Niepowstrzymana

Pomimo rozwoju technologicznego i komunikatorów, dzięki którym możemy porozumiewać się z osobami z drugiego końca świata, jesteśmy samotni. Proste, powierzchowne komunikaty wyparły normalną rozmowę. "W ogóle mnie nie słuchasz! Czyli co nam umyka i dlaczego to takie ważne" autorstwa Kate Murphy to publikacja, w której pisarka dowodzi, że znajdujemy się w kryzysie komunikacyjnym doprowadzającym do pandemii samotności. Kate Murphy dokładnie zgłębia naukowe aspekty procesu słuchania. Skupia się na stronie psychologicznej, fizjologicznej oraz społecznej. Obecnie zewsząd słyszymy, by wyróżniać się z tłumu. Uczymy się, jakich słów używać, by inny byli zagłuszani. W efekcie prowadzi to do powstawania szumu, z którego ciężko wyłowić istotne informacje. Autorka za cel stawia sobie znalezienie przyczyny zatracenia umiejętności słuchania. Jej poszukiwania poparte są licznymi badaniami i wywiadami, między innymi z radiowcem, sprzedawcą mebli oraz księdzem spowiednikiem, którzy zawodowo zajmują się słuchaniem innych. Udowadnia, jak olbrzymie znaczenie ma poświęcenie komuś swojego czasu i uwagi. Kryzys komunikacyjny doprowadza do samotności oraz izolacji społecznej, która stwarza doskonałe warunki do rozwoju uzależnień i depresji.

Przeżyj wraz z Lukiem Skywalkerem, Hanem Solo i księżniczką Leią ekscytujące przygody w odległej galaktyce. Oto osiemnaście opowiadań z klasycznej trylogii Gwiezdnych wojen, pięknie ilustrowanych przez rysownika Briana Rooda. Czekają cię niezapomniane chwile – od poszukiwań tajnej bazy rebeliantów aż po triumf Rebelii nad Imperium i wiele, wiele więcej!

Relacje pomiędzy kobietami bywają trudne i burzliwe, a zwłaszcza wtedy, gdy dwie panie kochają tego samego mężczyznę. Wcale nie chodzi tu o żonę, narzeczoną i kochankę, lecz o matkę oraz wybrankę życiową mężczyzny. "Teściowa kontra synowa, czyli o trudnych relacjach między kobietami" autorstwa Iwony Golonko to książka, która obrazuje wzajemne kontakty teściowej oraz synowej, a także mężczyzny, który stoi pośrodku i doświadcza wszystkich starć zachodzących pomiędzy jego żoną i matką. Autorka zwraca uwagę na nietypowe sytuacje, a także na zwykłe błahostki, które prowadzą do poważniejszych problemów rzutujących na życie rodzinne. Wiele spraw Iwona Golonko obrazuje w humorystyczny sposób i z przymrużeniem oka. Uwypukla potrzeby każdego z uczestników tej problematycznej relacji, aby skupić się na aspekcie psychologicznym. Zachęca także, by wspólnie poszukiwać przyczyn konfliktu. Golonka przedstawia cechy kilkunastu postaci darzących się wzajemną niechęcią, wyróżniając najbardziej charakterystyczne typy teściowych, synowych oraz stojących pośrodku, często bezradnych mężczyzn.

„Myślę o tym, jak bardzo chciałbym cię pi*przyć i… Otwieram usta, nie dowierzając jego słowom, po czym łapię za klamkę drzwi. Dean jednak trzyma mnie za nadgarstek”. Dziewiętnastoletnia Josselin Hathaway właśnie rozpoczyna studia na Uniwersytecie Princeton. Niestety jej pierwszy dzień nie mógłby być gorszy: pada deszcz, a ona zapomina kluczy i w dodatku wpada pod motocykl. Cudem unika poważniejszych obrażeń. Motocyklista wie, że dziewczyna jest spóźniona, więc oferuje jej podwózkę, ale Josselin odmawia. Później jest trochę lepiej. Josselin, załatwiając sprawy w sekretariacie, poznaje niezłego przystojniaka, Connora Blake’a, który zaprasza ją na imprezę bractwa. Na imprezie oprócz Connora jest też motocyklista uczestniczący w porannym incydencie i to właśnie on przez przypadek dostaje w swoje ręce listę postanowień Joss, które ta chce zrealizować. Oferuje jej układ: pomoże jej z listą, jeżeli ona pomoże jemu, udając jego dziewczynę przed kuratorem sądowym. Chłopak stara się o opiekę nad młodszym bratem i liczy, że decyzja sądu będzie przychylniejsza, jeśli sprawi wrażenie kogoś, kto jest w stałym związku, a nie imprezowicza. Josselin się zgadza.

