Bitwa o Anglię, Blitzkrieg, atak na Zsrr, kampanie pustynne, bitwa o Atlantyk, wojna na Pacyfiku, bitwa powietrzna o Berlin. Wojna bez błędów nie jest możliwa. Wojna jest sztuką improwizacji i nawet najlepsi dowódcy nie są w stanie uniknąć pomyłek. Kiedy jednak błędy są skutkiem niekompetencji, zbytniej pewności siebie, uporu, ambicji, żądzy sławy, ulegania emocjom czy lekkomyślności, muszą zostać napiętnowane. • Grzech pychy: przed rokiem 1940. • Fatalna zwłoka: bitwa o Anglię 1940. • Zbytnia pewność siebie: walki w Związku Radzieckim 1941. • Porażki na własne życzenie: kampanie na pustyni 1941-42. • Mania wielkości: od Al-Ghazala do Al-Alamajn 1942. • Przesadny optymizm i brak wyobraźni: bitwa o Atlantyk 1940-42. • Cena ryzyka: atak japoński na Stany Zjednoczone w 1941. • Błędna koncepcja: ofensywa bombowa w Europie 1940-43. • Ułuda niezwyciężoności: kampania na Pacyfiku 1942. • Skłonności samobójcze: bitwa w zatoce Leyte 1944. • Hazard pod Arnhem: ofensywa powietrznodesantowa w 1944. Jak doszło do najbardziej fatalnych w skutkach posunięć generałów, admirałów i marszałków II wojny światowej? Czy istnieje jakiś wspólny mianownik błędów takich dowódców jak Gamelin, von Rundstedt, Wavell, Montgomery, Yamamoto, Dönitz, Auchinleck, Hitler, Stalin? Dlaczego w bitwach na lądzie, morzu i w powietrzu popełniono pomyłki, które wydłużyły wojnę i rozszerzyły jej zasięg, a tym samym powiększyły liczbę ofiar i skalę zniszczeń? Kenneth Macksey, brytyjski historyk specjalizujący się w historii wojen, zwłaszcza II wojny światowej, który przez lata badał przyczyny militarnych niepowodzeń, dowodzi, że arogancja, samozadowolenie, nieumiejętność podejmowania decyzji czy wręcz lenistwo, przyczyniają się do najgorszych porażek w czasie wojny.
