Czytaj skład. Gotuj z głową!

W Dublinie roku 1918, w szczycie pandemii hiszpanki, maleńki oddział położniczy staje się mikroświatem, gdzie wre praca, podejmowane jest ryzyko, ale pojawia się też śmierć i nieoczekiwana miłość. W Irlandii, podwójnie spustoszonej przez wojnę i zarazę, pielęgniarka Julia Power pracuje w śródmiejskim szpitalu borykającym się z niedoborem personelu. Na jej oddział trafiają kobiety w ciąży, które zachorowały na nową, straszną odmianę grypy. Do ściśle zorganizowanego świata siostry Power wkraczają dwie osoby z zewnątrz: doktor Kathleen Lynn, która jak głosi plotka, jest ukrywającą się przed policją rebeliantką, oraz młoda wolontariuszka Bridie Sweeney. W ciągu trzech dni, w mrocznej i intensywnej rzeczywistości ciasnej szpitalnej sali, życie każdej z tych kobiet zmienia się w nieoczekiwany sposób. Tracą pacjentki, które przegrały z zagadkową pandemią, lecz także przyjmują na świat nowe istnienia. Wytrwale, z czułością i godnością opiekunki i matki jakimś cudem wykonują swoje, zdawałoby się niewykonalne, zadania.

W trakcie dwóch miesięcy 1944 roku zawarto kilkaset małżeństw, a mniej formalne związki we wszelkich możliwych konfiguracjach tworzyły się rozpadały każdego dnia. Praktycznie codziennie odbywały się koncerty, często w działających kawiarniach, a informowały o nich zgrabnie wykonane plakaty. W kinie pokazywano premierowe filmy, w radiu nadawano gorące newsy i przedwojenne szlagiery, a jeśli chodzi o prasę - konkurowało ze sobą kilkadziesiąt tytułów. Nie zapomniano nawet o pisemkach dla dzieci, podobnie zresztą jak o teatrach lalkowych. Bardzo sprawnie działała poczta, a komunikację zapewniły kilometry nowych ulic z odpowiednią sygnalizacją. Była też policja i sądy, ponieważ nie zabrakło, jak to w milionowym mieście, przestępczości. Wbrew pozorom zupełnie nieźle radziła sobie nawet warszawska roślinność - choć istotnie nie miała łatwego zadania. Ta książka to opowieść również o niej, podobnie jak o zwierzętach, a nawet o Wiśle. To opowieść o Życiu w sytuacji ekstremalnej, bo w Powstaniu Warszawskim nie tylko walczono i umierano, ale przede wszystkim starano się właśnie żyć. Nie wszędzie się dało, a tam gdzie jednak się dało, to zazwyczaj jednak tylko przez jakiś czas. A jednak próbowano. Gdzie tylko pojawił się najmniejszy wentyl wolności, odradzało się normalne życie. "W sierpniu, w naszej szczęśliwej dzielnicy było wszystko: biało-czerwone flagi, gazeta >Barykady Powiśla<, odezwy porozklejane na murach, komitet samoobrony (). Łapaliśmy audycje powstańczego radia. Zachłystywaliśmy się wolnością. Było, powtarzam, wszystko. A skoro tak, to musiał być i teatr" - wspominała Krystyna Berwińska, która właśnie na Powiślu współtworzyła w tych dniach teatrzyk "Kukiełki pod Barykadą". Powstanie nie było martyrologicznym capstrzykiem, staniem na baczność i recytowaniem "Roty" - choć bardzo się o to starano. Było przede wszystkim wielką eksplozją witalnej siły ówczesnych dwudziestolatków. A tego na szczęście nigdy, nigdzie i nikomu nie udało się do końca kontrolować.

Książę Ainswood, dostał od losu wszystko – tytuł, bogactwo i szatańską urodę – tymczasem jego życiowym celem stało się trwonienie tych darów. Nieokiełznany, dziki i nieprzewidywalny, zmierza ku zatraceniu aż do dnia, gdy na jego drodze pojawia się piękna i odważna Lydia Grenville. W świecie jej wartości nie ma miejsca dla takich zepsutych dżentelmenów jak Ainswood. Ten jednak nie byłby sobą, gdyby nie podjął wyzwania, zwłaszcza jeśli rękawicę rzuca mu atrakcyjna kobieta wiecznie pakująca się w niebezpieczeństwo.

