Syn

Prawnuczka Władysława Łokietka, wnuczka Kazimierza Wielkiego, kuzynka Jadwigi Andegaweńskiej. Piastówna, na którą czeka polska korona. Królowa, która ma tchnąć życie w jagiellońską dynastię. Czy może być światlejsza przyszłość? Anna jedzie do Krakowa, który oczekuje Pani Przyrodzonej z otwartymi sercami, ale ona już pierwszego dnia zamiast do komnat wawelskich trafia do klasztoru… Anna Cylejska jako druga żona Władysława Jagiełły staje się świadkiem jednych z najważniejszych wydarzeń w dziejach polskiej historii – konfliktu polsko-krzyżackiego, wydarzeń grunwaldzkich, chrztu Żmudzi, unii horodelskiej i jest bohaterką kolejnej mojej powieści.

"Ludzie, których spotykamy na wakacjach" Emily Henry to niezwykle urokliwa i pełna ciepła opowieść o drugiej szansie, która rozgrzewa serca i przypomina o magii letnich dni. To historia, która wciąga od pierwszej strony, ukazując, jak cienka granica dzieli przyjaźń od głębszych uczuć i jak wiele może się zmienić, gdy odważymy się stawić czoła przeszłości. Poznaj Poppy i Aleksa, dwoje ludzi, którzy na pozór nie mogliby być bardziej różni. Ona – żywiołowa dusza towarzystwa, z głową pełną marzeń o dalekich podróżach. On – spokojny introwertyk, ceniący sobie wieczory z dobrą książką i domowe zacisze. Ich wspólna, przypadkowa podróż jedenaście lat temu zapoczątkowała niezwykłą przyjaźń, która kwitła pomimo dzielących ich kilometrów. Przez lata, co wakacje, spotykali się, by spędzić wspólnie niezapomniany, letni tydzień, tworząc rytuał, który stał się dla nich obojga fundamentem. Każde lato przynosiło nowe wspomnienia, śmiech i poczucie przynależności, niezależnie od tego, co działo się w ich życiu przez resztę roku. Aż do pewnego momentu. Dwa lata temu coś się zepsuło, a ich wyjątkowa więź runęła, pozostawiając pustkę i ciszę. Od tamtej pory milczą. Poppy, choć osiągnęła wszystko, o czym marzyła – popularnego bloga, wymarzoną pracę w Nowym Jorku i możliwość podróżowania po całym świecie – czuje, że w jej życiu brakuje dawnego blasku. Sukces zawodowy i egzotyczne miejsca nie są w stanie wypełnić luki po utraconej przyjaźni. Kiedy w końcu uświadamia sobie, że ostatnie chwile prawdziwego szczęścia wiązały się z wakacjami spędzonymi u boku Aleksa, podejmuje odważną decyzję. Postanawia odnowić kontakt i po raz ostatni przekonać go, by spędzili razem letnie dni. Czy ta książka Emily Henry to szansa na odnowienie wakacyjnej przyjaźni? Poppy ma tylko tydzień, by naprawić to, co wydawało się bezpowrotnie zepsute. Tydzień, by przypomnieć sobie i Aleksowi o wszystkim, co ich łączyło, o wspólnie przeżytych przygodach i niedopowiedzianych słowach. Musi jednak unikać jednego tematu, tej "wielkiej kwestii", która zawsze wisiała w powietrzu i której konfrontacja mogłaby ostatecznie zniszczyć resztki ich relacji. Czy uda im się ponownie odnaleźć wspólny język i odbudować utracone zaufanie, a może nawet coś więcej? "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" to mistrzowsko poprowadzona opowieść o tym, jak trudne bywa zmierzenie się z prawdą o własnych uczuciach i jak często to, czego najbardziej się boimy, jest jednocześnie tym, czego najbardziej pragniemy. Czytelnicy doceniają tę powieść za lekkość stylu Emily Henry, która sprawia, że strony same się przewracają. Wielu odbiorców zwraca uwagę na autentyczność bohaterów – Poppy i Aleksa, z którymi łatwo jest się zidentyfikować i których losy śledzi się z prawdziwym zaangażowaniem. Podkreśla się również inteligentny humor i wzruszające momenty, które idealnie się uzupełniają, tworząc niezwykle satysfakcjonującą lekturę. Książka jest ceniona za to, że porusza ważne tematy dotyczące relacji międzyludzkich, poszukiwania szczęścia i odwagi do podążania za głosem serca, a wszystko to w otoczeniu urokliwych wakacyjnych scenerii. To tytuł, który potrafi wywołać uśmiech na twarzy i jednocześnie skłonić do refleksji nad własnymi wyborami i życiowymi drogami. "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" to idealna propozycja dla każdego, kto szuka powieści pełnej emocji, ciepła i nadziei. Odkryj magię uczuć w romansie "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" Zanurz się w tej historii, która udowadnia, że czasem trzeba pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa i zaryzykować, by odzyskać to, co najważniejsze. Czy Poppy i Alex znajdą odwagę, by przestać uciekać przed własnymi uczuciami i wreszcie wyznać sobie prawdę? Przekonaj się, jak potoczą się losy tej niezwykłej pary i czy letnie wakacje znów staną się dla nich synonimem miłości i szczęścia. Sięgnij po tę książkę Emily Henry i daj się porwać w podróż pełną emocji, niezapomnianych chwil i nadziei na drugą szansę!

