Twarze Marilyn Monroe

Ałbena Grabowska zabiera swoich czytelników do Warszawy z XX wieku. Główne bohaterki książki "Stulecie winnych. Opowiadania" to siostry Ania i Mania Winne, które wiodą niezwykle ciekawe życie... Książka składa się z kilku opowiadań połączonych wspólnymi wątkami fabularnymi. Piękny i przyjemny w odbiorze styl autorki sprawia, że książka "Stulecie Winnych. Opowiadania", stanowiąca dodatek w postaci krótkich próz w ramach serii "Stulecie Winnych", szybko znalazła się na szczytach list bestsellerów wydawniczych. Wyjątkowy klimat wczesnego PRL robi piorunujące wrażenie. Niemal fizycznie doświadcza się uczuć i emocji jakich doświadczały główne postaci. Bohaterki mieszkające w podwarszawskim Brwinowie stale spotykają na swojej drodze liczne przygody. Wyjątkowo dramatyczny opis Wigilii, której uczestniczkami były siostry w 1943 roku zmusza czytelnika do zadawania pytań odnośnie ludzkiej natury, potrzeby sprawowania kontroli i nieopisanym tyraństwie, do którego człowiek żądny władzy może się posunąć. W jednym z opowiadań autorka ukazuje losy człowieka niezwykłego. Mąż Ani, bo o nim mowa, na skutek licznych zdarzeń i decyzji, które podejmował został w pewnej chwili królem warszawskiego półświatka. Jego barwne i wyjątkowo burzliwe losy, tak lekko i zarazem wyraziście opisane przez autorkę, są wyjątkowo wciągające. Aby dodać jeszcze więcej pikanterii, autorka zapewnia, że jedna z historii opisanych w opowiadaniach wydarzyła się naprawdę, nie zdradza jednak która. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że już wiosną 2019 roku wyemitowany zostanie serial telewizyjny na motywach sagi "Stulecia Winnych" autorstwa Ałbeny Grabowskiej.

Niezwykła opowieść o księżnej Izabeli, jednej ze sławniejszych dam swojej epoki. Kobiecie silnej, wzbudzającej podziw, ale też liczne kontrowersje. Książka ukazuje jej pasje, kompleksy, budzące zgorszenie romanse, tragedie życiowe, a także obraz Rzeczypospolitej XVIII w., skonfliktowanych Polaków, zdrajców i patriotów.

Zbiór opowiadań dla młodzieży o ostatnich miesiącach wolności, obronie Warszawy, okupacji, Powstaniu, popowstaniowej tułaczce. Historie napisane są na podstawie przeżyć ówczesnych dzieci. Opowieść o małym, ale wielkim bohaterstwie młodych warszawiaków.

Wojenna zawierucha uczyniła życie utalentowanego sportowca Henryka Zgudy pasmem tragicznych i szczęśliwych zdarzeń, które złożyły się na niezwykłą epopeję. Zguda zaczyna swą opowieść od przedwojennego Krakowa. Mówi o życiu w ubogim domu koło dworca, o beztroskiej młodości i o sportowym współzawodnictwie. Był bowiem zapalonym pływakiem i waterpolistą, osiągając w tych dyscyplinach bardzo dobre wyniki. A potem wybuchła wojna i Zguda, oskarżony o działalność polityczną, rozpoczął więzienną wędrówkę po obozach Auschwitz, Buchenwald, Flossenbürg i Dachau. Podkreśla, że mógł zginąć wielokrotnie i że przeżył cudem, często dzięki napotkanym przyjaciołom. Jednak nie skupia się tylko na tym. Nawet chętniej wspomina epizody, które pozwalały oderwać się od upiornej obozowej rzeczywistości. Życie sportowca we wczesnym PRL-u nie było złe, ale gdy system zaczął zaciskać pętlę, lepiej było uciec. I tak zaczął się ostatni, amerykański etap historii Henryka.

