48 - Andreas Gruber

Obecnie Andriej Płatonow jest stawiany na równi z twórcami takimi jak Tołstoj, Czechow, Szołochow oraz Bułhakow. W czasach, w których pisał swoje książki, nie mógł jednak zdobyć uznania ze względów na pobudki polityczne. Sam Stalin zabronił ich publikacji. Jego powieści są wywrotowe, ponure, prześmiewcze i bezlitosne wobec aparatu władzy oraz dogmatów. "Dół" został ukończony w 1930 roku, lecz opublikowano go w czasopiśmie emigracyjnym dopiero prawie 30 lat później. Wcześniej ta wybitna książka była znana jedynie z odpisów. "Dół" jest antyutopijną opowieścią skupiającą się na budowie domu mającym stanowić fundament świetlanej przyszłości. Nie wszystko idzie jednak zgodnie z planem. Proces budowy zatrzymuje się na wykopaniu dziury w ziemi. Nadzieja na lepszą przyszłość umiera, a sami kopacze odczuwają bezsens podejmowanych czynności. Świat zawładnięty ideologią planu pięcioletniego i kolektywizacji jest przedstawiony w sposób karykaturalny, a nowomowa sprowadzona do poziomu bełkotu. Osiągnięciem Płatonowa jest napisanie jednego z najbardziej wnikliwych opisów totalitaryzmu i bezlitosne ukazanie okrucieństwa systemu z początku mającego stanowić wybawienie. Autor obnaża groteskowość działań podejmowanych przez władzę - to właśnie z tego powodu Stalin zakazał publikacji jego powieści. "Dół" Andrieja Płatonowa został opatrzony wstępem Andrzeja Stasiuka i posłowiem Adama Pomorskiego. Nowy przekład nadaje powieści jeszcze lepszą jakość. Pomorski, tłumacząc ją, korzystał z najbardziej wiarygodnej wersji powieści wydanej w 2000 roku przez Rosyjską Akademię Nauk. Dzięki temu czytelnicy będą mogli doświadczyć w jak najdokładniejszy sposób emocji, które starał się przekazać oryginalny autor.

Co dokładnie oznacza polityka dzisiaj? Czy politykom przyświecają, tak jak kiedyś, wzniosłe cele i pragnienia zgody oraz rozwoju? Czy może w zasadzie jest to sposób na ukrycie nielegalnych rozgrywek? Komu ufać w takim razie? Román Sabaté przypadkiem trafia do biura polityka. Po przeprowadzce z argentyńskiej prowincji do Buenos Aires, znajduje pracę jako osobisty sekretarz. Polityk jednak nie ma czystych intencji, pod płaszczem ułożonego człowieka tkwi pragnienie władzy. Roman odkrywając mechanizmy, w których główną rolę odgrywa kłamstwo oraz korupcja, buntuje się przeciwko temu. Doprowadza to do licznych kłótni z Rovirą. Fernando Rovira jest zdolny do wszystkiego. Po trupach do celu – tak brzmi jego dewiza. Sprawnie uprzykrza życie wszystkim, którzy chcą coś zmienić. Poruszająca opowieść o kulisach „nowej polityki”.

Sięgnij po optymistyczną opowieść o dwóch siostrach, tajemniczej właścicielce willi i zaskakującej miłości! "Trzeba marzyć" to idealna odtrutka na codzienne smutki... Odkąd Jaga postanowiła zamieszkać na dłużej w urokliwej willi, minęło już trochę czasu. Kobieta nie waha się podejmować odważnych decyzji i próbuje na nowo ułożyć sobie życie- spotyka się z Damianem, spędza czas z Parerasem i realizuje się w nowej pracy. Bliska jej stała się również Aniela - Jaga odkrywa, że kobieta, która sprzedała jej dom, jest osobą o niezwykle ciekawej przeszłości. W młodości pracowała jako agentka wywiadu, co na zawsze zmieniło jej życie i sprawiło, że zyskała wiele do opowiedzenia. Czy dzięki historiom snutym przez Anielę, Jadze uda się zrozumieć motywacje starszej kobiety? W życiu Meli nadchodzą duże zmiany. Kobieta szykuje się do wzięcia ślubu ze swoim ukochanym - przeciwny temu jest jej były, który nie chce pozwolić, by Mela na zawsze się od niego oddaliła. Wie, że teraz musi spróbować wszystkiego, by spróbować przekonać kobietę, że małżeństwo z kimś innym będzie największym błędem jej życia. Czy Jaga będzie żałować swojej decyzji o zakupie niezwykłej willi? Jak potoczą się losy ślubu planowanego przez Melę?

Lucrezia ma szesnaście lat i od niespełna roku jest żoną księcia Ferrary. Jest też pewna, że mąż chce ją zamordować. Wyczuwa to w powietrzu, gdy pozuje do królewskiego portretu, uwięziona pod warstwą gorsetów i jedwabi. Widzi to w oczach służących, gdy czeszą i układają jej płomiennorude włosy. Czuje to w brutalnym męskim uścisku w małżeńskim łożu. Zobaczyła już na własne oczy, że książę Alfonso zrobi wszystko, by osiągnąć każdy swój cel. Jeszcze kilka miesięcy temu całe miasto świętowało jej zaślubiny, a ona cieszyła się swobodami, o jakich nie mogła marzyć w rodzinnym domu. Szybko orientuje się jednak, jaki jest warunek jej małżeńskiego szczęścia, a jeszcze szybciej – że nie będzie w stanie go spełnić. Jej los wydaje się przesądzony. Ale czy na pewno?

Ukraińska walka o niezależność od rosyjskiego imperium trwa od setek lat. Jeśli nie na arenie politycznej czy militarnej, to na gruncie literatury i kultury. Bo cel Rosji - nieważne czy carskiej, sowieckiej czy putinowskiej - pozostaje niezmienny: zmiażdżyć odrębność Ukrainy, zawłaszczyć jej dokonania i sfałszować historię. To dlatego historia ukraińskiej kultury to w rzeczywistości - jak ukazuje Wira Ahejewa, krytyczka literacka i filolożka - historia oporu przeciwko imperium. Ukraińscy twórcy toczyli bój o wszystko: język (zwany pogardliwie "małoruskim"), folklor, a nawet pamięć. Walka nigdy nie odbywała się na równych zasadach, bo imperium raz po raz sięgało po realne i zabójcze środki nacisku. Zasięg rosyjskiej machiny kolonialnej jest tak olbrzymi, że w ukraińskim sprzeciwie z łatwością można dostrzec echa również polskich zmagań. Książka Ahejewej to nic innego jak kronika trwającej od pokoleń wojny kulturowej.