Zagadka aleksandryjska

"Noc zła" to już drugi tom przygód niestrudzonego agenta, który zamiesza w dwóch krajach i aż na trzech frontach wojennych jednocześnie. Szanowni Państwo, Tristan Marcas powraca! Wydawałoby się, że w tematyce wydarzeń II wojny światowej powiedziano już wszystko. Nic bardziej mylnego - okazuje się bowiem, że nadal można zrobić wiele opracowań (z niewielką ilością fikcji literackiej), które pochłoną Czytelnika już od pierwszych stron. Akcja "Nocy zła" rozpoczyna się wraz z rokiem 1941, gdy III Rzesza niezmiennie wygrywa na wszystkich frontach, co tworzy wizerunek przerażającej, niezwyciężonej armii. Przypieczętowaniem wygranej, którą naziści osiągną, podbijając Rosję, będzie zdobycie tajemniczego, okultystycznego artefaktu, przedstawiającego świętą swastykę. Wojska niemieckie i rosyjskie prześcigają się od jakiegoś czasu, by dostać ją w swoje ręce, ale wszyscy doskonale wiedzą, że może ją odszukać tylko jeden człowiek - Tristan Marcas, agent sił zbrojnych. Nikt nie zdaje sobie jednak sprawy, że Marcas jest agentem podwójnym, współpracującym z obydwoma mocarstwami jednocześnie. Na drodze do upragnionego przedmiotu oraz o krok od zdemaskowania Tristana znajdują się dwie niezwykle waleczne kobiety - niemiecka archeolog i przedstawicielka francuskiego ruchu oporu. Której uda się pierwszej dotrzeć do Tristana? Czy nad wyraz niebezpieczna gra, w którą cały ten bojowy trójkąt jest wpisany, jest w stanie zmienić bieg historii i wpłynąć na losy świata?

"Doktor Zosia" jest trzecią częścią cyklu powieściowego Ałbeny Grabowskiej "Uczniowie Hipokratesa". To połączenie beletrystyki, powieści obyczajowej, z historią polskiej medycyny. Ałbena Grabowska z zawodu jest lekarzem neurologiem. Jest już też znaną pisarką, a największą sławę przyniosła jej trzytomowa powieść przeniesiona na ekran - "Stulecie Winnych". Akcja dwu poprzednich tomów "Uczniów Hipokratesa" toczyła się w II połowie XIX wieku, w "Doktorze Zosi" natomiast pisarka umieściła akcję w wieku XX, przed pierwszą wojną światową oraz w trakcie jej trwania. Dzięki autorce czytelnik może zapoznać się z obrazami z życia przedwojennej i wojennej Warszawy, poznać historię Szpitala Ujazdowskiego. Właśnie tam, w wojskowym szpitalu, doktor Zosia dostała propozycję pracy. W szpitalu ma okazję przyglądać się wielu medycznym sławom. Doktor Zosia, po stażu na różnych oddziałach, decyduje się zostać pediatrą. Gdy nadchodzi wojna, rozpoczynają się aresztowania wśród personelu szpitala. Wielu z tych ludzi pracuje w konspiracji, los rzuca ich do obozów czy sowieckich więzień. Najgorsze chwile dla Warszawy nadchodzą wraz z wybuchem powstania. Jak zwykle w powieściach Grabowskiej fikcja miesza się z historią. Heroiczna praca lekarzy na tle płonącej Warszawy to obrazy tak bardzo realistyczne i prawdziwe. Czytelnik ma okazję poznać pracę lekarza w Warszawie w czasach najtrudniejszych, kiedy każdy dzień jest pełen lęku o los najbliższych, o los szpitala, pacjentów, los całego miasta.

Jest listopad, w Oslo właśnie spadł pierwszy śnieg. Birte Becker po powrocie z pracy do domu chwali syna i męża za ulepienie bałwana w ogrodzie. Nie jest on jednak ich dziełem. Stają przy oknie - i widzą, że bałwan jest skierowany twarzą w stronę domu. Patrzy wprost na nich. W tym samym czasie komisarz Harry Hole otrzymuje anonimowy list podpisany "Bałwan". Zaczyna dostrzegać wspólne cechy dawnych, niewyjaśnionych spraw. Okazuje się, że wraz z pierwszymi oznakami zimy do gazet trafia informacja o nowym morderstwie. Ofiara jest zawsze zamężną kobietą, a jednocześnie w pobliżu miejsca zbrodni pojawia się bałwan. Wszystko wskazuje na to, że po Oslo i okolicach znów krąży seryjny zabójca.

