Ochroniarz

Samaa żyje w świecie, który za kilka stuleci może być naszym światem. To pustynia pozbawiona tlenu, pełna nieznośnego ciepła. Większość zwierząt i roślin wymarła na skutek tajemniczej katastrofy klimatycznej. Ludzkość zmuszona jest funkcjonować w opustoszałej przestrzeni, prowadzić koczowniczy tryb życia, a także żyć w strachu przed głodem i odwodnieniem. W tym wrogim człowiekowi środowisku ocaleni nauczyli się organizować swoją codzienność na nowo. Kobiety zajmują się domem, mężczyźni handlują lub polują… na drzewa. To pozostałość dawnego świata będąca ostatnim cennym dobrem – walutą wymiany żywności i tlenu, które można zdobyć w Mieście. Nikt nie wierzy, że to właśnie drzewa są sednem sprawy i nie powinny być wycinane. Zbyt wiele pokoleń przeminęło, by ktokolwiek o tym wiedział. Samaa nie zna innego świata. Marzy o dołączeniu do łowców, ale w jej społeczeństwie kobiety nie mogą wykonywać wielu czynności. Pomimo to dziewczyna zdobywa się na odwagę i pewnego dnia wyrusza w ślad za łowcami. Okazuje się, że pustynia ma niejedno oblicze, a wszystko, w co do tej pory wierzyła Samaa, jest kłamstwem. Poetycka i futurystyczna powieść autorstwa Marie Pavlenko pokazuje, że niektóre rozwiązania problemu globalnego ocieplenia są na wyciągnięcie ręki. Ale podobnie jak ludzie ze świata Samai, nie bierzemy ich pod uwagę. Marie Pavlenko proponuje nam kontemplacyjną historię, w której krok po kroku, razem z bohaterką, odkrywamy istotę natury – istotę życia.

Piąty, finałowy tom serii „Bellomo”, w którym niektóre serca zostaną złamane… Tym razem poznacie dalsze losy Rodziny z perspektywy każdego z bohaterów: Vita, Vivienne, Salvatore’a, Zoi, Silvia, Payton, Giovanny i Roberta. Nie będą to dla nich łatwe chwile i nie wszystkim przyjdzie żyć długo i szczęśliwie… Rodzina się rozdzieliła. Tymczasem Pięć Rodzin i Cosa Nostra mają ogromne kłopoty. W wyniku zmasowanych ataków w światku mafijnym wybucha wojna. Nikt już nie jest bezpieczny. Po tym, jak Roberto został aresztowany, władzę przejmuje Giovanna. Następnie głowy Rodzin zwołują Komisję Syndykatu, na której podejmują decyzje odnośnie do działań w walce z przeciwnikami. Planowana jest zemsta na wrogach, jednak jednocześnie wszyscy martwią się o własne bezpieczeństwo, bo nigdy dotąd nie byli tak daleko od siebie. A przecież tylko razem mogą zwyciężyć.

Angielska proza w wieku XVIII zakwitła z niespodziewaną bujnością. Wydaje się, jakby tajne siły, które kierowały pisarzy poprzedniej epoki w dziedzinę powieści, dojrzały teraz naprawdę i zaczęły wydawać owoce. Na krótkiej przestrzeni czasu przeznaczonej dla jednej generacji, pojawiły się arcydzieła, które stanowią chlubę powieści angielskiej. Rzecz jednak znamienna, że kiedy dzisiaj spoglądamy na ten fenomenalny rozkwit pisarstwa tamtego czasu, to nie czterej wielcy twórcy, uznawani przez ówczesną krytykę za najwspanialszych (Richardson, Fielding, Smollett i Sterne) wysuwają się na pierwsze miejsce, jeśli chodzi o żywotność i poczytność, lecz dwaj inni pisarze, mianowicie Daniel Defoe, autor Robinsona Crusoe, i Oliver Goldsmith, autor Plebana z Wakefieldu. To oni wygrali nagrodę wieczności, jaką jest pamięć ludzka, i gdy tamci sta¬nowią w dużej mierze zapomniane, zatopione grody, oni wystrzelają wysoko ponad toń czasu. Robinsona Crusoe czyta do dzisiaj każde dziecko. Pleban z Wakefieldu stanowi do dziś żelazny repertuar milionowych rzesz czytelniczych świata. Jakże się to stało? Dzięki jakim zaletom Pleban z Wa¬kefieldu stawił czoło żywiołom czasu i żyje do dzisiaj w wyobraźni? Przyczyna tkwi w głównej postaci utworu, w proboszczu z małej, imaginowanej osady w środkowej Anglii, doktorze Karolu Primrose, w którego autor tchnął tyle miłości, uczucia, życia i cnoty, tyle cierpliwości okazanej podczas ciężkich przejść i nieszczęść, że wyżłobiła w umy¬słach czytelników równie głębokie ślady jak biblijna opowieść Starego Testamentu o cierpliwym Hiobie, nawiedzanym klę¬skami z rozkazu Jahwe…