Jak już sięgać po kryminały, to najlepiej po te z najwyższej półki. Poznaj fińską powieść, która zrobiła furorę w USA! "Wierny czytelnik" to obecnie jedna z najchętniej czytanych książek ze swojego gatunku w wielu krajach! Zbieg okoliczności czy zaplanowane działanie? U szczytu pustego stołu zostaje znaleziona martwa kobieta w pięknej czarnej sukni wieczorowej. To żona popularnego i poczytnego pisarza Rogera Koponena. Okazuje się, że ta tragedia nie jest przypadkowym morderstwem. Przerażający jest fakt, że identyczna scena śmierci została opisana w książce Koponena. Na tym jednak brutalna tajemnica się jeszcze nie kończy. Wkrótce liczba ofiar rośnie, a wszystkie te zabójstwa łączą się z powieściami autora. Śledztwo w sprawie morderstw prowadzi aspirantka Jessica Niemi. W międzyczasie w mediach społecznościowych pojawia się film z miejsca zbrodni. Intrygujące jest również to, że materiał zamieszczono na kanałach należących do męża ofiary, którego uznano za zaginionego. Od tego momentu dochodzenie Niemi nabiera tempa. Wszystko początkowo wskazuje na to, że makabryczne zabójstwa są dziełem mordercy odtwarzającego zbrodnie z bestsellerowej trylogii Koponena "Polowanie na czarownice". Z czasem Niemi nie jest już tego taka pewna. Jej zdaniem zabójstw dokonuje sekta kierująca się bardzo niebezpieczną ideologią. Powieść "Wierny czytelnik" bije obecnie rekordy popularności. Prawa zostały sprzedane jak dotąd aż do 38 państw, a w Hollywood przygotowywana jest ekranizacja tego dzieła!

"Andreowia" to pełne ironii rozliczenie z polską rzeczywistością przełomu wieków. Najnowsza powieść Beaty Chomątowskiej jest niczym szopka krakowska pełna nietuzinkowych postaci. Kim jest Andrzej? To mężczyzna przed pięćdziesiątką, zodiakalny skorpion, syn słynnego krakowskiego medium i tajemniczego ojca. Andrzej jest wnukiem pierwszej w Krakowie tramwajarki i wielkiego Redaktora. Sam stał się również legendą dziennikarstwa, podporą pewnej zacnej redakcji. Dzisiaj dokonuje rozliczenia z samym sobą, ze swoim życiem i oczywiście z przeszłością swojej rodziny, bo od niej (często niestety) trudno się uwolnić. Jego przenikliwa, pełna ironii (i autoironii) opowieść składa się na obraz polskiej rzeczywistości końca XX i początku XXI wieku. "Andreowia" to jednak książka, którą czytać można także i na innych poziomach. Mamy tu istną szopkę krakowską z plejadą niezapomnianych postaci. Niektóre z nich po bliższym poznaniu okazują się dziwnie wręcz znajome... Jest to rzecz jasna powieść o kryzysie wieku średniego, o potrzebie rewizji własnego życia i samego siebie, ale przy tym taka powieść, którą czyta się zadziwiająco lekko i z ogromną dozą przyjemności. Beata Chomątowska pokusiła się zawrzeć w swej książce intrygującą, metatekstową grę, a to za sprawą fragmentarycznej konstrukcji i elementom groteski. Nietuzinkowe postaci bohaterów, spostrzeżenia przeczulonego na własnym punkcie Andrzeja to jedne z tych walorów powieści, które gwarantują jej wyjątkowy charakter. Beata Chomątowska jest pisarką, dziennikarką i działaczką społeczną. Urodziła się w Krakowie w roku 1976. Jest absolwentką Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie i Hogeschool Brabant w Bredzie. Doświadczenia z pobytu w Holandii zawarła w książce "Prawdziwych przyjaciół poznaje się w Bredzie". Jako dziennikarka publikowała na łamach "Pulsu Biznesu", "Rzeczpospolitej" i "Dziennika Polskiego" wydawanego w Krakowie. Współpracuje obecnie z "Tygodnikiem Powszechnym" i "Gazetą Stołeczną". Jej książka pod tytułem "Stacja Muranów" była nominowana do Nagrody Literackiej m.st. Warszawy w kategorii edycja warszawska. Książka "Betonia. Dom dla każdego" otrzymała nominację do Nagrody Literackiej Gdynia w kategorii esej.

