Marzenia wykute w kamieniu

Nowa powieść autorki bestsellerówsprzedanych na świecie w ponad 700 000 egzemplarzyNazywam się Jack Sutton. Jestem dyrektorem „Sutton Fashion Magazine”.Miałem świat u stóp. Kariera, góry pieniędzy i piękne kobiety nazawołanie. Kobiety to tylko zabawki – takie było moje mott o. Wtedyspotkałem Lorelei Flynn – piękną i zupełnie dla mnie nieodpowiednią.Była moją osobistą asystentką i kobietą zamkniętą w sobie. Musiałemodkryć, co kryje się za jej urodą. To było coś, czego nie umiałemwytłumaczyć.

Mistrzowie powieści szpiegowskiej pod lupą Niektórzy pisarze czerpią garściami z własnych doświadczeń w pracy w służbach; inni prowadzą dogłębny research, docierając do byłych oficerów i szpiegów. Czy wszystko, co opisują, jest prawdą? Czy literatura szpiegowska może być źródłem informacji na temat pracy wywiadu? Autorzy opisują nowoczesne metody inwigilacji, sposoby werbowania agentów, szyfrowania informacji, fałszowania dokumentów i prowadzenia tajnych przeszukań oraz to, jak nowoczesne technologie wpłynęły na pracę agencji wywiadowczych. Krótki kurs szpiegowania to pasjonująca rozmowa o nowoczesnym wywiadzie i klasyce literatury szpiegowskiej oraz krytyczna ocena mistrzów gatunku – od Fredericka Forsytha, przez Toma Clancy’ego do Vincenta V. Severskiego.

Rok 1922. Większość mieszkańców Zełwąg w pobliżu Mikołajek, tworzących niezwykle zżytą społeczność, staje się mormonami. Rok 1998. W podmrągowskich lasach ktoś podpala na kamieniach ofiarnych zabite zwierzęta. Anna Sołowiecka, dziennikarka „Głosu Mrągowa” chce dociec, kim jest sprawca i dlaczego to robi. Jednocześnie próbuje rozwiązać zagadkę tajemniczej śmierci swojej przyjaciółki, mimo iż policja przyjęła wersję samobójstwa. Ma przeczucie, że obie sprawy coś łączy. W mieście pojawia się czarnoskóry Bernard Mulunda Mayingo Bajohr. Spotkanie z nim prowadzi do odtworzenia przedwojennej historii Zełwąg. Fakty zaczynają się ze sobą splatać. Niespodziewanie jednak dziennikarska dociekliwość staje się śmiertelnie niebezpieczna.

Publikacja, która przybliży nieco porywający ruch Riot Grrrl. Zobacz, jak zmienił świat i na co miał zdecydowany wpływ w swoim czasie. "Do przodu, dziewczyny! Prawdziwa historia rewolucji Riot Grrrl" to książka, która opowiada o sytuacji, jaka miała miejsce w latach dziewięćdziesiątych XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Amerykańskie nastolatki postanowiły się zbuntować przeciwko obecnemu porządkowi świata, a w ten sposób doszło do powstania szczególnego ruchu punkowego. Za jego pośrednictwem zdeterminowane dziewczyny zdecydowały się zniszczyć funkcjonujący wówczas system. I choć z początku był on niewielki (miał w zasadzie jedynie lokalny zasięg), z czasem stał się prawdziwą subkulturą, obejmując cały obszar Stanów. Sporo zespołów muzycznych, złożonych z dziewczyn, zaczęło tworzyć i grać według własnych reguł. Opisywany ruch z czasem począł mieć poważne problemy, jednak cechy, którym hołdował, przetrwały do dziś. W książce tej można się przyjrzeć niesamowitej, kobiecej sile, wartościom, które są dla nich ważne w życiu, a także wielkiej rewolucji, jaka rozegrała się na oczach amerykańskiego społeczeństwa.

