Na własnej skórze. Mała książka o wielkim narządzie

Ponoć się o nim nie rozmawia, tylko się go uprawia. Seks. Temat, który od zawsze wzbudzał wiele emocji. W książce "Blisko, coraz bliżej" napisanej przez Danutę Awolusi znajdziesz historię trzech kobiet, które odkryły, że o seksie trzeba (i warto!) rozmawiać. W powieści Awolusi znajdziesz historie trzech kobiet - Róży, Jagody i Kamili. Kamila jest popularną youtuberką i świetną menadżerką, zajmującą się przede wszystkim marketingiem. W życiu zawodowym odnosi wiele sukcesów, które dają jej ogromną satysfakcję. Nie może tego jednak powiedzieć o swoim życiu łóżkowym, ponieważ jej partner nie potrafi odpowiedzieć na jej seksualne potrzeby. Jagoda z kolei jest spełnioną żoną i matką, a do tego podróżniczką. Niestety, w pewnym momencie swojego życia ulega wypadkowi, przez który zostaje sparaliżowana od pasa w dół. Jej niepełnosprawność staje się barierą nie do przeskoczenia, z którą nie umie sobie poradzić jej mąż. Róża od szesnastu lat żyje w pozornie bardzo udanym małżeństwie. Kiedy jednak zaczyna głośno mówić o swoim życiu seksualnym, uświadamia sobie, że nigdy w życiu nie miała orgazmu. Czytanie tej książki jest jak uczestniczenie w swego rodzaju rozmowie. Rozmowie, która może znacząco poprawić jakość codziennego życia. Jeżeli po lekturze "Blisko, coraz bliżej" dojdziesz do wniosku, że masz ochotę na więcej seksualnych refleksji, to polecamy sięgnąć po "Ciałaczki. Kobiety, które wcielają feminizm".

Kultowy bestseller światowego autorytetu kryptozoologii Czy pradawne zwierzęta uważane za wymarłe w czasach prehistorycznych nadal żyją? Karl Shuker, brytyjski doktor zoologii, stał się najwybitniejszym przedstawicielem… kryptozoologii - dziedziny zajmującej się zwierzętami, których istnienie jest odrzucane przez naukę. Jest znany na całym świecie jako badacz

Jak bardzo zagmatwane mogą być ścieżki ludzkiego umysłu? Jaką drogę trzeba pokonać, by się z nich wydostać? Czy to w ogóle jest możliwe? Wszystkiego dowiesz się, czytając książkę autorstwa polskiej pisarki Marty Knopik "Pani K.". Życie państwa K. codziennie wygląda tak samo. Pani K. budzi się każdego dnia rano o tej samej porze, a dokładnie o godzinie 3.33. Następnie pije kawę, a potem zajmuje się pracą przy komputerze. Zaczyna od przeglądnięcia zleceń, które ma do wykonania. Gdy dzwoni dzwonek do drzwi, jest to sygnał przerwy na śniadanie. Każdy dzień mija tak samo, aż w końcu wszystkie zlewają się w jedną wielką plamę. Życie Pani K. jest trochę jak życie robota, który każdego dnia ma do wykonania te same zadania. Świat państwa K. nie ma sensu, odkąd zostali zamknięci w niewielkim mieszkaniu, które znajduje się na dziesiątym piętrze. Nie dość, że nie mogą z niego wychodzić, to na dodatek nie mają kontaktu z innymi ludźmi, a żywność dostarczana jest im pod drzwi. Czy z tego świata można się wydostać? "Pani K." jest powieścią klaustrofobiczną i przerażającą, w której można odnaleźć cząstkę samego siebie. Czytając ją, można wczuć się w postać głównej bohaterki, która każdego dnia mierzy się ze strachem, samotnością, brakiem zrozumienia i odrzuceniem. Żyje, choć tak naprawdę niewiele jest w niej życia. Zdecydowanie jest to książka, która daje do myślenia. Czy bohaterka odkryje, dlaczego tkwi we własnym mieszkaniu, i czy w końcu odnajdzie drogę do wyjścia?