Sympatyczny duet krakowskich policjantów tym razem działa na Pomorzu. Podkomisarz Lucek Bałyś, wysłany na pozornie niewinną konferencję, zostaje beznadziejnie wmieszany w porachunki miejscowej gangsterki. Z początku uznaje to za szczęśliwy traf – po kłopotach w małżeństwie porządna dawka adrenaliny na pewno dobrze mu zrobi. Po chwili jednak zdarzenia nabierają szalonego tempa, zwłaszcza że szefem gangu jest dawny szef tamtejszej komendy, w dodatku były przyjaciel inspektora Krzyckiego. Krzycki i

Shaun Walker, wieloletni rosyjski korespondent „Independenta” i „Guardiana”, dokonał wnikliwej wiwisekcji jednego z ostatnich i największych europejskich mocarstw – współczesnej Rosji pod rządami Putina. Rosji, która marzy o nowym 1945 – roku chwały, militarnego triumfu i powrotu do statusu światowego supermocarstwa. Rosji, która jest krajem dotkniętym zbiorową i dobrowolną amnezją. Krajem ludzi, którzy wyparli ze świadomości najciemniejsze karty swej historii. Główną osią książki są relacje z wydarzeń 2014 roku, który miał być powrotem Rosji do „narodów pierwszej kategorii”. Walker zawsze znajduje się w centrum wydarzeń: obserwuje z bliska propagandowe zabiegi Rosji podczas zimowej olimpiady w Soczi i znajduje się wśród demonstrantów podczas Euromajdanu w Kijowie. Zapuszcza się na front w Donbasie, gdzie rozmawia zarówno z ukraińskimi rebeliantami, jak i z byłymi rosyjskimi żołnierzami, którzy utrzymują, że przyjechali tu walczyć z ukraińskim faszyzmem. Relacjonuje także aneksję Krymu, przy czym nie kreśli czarno-białej wizji świata, według której Rosja jest zła, a Ukraina dobra. Siła książki polega na pokazaniu tych dwóch krajów i dwóch narodów w tragicznym zwarciu. Walker snuje opowieść, w której historia i współczesność przeplatają się ze sobą niemal na każdym kroku. Łączy pogłębioną analizę polityczną najnowszych dziejów Rosji z historią jednostki. Rozmawia ze wszystkimi, którzy chcą z nim rozmawiać – ukraińskimi rebeliantami, rosyjskimi żołnierzami i zwykłymi, szarymi obywatelami, którzy każdego dnia mierzą się z ciężkim kacem mocarstwowej codzienności.

Książka "Lalki z getta" autorstwa Evy Weaver jest poruszającą serce wizją wojny z perspektywy dziecka i jego prześladowcy. Dzieło to stanowi wnikliwe studium ludzkiej odwagi, a także siły przebaczenia. Żydowski chłopiec o imieniu Mika wraz z początkiem wojny dziedziczy po dziadku płaszcz. Pozornie zwykły element garderoby skrywa w sobie cenny skarb. W jego licznych kieszeniach ukryta jest bogata kolekcja pacynek. Urocze lalki przynajmniej na chwilę pozwalają dziecku zapomnieć o okrutnych i brutalnych obrazach wojny. Niemiecki żołnierz odkrywa talent chłopca i zmusza go do podwójnego życia, które stanie się walką o przetrwanie i honor. Błyskotliwy Mika odnajduje jednak inne zastosowania lalkarskiego talentu i sekretnych kieszeni płaszcza. Eva Weaver ukazuje również drugie oblicze wojny, widzianej z perspektywy Maxa - niemieckiego żołnierza, który ostatecznie trafia do syberyjskiego gułagu. Jedna z pacynek staje się łącznikiem pomiędzy żydowskim chłopcem a hitlerowskim oprawcą. Przekazywana z pokolenia na pokolenie laleczka jest symbolem okrucieństwa i trudnego dziedzictwa wojny.