Coś czuć w powietrzu… i niekoniecznie jest to mięta przez rumianek. Dionizy i Dolores są w sobie zakochani. Urządzają miłe pikniki w parku, chodzą do kina i na plażę. Niestety los nie do końca jest im łaskawy: nogi jednego z nich naprawdę brzydko pachną. Powiedzmy szczerze: mają zabójczy zapaszek… i nic nie można na to poradzić! Nie pomaga ani mycie, ani spryskiwanie dezodorantem, ani posypywanie talkiem. Czy to oznacza koniec pięknej historii Dionizego i Dolores?

"Smakologia" to ilustrowana wyprawa do świata jedzenia, zawierająca niezwykle ciekawe informacje z całego świata. Wybierz się w tę fascynującą podróż, nie tylko kulinarną, ale też kulturową, historyczną, zdrowotną i środowiskową! "Smakologia" jest interesującą książką, pełną kolorowych ilustracji i ciekawostek ze świata jedzenia. Humorystycznie napisana, jednocześnie bawi i uczy małego Czytelnika. Porusza wiele ważnych kwestii, takich jak zdrowa dieta, składniki odżywcze czy witaminy. Ola Woldańska-Płocińska opowiada również wiele fascynujących historii. Przedstawiona wiedza z pewnością zainteresuje Czytelników w każdym wieku. Ze stron "Smakologii" można dowiedzieć się m.in., jak człowiek ujarzmił rośliny i jak w ogóle wpadł na ten pomysł. Autorka odpowiada również na wiele innych pytań, które, choć zdają się oczywiste, to okazują się znacznie trudniejsze. Po co jemy? Czy jedzenie leczy? Czym jest szafran? Czy to prawda, że niektóre przyprawy były, a nawet są droższe od złota? Jak wyglądały starożytne uczty i co wtedy można było znaleźć na stołach? Czemu tak często na zdjęciach i filmach widuje się cezara jedzącego winogrona? Jak powstaje czekolada? Jakie informacje zawierają etykiety i co można z nich wyczytać? To tylko niektóre z pytań, na które odpowiedzi czekają w "Smakologii". Ola Woldańska-Płocińska tworzy pouczające i humorystyczne książki dla młodszych Czytelników, ale zawarta w nich wiedza może zaskoczyć również rodziców! Dotychczas w serii ilustrowanych książek, których zadaniem jest przybliżenie dziecku funkcjonowania świata, znajdują się tytuły: "Smakologia", odkrywająca wszystkie sekrety jedzenia na przestrzeni wieków, "Zwierzokracja", mówiąca o prawach, uczuciach i pochodzeniu zwierząt oraz "Śmieciokracja", tłumacząca zagadnienia z ekologii oraz ochrony środowiska.

Prawdziwa historia tragicznego dzieciństwa Zawsze byłam chora. Chuda jak tyczka i delikatna jak suflet; łatwo dostawałam siniaków i szybko słabłam. W szkole dzieciaki pytały wprost, czy mam anoreksję. Nie miałam; byłam chora. Następny lekarz, następny gabinet, następny opuszczony dzień w szkole. Tak wyglądało dzieciństwo Julie Gregory. Była wyjątkowo chorowita. Matka z niezwykłą energią usiłowała ustalić