25 marca 1942 roku prawie tysiąc młodych niezamężnych dziewcząt wsiadło do pociągu, który miał je zawieźć do obozu Auschwitz. Były to słowackie Żydówki – przekonane, że przez kilka najbliższych miesięcy będą pracować w fabryce. Założyły na siebie najlepsze ubrania i z radością machały na pożegnanie zebranym na peronie bliskim. W rzeczywistości były przedmiotem transakcji pomiędzy słowackim rządem a Niemcami i jechały do niewolniczej pracy. Zaledwie kilku spośród nich udało się przeżyć. Pierwszy kobiecy transport do Auschwitz był przez długie lata zapomniany. Nie było w nim osób związanych z ruchem oporu ani jeńców wojennych. Były tylko bezbronne młode kobiety, przyzwyczajone do dobrych manier i wygodnego życia, które nagle znalazły się w piekle, w którym je bito, rozbierano do naga, golono, trzymano na wielogodzinnych apelach na mrozie, poddawano drakońskim karom i zaganiano do ciężkiej pracy, często prowadzącej do śmierci. Ta książka przypomina niezwykłą historię pierwszych 999 kobiet, które trafiły do Auschwitz, ich cierpienie, heroizm i wolę przetrwania.

Pełna humoru książka oradości dzielenia się, owspólnej zabawie io niezwykłej przyjaźni. Nie tylko dlarodzeństwa! Oryginalne, przykuwające uwagę dziecka ilustracje, pobudzają wyobraźnię. Królik lubi mieć wszystko własne idla siebie. Nie lubi się dzielić. A tu pojawia się rodzeństwo. Królik niejest zadowolony. Tymczasem lis proponuje mu pomoc. Twierdzi: Im nas więcej, tym weselej! Czy Królik przekona się, że to prawda?

Wyobraź to sobie. Nie śpisz jedną noc. Potem drugą, trzecią. I kolejną. Próbujesz zasnąć, ale poza krótkimi drzemkami oddechu spokojny, głęboki sen nie nadchodzi. Narasta niepokój, serce zaczyna szybciej bić. Pojawiają się problemy z koncentracją. A co, kiedy wymarzony sen ciągle nie chce nadejść? Anders Bortne nie śpi od 16 lat. Ma za sobą setki, jeśli nie tysiące nieprzespanych nocy i dni pełnych zmęczenia. W tym czasie pracował, założył rodzinę i grał w kilku kapelach. Choć starał się normalnie żyć, jego wysiłki, by nocą złapać choć strzępki, snu zamieniły się w prawdziwą obsesję. Poszewki musiały mieć guziki, tak by ich zawartość nie wypadała na zewnątrz. Materac nie mógł mieć najmniejszej nierówności. Najdrobniejsza niedogodność mogła zrujnować noc. Kiedy autor, wyczerpany, postanowił szukać pomocy, zaczęła się podróż po krainie pastylek na sen i eksperymentalnych terapii. Próbował wszystkiego, bo okazało się, że na jego stan nie ma jednego lekarstwa. Nie śpię to osobisty reportaż z życia bez snu. Poruszające świadectwo walki o zdrowie, kopalnia wiedzy i prawdziwy przewodnik dla tych, którzy szukają rozwiązań problemów z bezsennością.