” sposób. Wciąż. Nadal jest wilkiem, którego pokochała, jednak tym razem mu nie wybaczy. Bryant ją zdradził i porzucił, a do tego najwyraźniej zastąpił inną kobietą. Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia.

Masz wrażenie, że żyjesz w morzu ignorancji i głupoty, idiotyzmów i półprawd, populizmu i bezmyślnie powtarzanych bzdur? Jeśli tak, sięgnij po opinię specjalistów. Francuski psycholog Jean-François Marmion poprosił ekspertów w dziedzinie ludzkich zachowań - socjologów, psychologów, filozofów, neuropsychiatrów - by zmierzyli się z tematem i spróbowali zdefiniować idiotyzmy, które tak nam doskwierają. Efektem jest błyskotliwa, pełna humoru książka "Głupota. Nieoficjalna biografia", która pozwoli (po części) zrozumieć, dlaczego pływamy w morzu bredni. Różnorodność form i poziomów głupoty przedstawiona w książce może przyprawić o zawrót głowy. Trzydzieści jeden tekstów i wywiadów zawiera bogaty przegląd idiotycznych przekonań, teorii spiskowych, internetowych fejków i innych bredni. Czy żyjemy w złotym wieku bzdur? - pytają autorzy. I pochylają się nad wszystkimi, analizując pod tym kątem zarówno naszą codzienność, jak i brednie globalne, z szybkością światła ogarniające całe społeczności ery cyfrowej. Z tej książki dowiemy się, dlaczego często wierzą w nie nawet bardzo inteligentni ludzie i kto jest najbardziej podatny na ich działanie. Znajdziemy też naukową definicję dupka i dowiemy się, dlaczego tak bardzo pasuje ona do Donalda Trumpa. Autorzy różnie definiują głupotę, ale większość zgadza się ze słowami amerykańskiego filozofa Harry'ego Frankfurta, który zasłynął bestsellerową książką "O wciskaniu kitu". Pisał on, że istotą głupoty jest obojętność na prawdę. W przeciwieństwie do kłamcy, który prawdę stara się świadomie ukryć, głupiec ją po prostu ignoruje. Rozwodzi się o wszystkim, cokolwiek przyjdzie mu do głowy, bez najmniejszej troski o prawdziwość czy fałsz swoich stwierdzeń. A jeśli jest obdarzony narcystyczną pewnością siebie, to łatwo uwiedzie audytorium, które odruchowo doszukuje się sensu w jego słowach. Jak się przed tym bronić? Poza włączeniem krytycznego myślenia niewiele da się zrobić. Jak mawiał Albert Einstein: "Istnieją tylko dwie nieskończone rzeczy: wszechświat i ludzka głupota. Choć co do tej pierwszej nie mam absolutnej pewności".