Wiatr od jezior

Zakład karny dla kobiet w São Paolo to świat w miniaturze. Jest tu rynek pracy, handel, są problemy mieszkaniowe. Jest moda i zmieniające się trendy w wystroju wnętrz. Są sojusznicy i wrogowie. Są zasady, których trzeba przestrzegać, jeśli chce się przeżyć. Jest hierarchia i wewnętrzny system sądowniczy. Oczywiście są też strażniczki, ale tylko gościnnie, więc nie mają wiele do powiedzenia. Jest tu miejsce na miłość – większość osadzonych nawiązuje relacje uczuciowe i erotyczne z innymi więźniarkami. Jest też samotność. Odwiedzający to rzadkość, świat zewnętrzny szybko zapomina o skazanych kobietach. Najwięcej jest tęsknoty, zwłaszcza za dziećmi, które zostają po drugiej stronie albo urodzone w więzieniu, po kilku miesiącach zgodnie z przepisami są odbierane matkom. Więźniarki to ostatnia część trylogii więziennej Drauzio Varelli. Autor, który przez wiele lat pracował charytatywnie w zakładach karnych jako lekarz, nie tylko barwnie i szczegółowo opisuje ten niezwykły świat, ale bada też, co sprawiło, że jego podopieczne znalazły się za kratami. Gwałty, morderstwa, kradzieże, handel narkotykami – większość tych przestępstw jest popełniana z biedy, beznadziei, pragnienia poprawy swojego losu. To smutny paradoks, ale niektóre bohaterki tej opowieści dopiero za murami więzienia znajdują bezpieczną przystań.

Kiedy ojciec nastoletniej Leili zostaje zamordowany, dziewczynie przychodzi z pomocą szarmancki Francis Beaumont. Dziesięć lat później Leila, utalentowana malarka, tkwi w nieudanym małżeństwie z zapitym rozpustnikiem, w którego przemienił się jej wybawca. Mimo to znajduje szczęście i spokój w pracy - do czasu, gdy w życie jej i jej męża wkracza przystojny hrabia d'Esmond, wyraźnie zauroczony Leilą. Hrabia nie jest do końca tym, za kogo się podaje, a Leila będzie zmuszona zmierzyć się z zagadką tego mężczyzny, sekretami z przeszłości i własnymi pragnieniami, kiedy w jej otoczeniu zostanie popełnione kolejne morderstwo.

"Relikwia chaosu" to trzeci tom bestsellerowego cyklu Czarne Słońce. Powieść jest doskonałym połączeniem kryminału z thrillerem ezoterycznym, a jej akcję osadzono w historycznych realiach! Przygotuj się na potężną dawkę wrażeń, tajemnic i zmagań! Jest lipiec 1942 roku. Brutalny konflikt zbrojny sieje zniszczenie, a jego wynik jest niepewny jak nigdy dotąd. Anglii udało się zażegnać ryzyko inwazji. Za to Rosja ponosi klęskę, uginając się przed bezwzględnymi i prącymi naprzód zagonami Hitlera. Europa stanęła w płomieniach i w każdej chwili może całkowicie obrócić się w gruzy. W międzyczasie trwa też inna, ukryta wojna, o której wie niewiele osób. Związana jest z poszukiwaniem świętych artefaktów i swastyk, które mogą zapewnić zwycięstwo jednej ze stron. Kluczem do tego jest zdobycie ostatniej relikwii, która przechyli szalę na czyjąś korzyść w tym konflikcie. Tristan Marcas jest podwójnym agentem, którego przeszłość nie jest jasna. To właśnie ON wyrusza odnaleźć skarb Romanowów. Według słów ostatniego cara znaleźć w nim można czwartą swastykę. W Londynie, Moskwie i Berlinie trwa nieustający wyścig z czasem. Zaangażowane w poszukiwania zostają też dwie kobiety - niemiecka archeolożka, Erika, oraz Laure, działająca w ruchu oporu młoda Francuzka. Komu uda się odnaleźć ostatnią relikwię? Jak zakończy się ta powieść? Odpowiedzi czekają. Wystarczy otworzyć książkę i dać ponieść się wybornej akcji!

