Tajemniczy pan Nakamoto. Kim jest genialny twórca kryptowaluty?

Prawda o potwornym okrucieństwie i niewyobrażalnej skali nazistowskiego ludobójstwa. Pierwsza kompleksowa analiza ludobójstwa ukazująca kluczową rolę polityki wyniszczenia ludności w strategii wojennej reżimu Hitlera. Prowadząc świadomą politykę ludobójstwa, nazistowskie Niemcy zamordowały - według kryteriów przyjętych przez autora - około 13 milionów cywilów. Blisko połowa z nich miała żydowskie pochodzenie i została wyniszczona w ramach Holokaustu. Alex J. Kay przekonuje, że ludobójstwo europejskich Żydów można analizować w szerszym kontekście zagłady. W Imperium zniszczenia po raz pierwszy losy tej grupy etnicznej omówione zostały równolegle z historią krzywd innych grup: jeńców z Armii Czerwonej, bezbronnych cywilnych ofiar prewencyjnego terroru i działań przeciwpartyzanckich, osób z niepełnosprawnością fizyczną i intelektualną, europejskich Romów i polskiej inteligencji. Kay ukazuje powody, dla których nazistowski reżim traktował każdą z tych grup jako potencjalne zagrożenie dla zdolności Niemiec do prowadzenia skutecznej walki o hegemonię w Europie. To cenne, przełomowe dzieło zestawia pełną skalę rzezi z tragedią jednostek.

Z tej książki dowiesz się: Jak z pomocą chemii zrobić pyszną kawę? Dlaczego szybciej opalamy się na plaży niż w przydomowym ogródku? Ile kalorii musi przyjąć nasz organizm, żeby dotrwać do kolejnego dnia? Czy istnieje skuteczny sposób na pozbycie się kaca? Woda do kwasu czy kwas do wody? Nie ryzykuj i sięgnij po tę książkę! Pierwiastki, związki i reakcje chemiczne towarzyszą nam na każdym kroku. Są z nami, gdy zmywamy naczynia, ćwiczymy na siłowni, pieczemy ciasto czy najzwyczajniej śpimy. Lepiej je poznać i mieć po swojej stronie. Kate Biberdorf udowadnia, że chemia nie musi być ani nudna, ani trudna. Co więcej, książka pozwala zrozumieć, jak zbudowany jest otaczający nas świat. Zawiera także wiele cennych chemicznych trików, które mogą ułatwić nam codzienne życie. Roztwory i spółka nie muszą być straszne, nawet jeśli na szkolnych lekcjach chemii próbowaliśmy jedynie dotrwać do dzwonka.

Mała dziewczynka zostaje ocalona przed śmiercią i wywieziona z Atlantydy na stały ląd, gdzie odnajdują ją miejscowi tubylcy z rybackiej wioski. Na swojej drodze spotyka nieustraszonego łowcę, zapewniającego żywność osadzie i walczącego z najgroźniejszymi drapieżnikami oraz młodego wojownika, zaprawionego w walce mieczem. Czy te trzy różne osoby zdołają powstrzymać zapędy okrutnego króla oraz fanatycznych kapłanek, składających w ofierze małe dzieci? Czy zgłębią skrywane od wieków tajemnice Atlantydy? Czy przetrwają nieuchronny kataklizm naturalny, który bezpowrotnie odmieni znany im dotąd świat?

"Szalona miłość. Wprowadzenie do opery" Vivien Schweitzer to porywająca droga od opery czasów renesansu do XXI wieku. Przed Tobą książka, która z pewnością zabierze Cię w ciekawą podróż po przeszłości i teraźniejszości opery. Zaczynając od uważanego za pierwszą udaną operę "Orfeusza" z 1607 roku, poprzez klasyki, jak np. "Carmen" czy też "Cyganerię", a kończąc przygodę na aktualnych dziełach, jak np. "Brokeback Mountain" czy też "Śmierć Klinghoffera". Niewiele jest form sztuki tak emocjonalnych jak opera. Vivien Schweitzer zapoznaje czytelników z najważniejszymi kompozytorami tego gatunku i z niektórymi najbardziej wpływowymi wykonawcami. Opowiada o długoletnich debatach i wyjaśnia podstawową terminologię. Dziś opera jest wszędzie, od historycznych domów największych firm operowych, przez kina i parki publiczne, po niecodzienne przestrzenie teatralne i nasze słuchawki. Opera może być zniechęcająca i bardzo złożona dla początkujących, dlatego autorka stara się pokazać, jak do siebie pasują muzyka, poezja i teatr. Po drodze zwraca uwagę na niektóre z fascynujących postaci świata opery, powtarzające się debaty i trendy. Opera ewoluuje i często zaskakuje, a Schweitzer bada ten gatunek jako żyjącą, kwitnącą formę sztuki. "Szalona miłość. Wprowadzenie do opery" to niezbędna książka dla każdego, kto chce docenić tę żywą, ewoluującą formę sztuki w całym jej bogactwie.