Oparta na prawdziwych wydarzeniach opowieść o przyjaźni, miłości i odwadze. O wielkości wspomnień, porzuconych marzeniach i nadziei na lepszy los. Troje przyjaciół – Beata, Adam i Szymon – przyjeżdża do niewielkiej miejscowości pod Lwowem, aby poznać przeszłość swoich rodzin. Każde z nich ma inne oczekiwania i cel podróży do miejsca, w którym nigdy przedtem nie byli. Spotykają się ze starszą kobietą – Heleną – która znała ich przodków, a w nich samych dostrzega podobieństwo do przyjaciół z dawnych lat. Jakie historie skrywa kobieta? Jak wojenna zawierucha wpłynęła na losy przodków Beaty, Adama i Szymona? Ile wspomnień jest w stanie pozostać w pamięci na zawsze? Małgorzata Mikos zabiera nas we wzruszającą podróż, pokazując jak bardzo dbać trzeba o przeszłość, by można było budować teraźniejszość.

W książce „Zawieszeni. O zaginionych i ludziach, którzy ich szukają” Szymon J. Wróbel zabiera czytelników w głęboki świat zaginięć, które dotykają wiele rodzin w Polsce. Każde z tych zaginięć to nie tylko numer w statystykach, ale dramatyczna historia ludzi, którzy zniknęli z dnia na dzień, pozostawiając za sobą bliskich w stanie niepewności i bólu. Autor podejmuje się trudnego zadania, aby przybliżyć czytelnikom osobiste opowieści o zaginionych – Anię, Bruno, Joannę i Pawła – którzy w różnych okolicznościach zniknęli, nigdy nie docierając do domu. Co roku w Polsce ginie ponad dziesięć tysięcy osób, a ich losy stają się często tematem spekulacji i niepewności. Szymon J. Wróbel nie tylko przedstawia historie tych, którzy zniknęli, ale także rozmawia z rodzinami, które na co dzień zmagają się z bólem i tęsknotą. Autor zbiera ich opowieści, przedstawiając dramatyczne emocje, które towarzyszą poszukiwaniom. Czytelnik zostaje wciągnięty w narrację pełną nadziei, ale i smutku, pokazując, jak silna jest więź między bliskimi, którzy nie tracą wiary w powrót swoich zaginionych. Metody poszukiwań i doświadczenia ekspertów W książce nie brakuje również głosu ekspertów, którzy wzięli na siebie odpowiedzialność za rozwikłanie zagadek zaginięć. Wśród nich znajdują się profilers, specjaliści od poligrafii, a także członkowie grup poszukiwawczo-ratowniczych oraz znanej jednostki Archiwum X. Dzięki ich doświadczeniom czytelnik może zrozumieć, jak trudne jest poszukiwanie osób zaginionych, jakie metody się stosuje oraz jakie problemy napotykają poszukiwacze. Wsparcie dla rodzin zaginionych Warto także zwrócić uwagę na aspekt społeczny poruszany w książce. Część dochodu ze sprzedaży tej pozycji przekazywana jest na rzecz Fundacji Itaka Centrum Poszukiwań Ludzi Zaginionych. To organizacja, która od lat wspiera rodziny osób zaginionych, oferując pomoc psychologiczną, prawną i socjalną. Wsparcie, jakie oferują, jest nieocenione dla tych, którzy znaleźli się w dramatycznej sytuacji, a ich działalność ma na celu nie tylko pomoc w poszukiwaniach, ale także w procesie leczenia ran emocjonalnych.

