Krótki kurs szpiegowania

Pierwszy tom nowej serii „Nieobojętność” autorstwa Klaudii Bianek, to historia, która nie wydarzyła się naprawdę. I całe szczęście. To byłby potworny skandal. Agata Targosz, młoda dziennikarka pracująca w gazecie swojego męża, dostaje ważne zlecenie. Ma napisać książkę o człowieku, którego nazwisko nie schodzi z pierwszych stron gazet. Po warunkowym opuszczeniu aresztu Kamil Przybora jest na językach wszystkich. Jego sprawa wciąż czeka na wyjaśnienie, a każdy dziennikarz marzy o tym, by z nim porozmawiać i opisać jego wersję wydarzeń. Ale Kamil nie chce rozmawiać z nikim. Z nikim, oprócz Agaty. Tylko jej pozwoli poznać prawdę o tym, co przeszedł. Może z demonami przeszłości można walczyć jedynie we dwoje?

Berlin. Rok 1945. Dzień po ślubie małżonkowie rozgryzają kapsułki z cyjankiem i – na wszelki wypadek – strzelają sobie w skronie. W tym samym miejscu, zaledwie kilka godzin później, inne małżeństwo podaje szóstce dzieci truciznę. Matka też ją zażywa. Ojciec martwych już dzieci dobija żonę strzałem w tył głowy. Sam wychodzi do parku przed budynkiem i ostatnim nabojem kończy ze sobą. Ludzie ci noszą nazwiska Hitler i Goebbels. Trzecia Rzesza ginie samobójczą śmiercią. Zdarzenia z berlińskiego bunkra to kulminacja fali samobójstw, jaka przetaczała się przez Niemcy od końca I wojny światowej. Historyk Christian Goeschel przygląda się temu wstrząsającemu zjawisku i rozkłada je na czynniki pierwsze. Samobójstwa w Niemczech umieszcza w szerokim politycznym, kulturowym, ekonomicznym i społecznym kontekście. Napisanie książki stało się możliwe dzięki niezwykłemu znalezisku – autor dotarł do zbioru autentycznych listów samobójców. Rezultatem jest unikalne spojrzenie na historię narodowego socjalizmu – oczami ludzi, którzy za chwilę się zabiją

Książka dotyczy muzułmanów imigrantów z krajów muzułmańskich Bliskiego i Środkowego Wschodu, Azji Centralnej i Północnej Afryki, którzy osiedlili się w Polsce w latach 1989-2014. Jednym z niezbędnych kontekstów tej prezentacji jest również obecność najstarszej grupy muzułmanów polsko-litewskich Tatarów, którzy zamieszkują Polskę od XIV wieku.

Legenda Tristana i Izoldy jest najpiękniejszym, najgłębszym poematem miłości, jaki ludzkość kiedykolwiek stworzyła. Zawiera w najpełniejszym, najszlachetniejszym wyrazie to, co stanowi dominującą linię późniejszej literatury francuskiej, co odróżnia ją od wszystkich innych i stanowi tajemnicę jej uroczego na wszystkie inne oddziaływania. Wiecznie na nowo przeżywany problem miłości, wiekuista, tryumfalna apoteoza jej samej, wraz z całym bezmiarem jej nędz, kłamstw, jej wzniosłości i upodlenia, czci i bez honoru, z całym pijaństwem szczęścia i tragizmem niedoli, to linia, która od Tristana i Izoldy, poprzez strofy Villona i Molierowskiego Alcesta, niezapomniane sylwety Manon Lescaut i kawalera de Grieux, poprzez Stendhala i Balzaca, Musseta i Verlaine'a, aż do całego teatru i powieści przedostatniej doby, aż do piosenki ulicznej Paryża, snuje się nieprzerwanie przez najświetniejsze karty literatury francuskiej i stanowi jej swoisty, nieprzeparty urok. Można powiedzieć, iż dusza nowo tworzącej się rasy w samym zaraniu młodości napiła się czarodziejskiego trunku z pucharu Tristana i Izoldy i że ów napój miłosny, mocny jak życie i mocniejszy nad śmierć, na wieki już krąży w jej żyłach.

Zgłębianie sensu istnienia jednostki w świecie to motyw przewodni książki "Horyzont" Barry'ego Lopeza. Jeśli masz ochotę towarzyszyć pisarzowi w podróży po sześciu odległych zakątkach świata i jego poszukiwaniach egzystencjalnych, sięgnij po tę niezwykłą lekturę. "Horyzont" to historia wypraw autora do kilku zakątków globu: zachodniego Oregonu, mroźnej Arktyki, wysp Galapagos, lodów Antarktydy, dalekiej Australii i piaszczystych obszarów gorącej Kenii. Barry Lopez snuje opowieści o prehistorycznej ludności odwiedzanych ziem, kolonizacji, która doprowadziła do splądrowania bogactw Czarnego Lądu, o współczesnych mieszkańcach różnych zakątków świata i odwiedzających je turystach. Relacje z podróży, podczas których pisarz poznaje tubylców i spotyka się z innymi eksploratorami egzotycznych kultur, stanowią dla niego pretekst do rozważań egzystencjalnych - pochylenia się nad ludzką naturą, pragnieniami i namiętnościami.

"Ludowy antyklerykalizm" może naprawdę zaskoczyć czytelnika. Ukazuje bowiem nieznany, choć prawdziwy obraz naszego narodu, daleki od ogólnie przyjętej i wpajanej nam od wieków wizji Polaków zawsze wiernych katolicyzmowi. Doskonale wpisuje się we współczesny dyskurs na temat roli Kościoła w Polsce. Książka jest wynikiem dogłębnych badań kulturoznawczych na temat postaw chłopstwa, od którego wszak wywodzi się większość dzisiejszego polskiego społeczeństwa, wobec duchowieństwa na przestrzeni wieków. Ukazane są w niej losy ludzi zmuszanych do uczestnictwa we mszach świętych pod groźbą kar cielesnych, którzy na przekór klerowi organizowali sobie praktyki religijne we własnym zakresie, a później w karczmach czy w trakcie karnawału jawnie naśmiewali się z przywar księży. Można w niej znaleźć również odniesienia do wzrastającego na sile współczesnego antyklerykalizmu, przejawiającego się w postaci Strajku Kobiet, internetowych żartów z Jana Pawła II, a także buntu wobec lekcji religii w szkołach. Pojawiają się również informacje o zacieśnianiu relacji Kościoła i władz państwowych czy żądaniach wyciągnięcia konsekwencji od biskupów za wychodzące na jaw przypadki ukrywania przypadków pedofilii wśród polskich księży.