Najważniejszy wrzesień świata. Kronika niezauważonego ludobójstwa na Rohingach – opis wydawcy Wstrząsający reportaż o najbardziej prześladowanej mniejszości świata We wrześniu 2017 r. represje wobec ludu Rohinga przybrały kształt starannie zaplanowanej i przeprowadzonej z zimną krwią czystki etnicznej, w których śmierć poniosło co najmniej dwadzieścia pięć tysięcy osób, a setki tysięcy

Książki autorstwa Louisy May Alcott to klasyka literatury, która skradła serca czytelniczek na całym świecie. Dzięki "Codziennikowi małych kobietek", bohaterki jej najpopularniejszej powieści - siostry March - mogą iść z Tobą przez życie w podręcznym notatniku. Będą zawsze przy Tobie, gwarantując uśmiech i chwilę wzruszenia dzięki cytatom z książki, które są zawsze pod ręką. "Codziennik małych kobietek" to inspirowany powieścią Louisy May Alcott notatnik, który docenią szczególnie fanki powieści. Podzielony na cztery pory roku, zapewnia mnóstwo miejsca na własne przemyślenia i uwagi. Na kartach "Codziennika" znajdzie się miejsce do zapisania planów i wspomnień, zarówno tych wzruszających niczym historia Beth, jak i pełnych szczęścia niczym życie Meg. W książce odkryjemy na nowo najpiękniejsze cytaty z powieści, które mogą towarzyszyć nam każdego dnia, przypominając o radości życia, jaką młode bohaterki dzieliły z całym światem. Oprócz tego Meg, Jo, Amy i Beth podzielą się z czytelnikami swoimi pomysłami na miłe i produktywne spędzanie czasu. "Codziennik" to coś więcej niż książka czy notatnik: to pełne ciepła miejsce, które możemy współtworzyć, by wracać do niego myślą w cięższych chwilach. "Codziennik małych kobietek" zainspirowany jest książkami autorstwa Louisy May Alcott, składających się na serię o przygodach sióstr March: "Małe kobietki", "Dobre żony", "Mali mężczyźni" oraz "Chłopcy Jo".

Dworzec PKP zimą, a w poczekalni brudne, niezbyt pięknie pachnące kobiety w łachmanach - w Polsce to widok codzienny. Przyzwyczailiśmy się już do niego. Mijamy te osoby z obrzydzeniem; często nie zastanawiamy się, dlaczego popadły w kryzys bezdomności. A może warto spróbować zrozumieć i wraz z Sylwią Górą, autorką książki "Kobiety, których nie ma. Bezdomność kobiet w Polsce", poznać świat tych "niewidzialnych" kobiet. Sylwia Góra w książce "Kobiety, których nie ma. Bezdomność kobiet w Polsce" udziela głosu kobietom odsuniętym na społeczny margines. Słucha ich opowieści o noclegach na dworcach, w galeriach handlowych czy na działkach. Z rozmów ze swoimi bohaterkami dowiaduje się, jak wygląda życie w schroniskach, pobyt w noclegowniach i jak funkcjonują programy pomocowe. Rozmówczynie autorki opowiadają również o życiowych problemach, za sprawą których znalazły się na ulicy: doświadczeniach przemocy ze strony partnera, bezrobociu czy zawirowaniach rodzinnych. Sylwia Góra dopuszcza też go głosu kobiety, dla których brak domu jest szczególnie dotkliwy - ciężarne i wychowujące małe dzieci.

Jedenastoletni Tom mieszka w starej przyczepie kempingowej z Joss, swoją matką (młodą jak na matkę jedenastolatka – urodziła go, mając niespełna czternaście lat). Ponieważ Joss lubi się zabawić i wyskoczyć gdzieś na weekend ze znajomymi, Tom często zostaje sam. I musi sobie radzić. Jedzenie zdobywa w pobliskich ogródkach, lecz bardzo uważa, aby go nie przyłapano i nie zabrano do domu dziecka (mama go postraszyła, że może się tak zdarzyć, a wtedy ona nic na to nie poradzi). Pewnego wieczoru, gdy penetruje nowy ogródek w poszukiwaniu zaopatrzenia, natrafia na Madeleine (93 lata) leżącą na grządce kapusty, zapłakaną, ponieważ nie może wstać. Biedna staruszka zapewne by tam umarła, gdyby nie napatoczył się Tom...