Ania osiąga znakomite wyniki w seminarium, co pozwoliłoby jej kształcić się dalej, jednak rezygnuje z własnych marzeń, nie chcąc zostawiać na Zielonym Wzgórzu Maryli, samotnej po śmierci Mateusza. Nasza rudowłosa (choć obecnie można już powiedzieć kasztanowłosa) bohaterka nie zamierza tracić czasu na smutki i podejmuje pracę w szkole, do której sama wcześniej chodziła. Startuje w dorosłe życie pełna marzeń i zasad, których postanawia nigdy nie złamać. Życie nieco je zweryfikuje. Na szczęście Ania ma dar przyciągania do siebie ludzi - z dawnymi przyjaciółmi zakłada Koło Miłośników Avonlea, dzieci w szkole ją uwielbiają, nowy sąsiad wyczekuje jej odwiedzin, a najwspanialszym odkryciem staje się panna Lawenda z Chatki Ech. Jakby tego wszystkiego było mało, na Zielonym Wzgórzu pojawiają się bliźnięta...

Człowiek, będąc w gruncie rzeczy bezbronny wobec zimna, włożył mnóstwo wysiłku w znalezienie sposobów przeżycia w skrajnych warunkach atmosferycznych. Nauczyliśmy się tak budować domy, tak szyć ubrania, tak się odżywiać, by chronić się przed niskimi temperaturami. A mysikrólik? Ptaszek wielkości kciuka potrafi przetrwać kilkunastostopniowe mrozy, nastroszywszy piórka i odpowiednio spożytkowując energię. Podobnie radzą sobie inne stworzenia: zmiana ubarwienia, hibernacja, zwiększanie masy ciała, specjalna budowa kończyn czy dzioba, ocieplone schronienia, gromadzenie zapasów – każdy gatunek znalazł swój sposób na przetrwanie najmroźniejszych miesięcy. Ptaki mają pióra puchowe, ssaki futro, które chroni je przed zimnem. Liczne zwierzęta, takie jak bobry, niedźwiedzie i niektóre owady, budują gniazda i nory, które uzupełniają lub zastępują bezpośrednie okrycie ciała. A niektóre, jak niezwykły susłogon arktyczny, zamarzają, żeby nie zginąć. Zimą tylko pozornie nic się nie dzieje. Bernd Heinrich zabiera czytelnika do świata zasypanego śniegiem, skutego mrozem i… tętniącego życiem. „Bernd Heinrich, wielokrotnie nagradzany autor książek przyrodniczych, w „Zimowym świecie” opisuje, w jaki sposób zwierzęta radzą sobie podczas mroźnych miesięcy. Niektóre, na przykład norniki, przez całą zimę kryją się w podziemnych tunelach i wyściełanych trawą gniazdach. Inne małe ssaki, jak wiewiórki ziemne, przesypiają cały śnieżny sezon. Pewne owady dzięki specyficznym składnikom we krwi wprowadzają się w stan przechłodzenia, inne wręcz przeciwnie – zamarzają, by przetrwać. Wiele zwierząt pozostaje aktywnych: spędzają czas w ciepłych norach i gniazdach i wychodzą na zewnątrz tylko w poszukiwaniu pożywienia. Heinrich pokazuje czytelnikom skupiska zimujących owadów, podąża śladami łasicy zostawionymi na śniegu i podgląda malutkie mysikróliki poszukujące jedzenia. Ta książka to wspaniała pozycja zarówno dla fanów dobrej literatury, jak i miłośników przyrody.” Nancy Bent, „Booklist” „Z pewnością niewielu ludziom na świecie udało się wejść do bobrzego żeremia… Bernd Henrich, profesor biologii z uniwersytetu w Vermont, zrobił to, by dogłębnie poznać sposoby, dzięki którym zwierzęta przeżywają zimę. Latem, gdy rozlewiska wyschły, a bobry opuściły swoje gniazda, Heinrich z latarką w dłoni wczołgał się do legowiska, aby jak najdokładniej zbadać warunki mieszkaniowe tych zwierząt. Podobnie bada strategie przetrwania innych stworzeń. Zdumiewa go mysikrólik złotogłowy, „ptaszek niewiele większy od koliberka rubinobrodego”, który pozostaje aktywny w czasie mroźnych zim […] i który zdaniem autora symbolizuje „wykształcone ewolucyjnie, zdumiewające i odkrywcze strategie, dzięki którym zwierzęta radzą sobie w zimowym świecie”.” „Scientific American” „Historie opisywane przez Heinricha są niezwykłe i wciągające – dzięki mnogości wspaniałych przykładów, pasji dzielenia się wiedzą oraz szacunkowi i podziwowi autora dla otaczającej go przyrody.” „Kirkus”