"Uczciwe życie" to książka, w której poszukiwane są odpowiedzi na to, gdzie przebiegają granice moralności obywatelskiej. Zander stworzył powieść z pogranicza sensacji, thrillera i dramatu społecznego. Przekonaj się, czy główny bohater znajdzie odpowiedzi na nurtujące go pytania. On - student prawa - poznaje ją: działaczkę polityczną. Kobieta przedstawia go swoim znajomym. Wszyscy zamieszkują starą kamienicę, a łączą ich radykalne poglądy i idee. On ma szansę wejść do ich kręgu, co wydaje się ucieleśnieniem jego marzeń. Jednak by do tego doszło, musi się sprawdzić… A to okazuje się wyzwaniem. Główny bohater zostaje wmanewrowany w sytuacje, które nie do końca są zgodne z jego systemem moralnym. Nowi znajomi z upływem czasu ujawniają swoje prawdziwe oblicza. Ich słowa nie zawsze pokrywają się z rzeczywistością, a działania, których się dopuszczają, to po prostu zwykłe zbrodnie. Gdy student prawa uświadamia sobie, w czym bierze udział, staje przed poważnym dylematem. Czym tak naprawdę jest uczciwość? "Uczciwe życie" to książka, która podejmuje poważne tematy związane z prawem, polityką i poszukiwaniem moralności. Młody człowiek musi skonfrontować swoje poglądy z prawdziwym życiem. Czy ostatecznie uda mu się "żyć uczciwie"? I co to właściwie znaczy?

Wnikliwa i pełna zaskakujących spostrzeżeń historia putinowskiej Rosji oraz analiza mechanizmów nią rządzących. Michaił Chodorkowski, niegdyś bliski współpracownik Putina, a obecnie jego zagorzały przeciwnik, mierzy się z pytaniem „Co z tą Rosją?” Życiorys Chodorkowskiego to seria wzlotów i upadków. Wychowany na prawowiernego komsomolca zyskał z czasem ogromne wpływy. Był potentatem naftowym i najbogatszym człowiekiem w Rosji, a także prominentnym członkiem kremlowskiej wierchuszki. Miał jednak odwagę wystąpić przeciwko korupcji reżimu Putina, za co został srogo ukarany. Skonfiskowano jego majątek i na ponad dziesięć lat uwięziono w łagrze. Po wyjściu na wolność wyjechał z mafijnego państwa, aby opowiedzieć Zachodowi prawdę o swoim kraju. Jako insider najwyższych kręgów władzy wie o współczesnej Rosji dużo więcej niż niejeden dziennikarz czy nawet ekspert. Dzisiaj Chodorkowski jest działaczem prodemokratycznym walczącym o ocalenie duszy swojej ojczyzny. Ze współautorem książki Martinem Sixsmithem – korespondentem BBC w Moskwie za czasów Gorbaczowa i Jelcyna – tłumaczy czytelnikowi, jak Zachód powinien z Rosją rozmawiać, a także co należy zrobić, aby doszło do pojednania Wschodu z Zachodem.

Zakład karny dla kobiet w São Paolo to świat w miniaturze. Jest tu rynek pracy, handel, są problemy mieszkaniowe. Jest moda i zmieniające się trendy w wystroju wnętrz. Są sojusznicy i wrogowie. Są zasady, których trzeba przestrzegać, jeśli chce się przeżyć. Jest hierarchia i wewnętrzny system sądowniczy. Oczywiście są też strażniczki, ale tylko gościnnie, więc nie mają wiele do powiedzenia. Jest tu miejsce na miłość – większość osadzonych nawiązuje relacje uczuciowe i erotyczne z innymi więźniarkami. Jest też samotność. Odwiedzający to rzadkość, świat zewnętrzny szybko zapomina o skazanych kobietach. Najwięcej jest tęsknoty, zwłaszcza za dziećmi, które zostają po drugiej stronie albo urodzone w więzieniu, po kilku miesiącach zgodnie z przepisami są odbierane matkom. Więźniarki to ostatnia część trylogii więziennej Drauzio Varelli. Autor, który przez wiele lat pracował charytatywnie w zakładach karnych jako lekarz, nie tylko barwnie i szczegółowo opisuje ten niezwykły świat, ale bada też, co sprawiło, że jego podopieczne znalazły się za kratami. Gwałty, morderstwa, kradzieże, handel narkotykami – większość tych przestępstw jest popełniana z biedy, beznadziei, pragnienia poprawy swojego losu. To smutny paradoks, ale niektóre bohaterki tej opowieści dopiero za murami więzienia znajdują bezpieczną przystań.

Birobidżan miał być dowodem na to, że rewolucyjna energia dotrze do najodleglejszych zakątków radzieckiego państwa. Że ex nihilo powstanie nowe żydowskie życie i żydowski socjalistyczny człowiek. Ambitny projekt wymagał jednak walki z naturą, planowania i uporu. Ale przede wszystkim ludzi: personelu zarządzającego, administracji, budowniczych. Ci, którzy chcieli wziąć udział w tym wielkim przedsięwzięciu, uciekali przed głodem, nędzą, brakiem perspektyw, antysemityzmem, opresją. Gonili marzenia o normalności. Chcieli mieć pracę i nadzieję. Droga do Birobidżanu, stolicy Żydowskiego Obwodu Autonomicznego, była jednak bardzo daleka, a podróż okazała się pierwszym wyzwaniem dla tych, którzy uwierzyli w sens budowy żydowskiej autonomii. Potem było jeszcze trudniej. Osadnicy walczyli zarówno z niedającą się poskromić naturą i przeciwnościami losu, jak i z nowym porządkiem gospodarczym i ideologicznym. W opowieściach tych, którzy do Birobidżanu dotarli, nie ma mitu żydowskiej ojczyzny, słychać za to gorycz przegranej. Birobidżan. Ziemia, na której mieliśmy być szczęśliwi to historia Żydowskiego Obwodu Autonomicznego od jego powstania i kolonizacji pod koniec lat dwudziestych XX wieku, przez kolejne fale stalinowskich represji, chaos pierestrojki, po niepewność czasów współczesnych. Dziś żydowskość jest w Birobidżanie „marką”. W tamtejszej filharmonii restaurację „w żydowskim stylu” otworzył Chińczyk. Na pamiątkę można sobie przywieźć talerzyk z menorą albo figurkę Żyda. Wyprodukowane w Chinach.