Pierwszy cesarz Rzymu, władca imperium przez czterdzieści cztery lata, urodził się na prowincji, w plebejskiej rodzinie. Jak dotarł na szczyt i został założycielem zachodniej cywilizacji? Oktawian August, adoptowany syn Juliusza Cezara, pojawił się niespodziewanie na scenie politycznej po idach marcowych. Rozpętał wojnę domową, aby pomścić zabójstwo przybranego

Większość psychopatów wcale nie siedzi w więzieniu. Daniel Boduszek i Żaneta Gotowalska-Wróblewska w książce "Jak się nie dać psychopacie? Poznaj jego metody" pokazują, że psychopaci wcale nie muszą być zimnokrwistymi mordercami, a tych, którzy zasłaniają się miłym uśmiechem, spotykamy na co dzień. Książka to wywiad-rzeka, w którym na pytania o naturę współczesnych psychopatów odpowiada Daniel Boduszek, polsko-brytyjski psycholog kryminalny. Pytania zadaje dziennikarka Żaneta Gotowalska-Wróblewska. Jak rozpoznać psychopatę? Jak świetnie takie osoby potrafią się maskować? Czy psychopatą może być Twój rodzic lub partner? W jakich zawodach najlepiej radzą sobie psychopaci? Wbrew temu, co możemy obserwować w amerykańskich filmach, psychopaci to nie tylko krwawi mordercy bez wyrzutów sumienia. Wielu z nich spotykamy w osiedlowym sklepie czy autobusie do pracy. Sami decydują, kiedy się ujawnić, a często rozpoznać ich można jedynie po zdolnościach manipulacji i zręcznego sterowania bliskimi. "Jak się nie dać psychopacie? Poznaj jego metody" to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto lubi solidną i ciekawie przedstawioną dawkę wiedzy o ludzkim charakterze i możliwościach obrony przed wybiegami psychopatów.

"Niebo bez ptaków" Danuty Brzosko-Mędryk to już klasyka literatury obozowej i jedno z najważniejszych świadectw dotyczących Majdanka. Relacja kobiety, która przeżyła piekło na ziemi, staje się nie tylko źródłem wiedzy historycznej, ale również ostrzeżeniem dla przyszłych pokoleń. Danuta Brzosko-Mędryk miała dwadzieścia dwa lata, kiedy trafiła na Majdanek za działalność konspiracyjną. Na samym początku była sprzątaczką, a później pielęgniarką w obozowym szpitalu. Bardzo szybko zaczęła ryzykować własnym życiem, aby przekazywać notatki o obozowej rzeczywistości na zewnątrz. Były one dostarczane robotnikom, którzy posyłali je dalej. Dzięki temu w przypadku tej książki mamy do czynienia z dokumentem pisanym w dużej mierze na żywo, wypełnionym szczegółami, które z czasem mogłyby się zagubić w zakamarkach pamięci. Świat okupacji z całą swoją bezwzględnością jest tutaj widziany oczami młodej, niewinnej osoby, która miała to nieszczęście, że trafiła do miejsca nieliczącego się z ludzkim życiem.

"George Sand i język wolności" to pasjonująca opowieść o niezwykłej kobiecie, która mimo życia w trudnych czasach nie porzuciła swoich marzeń i była w stanie osiągnąć więcej, niż zarzucały jej ograniczenia epoki. Beate Rygiert stworzyła pozycję, dzięki której można bliżej poznać historię Aurore Dudevant i dowiedzieć się, dlaczego jest ona znana jako George Sand. Aurore Dudevant w 1831 roku dokonała prawdziwej rewolucji - zarówno w życiu prywatnym, jak i społecznym. Porzuciła dotychczasowe małżeństwo z baronem, wyrzekła się arystokratycznego środowiska i stała się gotowa, by realizować własne marzenia. W męskim stroju udała się do redakcji słynnego dziennika "Le Figaro" i rozpoczęła warsztat swojego języka pisarskiego. Było to zajęcie nie do pomyślenia w przypadku kobiety. Niedługo później wraz ze swoim kochankiem wydała pierwszą książkę, a po zakończeniu związku zapragnęła opublikować własne dzieło. Jako kobieta nie miała na to szans pod własnym nazwiskiem - właśnie dlatego historia zna jej postać jako George Sand. "George Sand i język wolności" jest opowieścią o kobiecie, która przewyższała swoją epokę i nie godziła się z jej ograniczeniami. Stawiała czoła przeciwnościom losu, nie porzuciła nigdy walki o wolność i własne szczęście. Była niezwykłą pisarką, która stała się towarzyszką Fryderyka Chopina. Autorka książki Beate Rygiert wspaniale przedstawiła jej wizerunek, a swoją opowieść oparła na autentycznych źródłach.