Berlusconi

Poruszają Cię pełne trudnych emocji historie, wraz z bohaterami przeżywasz ich rozterki życiowe, a po odłożeniu książki zastanawiasz się, co zrobiłbyś na miejscu bohatera albo jak Ty potoczyłbyś akcją książki, by pomóc postaci, z którą się utożsamiasz? Jeśli takie odczucia są Ci bliskie, koniecznie musisz sięgnąć po "Wydarzenia życiowe" Karoliny Waclawiak. Główna bohaterka powieści ma trzydzieści siedem lat i właśnie stanęła na poważnym życiowym zakręcie. Próbuje uciec przed małżeństwem, które z jej perspektywy nie ma przyszłości, przeżywa kryzys emocjonalny, a do tego dręczą ją obsesyjne myśli o śmierci. Próbuje sobie poradzić z tym kryzysem, jeżdżąc bez celu po autostradach Kalifornii. Błądząc w swoich emocjach, trafia w końcu na cykl szkoleń, dzięki którym ma zostać swego rodzaju przewodniczką dla osób, które podjęły decyzję o popełnieniu samobójstwa. Czy te doświadczenia zmienią jej spojrzenie na życie?

Show biznes, zbrodnia i śnieg skrzypiący pod butami Podczas przyjęcia, na którym świętowano sukces reality show „Nowe życie”, został zamordowany reżyser programu. Wszystko wskazuje na to, że zabójcą jest ktoś z uczestników imprezy. Do rozwiązania sprawy przydzielona zostaje Agata Górska, która mimo problemów ze zdrowiem robi wszystko, żeby spełnić oczekiwanie przełożonego – sprawca ma być ujęty przed świętami! Tymczasem Sławek Tomczyk wyjeżdża na szkolenie do Budapesztu. Jednak gdy dowiaduje się o uprowadzeniu swojej siostry, błyskawicznie wraca do Polski. Rozpoczyna się wyścig z czasem. Czy to możliwe, żeby zniknięcie Kingi i sprawa, nad którą pracuje Agata, były ze sobą powiązane?

Fascynuje Cię świat, w którym żyją muzułmanie? Chcesz poznać ich kulturę, a jednocześnie przeczytać prawdziwą, opartą na faktach historię? Sięgnij po książkę Igora Kaczmarczyka "Islamskie fatum", która pozwoli Ci wkroczyć do świata orientu! "Islamskie fatum" Igora Kaczmarczyka to pozycja dla osób ciekawych innego świata, innej religii czy innej kultury. Powstała na podstawie prawdziwych wydarzeń, co nadaje jej autentyczności i ciekawości. Oczami polskiego dyplomaty pokazuje życie, jakie toczy się w krajach muzułmańskich. Książka zawiera wątek zakazanej miłości afgańsko-polskiej, który jest przepełniony wieloma przeszkodami, smutkiem, cierpieniem i różnymi zwrotami akcji. W treści poruszane są również działania konsula, a także charakter jego pracy - jasne i ciemne strony. Dzięki temu można bliżej poznać działanie ambasad za granicą.

Kochany Diego… to wyraz dziennikarskiego doświadczenia autorki i jej literackiego talentu. Książeczka zawiera zbiór fikcyjnej korespondencji Angeliny Pietrowny Biełowej, rosyjskiej emigrantki i początkującej malarki, wysyłanej z szarego powojennego Paryża do Diego Rivery, uważanego za najwybitniejszego twórcę monumentalnego malarstwa freskowego. Wielka miłość Angeliny wypełnia każde słowo wysyłanych do ukochanego listów.

Kobieta, mężczyzna, dwupokojowe mieszkanie, jedna doba – można by rzec: mocno ograniczona czasem i przestrzenią akcja. I byłaby to nawet prawda, gdyby bohaterowie, opowiadając siebie, raz po raz tych granic nie przekraczali.Gdyby autorka przez tytuł – a bohaterka przez próbę naśladowania Zbyszka Cybulskiego – nie nawiązywała do pewnego stylu życia, pewnych tęsknot tamtych czasów, budując przy tym sarkastyczny obraz współczesnych relacji damsko-męskich, odsłaniając mechanizmy i przyczyny dzisiejszych gier. To opowieść o miłości i śmierci, o chwilach, gdy jedno w zbyt ciasnym splocie tańczy z drugim, dowodząc, że człowiek albo umiera z miłości albo miłuje śmierć. A bohaterowie mają nie tylko tęsknoty, ale i ciała, i nie są to bynajmniej ciała astralne; są to ciała warte grzechu, więc też zdarza się im pogrzeszyć. Czy jest w tym polemika z modelem tęsknot, które uwiecznił pewien kultowy film? Autorka o powieści: Dla wielbicieli romansów mała przestroga – jeśli „Do niewidzenia, do niejutra” w ogóle przypomina romans, to nietypowy. Typowego nigdy bym nie napisała, bo nie wierzę pięknym jedynie słowom, które opiewają wyłącznie wzniosłe sentymenty. W tej historii spotkacie się również ze słowami brzydkimi i uczuciami niższego rzędu, czasem zupełnie niskimi. Może przy czytaniu zdarzy się Wam skrzywić z obrzydzeniem albo zarechotać z trwogą, lecz – mam nadzieję – może też pomyślicie, że jesteście bliżej rzeczywistości. Tu krzesło jest z reguły tylko krzesłem, a stół stołem, ale całość to najdonioślejszy akt odwagi wobec świata i zarazem szczerości wobec samej siebie. I nie jest ważne, czy Lo to ja albo czy Profesor istnieje, skoro historia o nich to ja; i na odwrót.