Stara miłość nie rdzewieje. Ta sentencja od lat powtarzana jest przez wielu ludzi. Czy jest w niej ziarnko prawdy? Becky Albertalli i Adam Silvera w książce "To właśnie my" skonfrontują ją z rzeczywistością, doprowadzając do spotkania Bena i Arthura, chłopaków, których kiedyś połączyła niespodziewana i burzliwa miłość. Ben skończył pierwszy rok studiów i czuje, jakby stanął w miejscu. Zajęcia na uczelni go męczą, praca z ojcem jeszcze bardziej. Na domiar złego jego najlepszy przyjaciel podejrzanie się zachowuje. Jedyną radość chłopak czerpie ze spotkań z nauczycielem hiszpańskiego. Mario bardzo często obdarza go całusami i opowieściami o swoich hollywoodzkich marzeniach. Historie te powodują, że Ben postanawia podjąć decyzje, które zmienią jego przyszłość. Poza planami i marzeniami jego głowę zaprząta jeszcze pewien chłopak z przeszłości. Dlaczego nie może o nim zapomnieć? Po dwóch latach do Nowego Jorku powraca Arthur. Jego plan to podbój świata teatru, a rola stażysty asystenta reżysera off-broadwayowskiego na pewno mu to ułatwi. Pogoń za sukcesem ma jednak swoje minusy. Arthur musi spędzić całe lato z dala od Mikeya, swojego słodkiego chłopaka. Ich związek zdaje się na tyle silny, że bez problemu przetrwa taką rozłąkę. Tylko czy na pewno? Spotkanie Bena początkowo nie wpływa na jego myślenie, jednak z czasem pierwsza, wyjątkowa miłość daje o sobie znać. Czy uczucie Arthura i Bena to tylko wspomnienie? A może ich czas dopiero nadszedł? "To właśnie my" to kontynuacja bestsellerowej komedii romantycznej "A jeśli to my". Trudna i burzliwa miłość i dalsze perypetie pary zostały przedstawione przez autorów w sposób lekki i sprawiający, że książka wciąga od pierwszej strony.

Jeżeli lubisz czytać thrillery psychologiczne, to ta książka jest właśnie dla Ciebie. Pełna zaskakujących zwrotów akcji wciąga czytelnika już od pierwszej strony. Bohaterką powieści "Mroczne wyznania" jest Selena Murphy. Akcja powieści rozpoczyna się, gdy kobieta wraca pociągiem z pracy do domu. W pociągu zajmuje miejsce obok sympatycznie wyglądającej kobiety. Kiedy pociąg zatrzymuje się po kilku chwilach jazdy, kobiety wdają się w pogawędkę, aby uprzyjemnić sobie czas. Selena zdaje sobie sprawę, że prawdopodobnie już nigdy się nie spotkają, dlatego decyduje się podzielić swoimi sekretami z drugą kobietą. Opowiada jej o swoim życiu oraz o tym, że podejrzewa swojego męża o zdradę z nianią ich dzieci. Druga kobieta, Martha, opowiada jej natomiast o romansie, który sama ma ze swoim pracodawcą. Kobiety rozmyślają o tym, jak cudownie by było, gdyby ich problemy rozpłynęły się w powietrzu. Gdy pociąg rusza i kobiety docierają do celu podróży, ich drogi się rozchodzą. Kilka dni później opiekunka dzieci Seleny znika bez śladu, a życie głównej bohaterki dosłownie wywraca się do góry nogami. Jakie konsekwencje będzie mieć przeprowadzona w pociągu rozmowa z obcą osobą?

Kobieta, mężczyzna, dwupokojowe mieszkanie, jedna doba – można by rzec: mocno ograniczona czasem i przestrzenią akcja. I byłaby to nawet prawda, gdyby bohaterowie, opowiadając siebie, raz po raz tych granic nie przekraczali.Gdyby autorka przez tytuł – a bohaterka przez próbę naśladowania Zbyszka Cybulskiego – nie nawiązywała do pewnego stylu życia, pewnych tęsknot tamtych czasów, budując przy tym sarkastyczny obraz współczesnych relacji damsko-męskich, odsłaniając mechanizmy i przyczyny dzisiejszych gier. To opowieść o miłości i śmierci, o chwilach, gdy jedno w zbyt ciasnym splocie tańczy z drugim, dowodząc, że człowiek albo umiera z miłości albo miłuje śmierć. A bohaterowie mają nie tylko tęsknoty, ale i ciała, i nie są to bynajmniej ciała astralne; są to ciała warte grzechu, więc też zdarza się im pogrzeszyć. Czy jest w tym polemika z modelem tęsknot, które uwiecznił pewien kultowy film? Autorka o powieści: Dla wielbicieli romansów mała przestroga – jeśli „Do niewidzenia, do niejutra” w ogóle przypomina romans, to nietypowy. Typowego nigdy bym nie napisała, bo nie wierzę pięknym jedynie słowom, które opiewają wyłącznie wzniosłe sentymenty. W tej historii spotkacie się również ze słowami brzydkimi i uczuciami niższego rzędu, czasem zupełnie niskimi. Może przy czytaniu zdarzy się Wam skrzywić z obrzydzeniem albo zarechotać z trwogą, lecz – mam nadzieję – może też pomyślicie, że jesteście bliżej rzeczywistości. Tu krzesło jest z reguły tylko krzesłem, a stół stołem, ale całość to najdonioślejszy akt odwagi wobec świata i zarazem szczerości wobec samej siebie. I nie jest ważne, czy Lo to ja albo czy Profesor istnieje, skoro historia o nich to ja; i na odwrót.