Duszna atmosfera prowincjonalnego miasteczka, zamknięta, nieprzychylna społeczność oraz dojmujące przekonanie, że życie nie przyniesie nic lepszego – czy to wystarczy, aby zwyczajny człowiek stał się zabójcą? Dobre Miasto jest jak każde inne: ma swoje ciemne zaułki i ponure tajemnice, o których nie chcą myśleć pochłonięci codziennymi problemami mieszkańcy. Kiedy zamordowana zostaje żona lokalnego biznesmena, uwielbiana przez wszystkich aktywistka, wzrasta niepokój, mnożą się plotki i rodzą nowe

W snach Klaudii, dwudziestodziewięcioletniej absolwentki wydziału sztuk pięknych, regularnie pojawia się stary dwór, otoczony umarłym ogrodem. Dziewczyna nie przywiązuje większej wagi do tych iluzorycznych wizji do dnia, w którym zobaczy ów dwór na jawie. Zaintrygowana, postanawia wszcząć prywatne śledztwo na temat jego przeszłości. Badając historię tego opuszczonego i nieprzyjaznego miejsca, zanurza się w głąb innej historii, znacznie mroczniejszej, która powiedzie ją do odkrycia szokującej prawdy o najbliższych jej osobach i o sobie samej.

Szesnastoletnia Audrey po pożarze domu przeprowadza się wraz z mamą i pięcioletnim bratem do nowego miasta. Rodzina chce zacząć życie od nowa. Dziewczyna zaś rozpoczyna pisanie bloga, by uporać się ze swoją depresją i wyrazić wdzięczność swojej matce, dzięki której żyje. W nowym miejscu Audrey poznaje Leo – chłopaka, który również przeżywa trudny czas dorastania i mieszka ze swoją ciotką Sue po drugiej

Niektóre epitafia na nagrobkach mają szczególną moc wskrzeszania przeszłości: przeczytanie ich sprowadza duchy tych, którzy odeszli nawet przed wiekami. Blandine Le Callet na podstawie autentycznych epitafiów snuje opowieść o ostatnich chwilach, dniach lub miesiącach osób, których pamięć nimi uczczono. Przedstawia losy dziesięciorga ludzi, których życie przerwała śmierć łagodna albo gwałtowna, nagła albo spodziewana, w samotności albo zbiorowa. To dziesięć nowel poetyckich, delikatnych, dramatycznych, bądź nostalgicznych, opisujących zawsze takie same dla całej ludzkości namiętności, lęki i nadzieje. Dziesięć marzeń wykutych w kamieniu, aby zakląć zapomnienie.

Przodownictwo pracy w PRL-u to temat niemal zupełnie zapomniany. Starsze pokolenia mogą jeszcze kojarzyć go ze słynnym niegdyś filmem Andrzeja Wajdy "Człowiek z marmuru". Młodsi - już z niczym. A przecież to historia bardzo daleka od banału, przepełniona heroizmem i ludzkimi dramatami, obrazująca doskonale grozę stalinizmu i komunistyczną utopię. W trudnej powojennej rzeczywistości tysiące robotników uwierzyło w obietnicę lepszego, socjalistycznego jutra i zaangażowało się bez reszty w masowy ruch współzawodnictwa pracy. W wyścigowym tempie wznosili domy i wydobywali węgiel, bijąc kolejne rekordy, wyrażane w setkach procent tak zwanej normy. Pracowali w błysku fleszy i przy aplauzie propagandy, patrzyli ze zdjęć w gazetach i ogromnych portretów, nazwiska najsławniejszych górników, murarzy czy stoczniowców znała cała Polska. Jednak opowieść o ludzkiej determinacji, poświęceniu i komunistycznej mitologii jest w swoim najgłębszym wymiarze uniwersalną historią, mówiącą o śmierci idei. Entuzjazm ludzi został przez władze kompletnie zmarnowany, a podwyższanie norm aż do absurdu przerodziło współzawodnictwo w prawdziwy koszmar. Przodownictwo pracy stało się symbolem stalinowskiej przemocy, a przodownicy - wrogami społeczeństwa, które nie chciało pracować do upadłego, ale po prostu żyć. Trudno uwierzyć, ale ruch w skarlałej i zupełnie pozbawionej znaczenia formie przetrwał właściwie do końca PRL-u, a przodownikami pracy były nawet tak ważne dla naszej historii osoby jak Anna Walentynowicz. Ostatecznie przeminął wraz z ustrojem. Jednak nawet dziś, kompletnie zapomniany, niesie ze sobą ważną treść - przestrogę z odległej przeszłości, aktualną w każdym miejscu i każdym czasie. Andrzej Janikowski jest niezależnym dziennikarzem i pisarzem. Współpracował z licznymi czasopismami. Jest autorem thrillera "Wiwisekcja zbrodni".