Wszystko zaczęło się od dyniowego latte… Dla Isabelli Shay to wielki dzień. Właśnie dziś ma rozpocząć nową wymarzoną pracę. Firma, w której została zatrudniona, jest jednym z najlepszych pracodawców w Stanach Zjednoczonych. Byłoby niezręcznie, gdyby Izzy spóźniła się już pierwszego dnia… A wszystko wskazuje na to, że dokładnie tak się stanie. Dziewczyna nie potrafi wyobrazić sobie poranka bez dyniowego latte, a kolejka w kawiarni ciągnie się w nieskończoność. Kiedy więc barista po raz trzeci woła „Amy” po odbiór dokładnie takiego samego napoju, jaki zamówiła Izzy, dziewczyna pozwala sobie na drobne oszustwo – podaje się za Amy i zabiera kawę. Pech chciał, że w pośpiechu wpada na twardą jak skała męską pierś obleczoną w wykrochmaloną białą koszulę, na której ląduje cała zawartość kubka. Co więcej – pierś ta należy do najprzystojniejszego mężczyzny, jakiego Izzy w życiu widziała. Ponieważ wciąż bardzo się śpieszy, proponuje mężczyźnie spotkanie następnego dnia o tej samej porze. Nieznajomy się zgadza, żegnając ją słowami: „Do jutra, Amy”. Izzy już wtedy przeczuwa, że nieźle namieszała. Jednak jutro wszystko wyprostuje, więc nie ma się czym martwić, prawda? Jakież jest jej zdziwienie, kiedy kilka godzin później poznaje swojego nowego szefa i okazuje się nim nie kto inny, jak mężczyzna z kawiarni… I chociaż Blake był czarujący wobec „Amy”, to dla Izzy jest aroganckim gburem, który wcale nie uważa jej wyjaśnień za zabawne. „Przypadkowo Amy” to rozkoszna, przezabawna powieść, która ogrzeje cię jak kubek dyniowego latte w jesienny dzień. Historia o nieporozumieniu w kawiarni, które przemienia się w niezwykle zabawną, zmysłową i przeuroczą komedię, przypadnie do gustu wielbicielkom i wielbicielom niebanalnych książek z figlarnym twistem.

Porażka znaczy zwycięstwo to mądra, pozytywna i budująca książka, która pokazuje, jak nie bać się potknięć, jak wykorzystać ten nieodłączny element naszego życia do osiągnięcia sukcesu. Za każdym sukcesem stoi wiele niepowodzeń, a potknięcia mogą mieć zalety. Pépin przekonuje, że porażki to przede wszystkim ważne doświadczenia: kształtują siłę woli i pozwalają pozbyć się presji, uczą, jak walczyć i czynią nas bardziej rozważnymi, skłaniają do podążania tą samą drogą lub odważnego zmieniania jej.

Angielska proza w wieku XVIII zakwitła z niespodziewaną bujnością. Wydaje się, jakby tajne siły, które kierowały pisarzy poprzedniej epoki w dziedzinę powieści, dojrzały teraz naprawdę i zaczęły wydawać owoce. Na krótkiej przestrzeni czasu przeznaczonej dla jednej generacji, pojawiły się arcydzieła, które stanowią chlubę powieści angielskiej. Rzecz jednak znamienna, że kiedy dzisiaj spoglądamy na ten fenomenalny rozkwit pisarstwa tamtego czasu, to nie czterej wielcy twórcy, uznawani przez ówczesną krytykę za najwspanialszych (Richardson, Fielding, Smollett i Sterne) wysuwają się na pierwsze miejsce, jeśli chodzi o żywotność i poczytność, lecz dwaj inni pisarze, mianowicie Daniel Defoe, autor Robinsona Crusoe, i Oliver Goldsmith, autor Plebana z Wakefieldu. To oni wygrali nagrodę wieczności, jaką jest pamięć ludzka, i gdy tamci sta¬nowią w dużej mierze zapomniane, zatopione grody, oni wystrzelają wysoko ponad toń czasu. Robinsona Crusoe czyta do dzisiaj każde dziecko. Pleban z Wakefieldu stanowi do dziś żelazny repertuar milionowych rzesz czytelniczych świata. Jakże się to stało? Dzięki jakim zaletom Pleban z Wa¬kefieldu stawił czoło żywiołom czasu i żyje do dzisiaj w wyobraźni? Przyczyna tkwi w głównej postaci utworu, w proboszczu z małej, imaginowanej osady w środkowej Anglii, doktorze Karolu Primrose, w którego autor tchnął tyle miłości, uczucia, życia i cnoty, tyle cierpliwości okazanej podczas ciężkich przejść i nieszczęść, że wyżłobiła w umy¬słach czytelników równie głębokie ślady jak biblijna opowieść Starego Testamentu o cierpliwym Hiobie, nawiedzanym klę¬skami z rozkazu Jahwe…

Lektura "Wisielczej Góry" Pauliny Hendel jest jak podpisanie zgody na odcięcie się od cywilizowanego świata na rzecz pustkowia, gdzie słowiańskie bóstwa i demony przejmują kontrolę nad rzeczywistością. A przynajmniej nad wyobraźnią tych, którzy się odważą. Przyjazd do Grobowic jest dla Anki odkryciem świata, o którym nie miała pojęcia i w który nigdy wcześniej by nie uwierzyła. W okolicy budzą się duchy, a główna bohaterka konfrontuje się z potworami. Tymczasem Antek myśli tylko o Nastce, która uciekła do mrocznego lasu i ślad po niej zaginął. Czy można uciec przed samym sobą, przemieszczając się z miejsca na miejsce? A jeśli nie, to czy jest sens, aby szukać ratunku przed demonami i zapisanym od dawna przeznaczeniem? Pobyt w domu ciotek, który znajduje się w odciętej od świata wiosze, zdawał się świetnym pomysłem. Z dala od cywilizacji można przecież odpocząć od codziennych problemów i naładować akumulatory. Nikt nie spodziewał się, że martwe ciało wyjdzie z ciemności, wybory na burmistrza staną się prawdziwym polowaniem, a rodzeństwo Sokołów przeżyje tutaj koszmar. Kiedy Anka założy na szyję pętlę i spojrzy w oczy brata, wypowie tylko słowa: "Przepraszam za wszystko".