Powroty do Auschwitz

"O nic nie pytaj" to obowiązkowa lektura dla wszystkich miłośników historii oraz romansów. Czy miłość w czasach nienawiści i narastającego strachu jest możliwa? Książka przedstawia losy powojennej Polski. Mimo zakończenia okrutnej wojny w kraju nadal panują podziały oraz bratobójcze walki. Tym razem batalia toczy się o władzę w odradzającym się państwie. Na kanwie wydarzeń, do których dochodziło w okresie powojennym, autorka starała się przybliżyć motywy wyborów dokonywanych przez bohaterów. Nowe rządy - zamiast upragnionej wolności - przyniosły niepewność i strach wśród społeczeństwa. Główną bohaterką książki "O nic nie pytaj" jest 22-letnia Lonia Bielak, która ma wyjść za Jakuba, bezwzględnego funkcjonariusza Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Dziewczyna dopiero z czasem poznaje prawdziwe oblicze swojego narzeczonego. Wtedy wdaje się w romans z Władkiem, który działa w konspiracji. Lonia, uwikłana w niebezpieczny trójkąt miłosny, musi zmierzyć się z konsekwencjami podejmowanych decyzji. To wielowątkowa, wciągająca i poruszająca historia, która trzyma w napięciu do samego końca. Po której stronie konfliktu stanie główna bohaterka? Czy jej wybory skończą się tragedią?

25 marca 1942 roku prawie tysiąc młodych niezamężnych dziewcząt wsiadło do pociągu, który miał je zawieźć do obozu Auschwitz. Były to słowackie Żydówki – przekonane, że przez kilka najbliższych miesięcy będą pracować w fabryce. Założyły na siebie najlepsze ubrania i z radością machały na pożegnanie zebranym na peronie bliskim. W rzeczywistości były przedmiotem transakcji pomiędzy słowackim rządem a Niemcami i jechały do niewolniczej pracy. Zaledwie kilku spośród nich udało się przeżyć. Pierwszy kobiecy transport do Auschwitz był przez długie lata zapomniany. Nie było w nim osób związanych z ruchem oporu ani jeńców wojennych. Były tylko bezbronne młode kobiety, przyzwyczajone do dobrych manier i wygodnego życia, które nagle znalazły się w piekle, w którym je bito, rozbierano do naga, golono, trzymano na wielogodzinnych apelach na mrozie, poddawano drakońskim karom i zaganiano do ciężkiej pracy, często prowadzącej do śmierci. Ta książka przypomina niezwykłą historię pierwszych 999 kobiet, które trafiły do Auschwitz, ich cierpienie, heroizm i wolę przetrwania.

“Garść popiołu” to trzecia część opowieści o dzielnych siostrach, które bohatersko radzą sobie w realiach pierwszej wojny światowej. Miłośniczki "Zawieruchy" doczekały się kontynuacji swojej ukochanej powieści. Ida Żmiejewska kolejny raz przenosi nas do świata sióstr: Julii, Niny, Poli i Zosi, których wzajemna miłość i troska są w stanie przezwyciężyć trudny czas pierwszej wojny światowej. Tym razem jesteśmy w 1916 r. Warszawa jest pod zaborem niemieckim. Pomimo lekkiej "odwilży", miasto boryka się z głodem i zimnem, a także represjami wobec mieszkańców. Nina zostaje matką. Julia trafia na wschód, skąd nie daje znaku życia. Pola wraz z ciotką Klarą robią wszystko, by przetrwać ten trudny czas. W najlepszym położeniu wydaje się być Zosia, która pomimo przymusowego rozdzielenia z rodziną, znajduje się w Petersburgu pod opieką Witolda Tarłowskiego, do którego zaczyna czuć coś więcej... Nadal nierozwiązana zostaje sprawa bankructwa i śmierci ojca kobiet, Maksymiliana. Dodatkowo nie wiadomo, co stało się ze Stanisławem i doktorem Warlińskim. Czy siostry poukładają życie rodzinne w tym trudnym czasie? Czy uda im się znaleźć rozwiązania rodzinnych tajemnic? Przejmująca opowieść o sile kobiet, ale także o mocy nadziei, która nie umiera i daje pocieszenie nawet w najtrudniejszych czasach.

“Paranormalia. Prawdziwe historie o nadprzyrodzonych doświadczeniach” to zbiór opowieści, które zdarzyły się naprawdę, choć trudno w to uwierzyć! Jeśli niewyjaśnione historie trochę cię przerażają, a trochę fascynują, uwielbiasz czuć dreszczyk emocji oraz interesują cię zjawiska nadprzyrodzone – ta książka jest dla ciebie. Natalia Turska - youtuberka prowadząca kanał Paranormalia, zaprasza w niezwykłą podróż po tajemnicach ukrytych na pograniczu światów. W książce “Paranormalia. Prawdziwe historie o nadprzyrodzonych doświadczeniach” odkryjesz przestrzeń pełną fenomenów, które intrygują ludzkość od wieków. Autorka przekazuje czytelnikom opowieści, które kolekcjonuje od 2016 roku. Wszystkie te historie są anonimowe i traktują o niepokojących zjawiskach paranormalnych. Każda z nich wzbogacona jest o komentarz i analizę rzucającą światło na daną zagadkę. Natalia umiejętnie łączy hipotetyczne wyjaśnienia z bogatym wachlarzem fascynujących ciekawostek paranormalnych, jak opowieści o tablicy Ouija, o znakach wysyłanych przez zmarłych czy przeklętych przedmiotach i miejscach. „Paranormalia. Prawdziwe historie o nadprzyrodzonych doświadczeniach" to lektura, która wywoła dreszcze, ale też zaprosi do refleksji nad tym, co kryje się poza granicami naszego rozumienia. To z nią wyruszysz na wyprawę, która zaintryguje, przerazi i zachęci do poszukiwania odpowiedzi na pytanie, czy aby na pewno rozumiemy otaczający nas świat tak dobrze, jak nam się wydaje.

Plymouth, 1941 rok. Wokół wyją syreny i rodzina Shawbrooków chowa się w zatłoczonym zbiorowym schronie. Bomby zaczynają już spadać z nocnego nieba, gdy Shawbrookowie uświadamiają sobie, że w pośpiechu zapomnieli o swoim synku, Freddiem, który został w łóżeczku. Matka chłopca, Vera, wybiega ze schronu, aby go odnaleźć. Następnego ranka sierżant Colin Peterson słyszy płacz dziecka dochodzący ze zrujnowanego domu. Z narażeniem życia wynosi stamtąd kilkumiesięcznego chłopca. W mieście pełnym rannych i pozbawionych dachu nad głową ten maluch nie otrzymałby należytej opieki, więc Colin zabiera go do siebie. Niespełna rok wcześniej Colin i jego żona Maggie stracili dziecko zaraz po porodzie. Kiedy kobieta bierze teraz w ramiona cudem uratowanego chłopca, dostrzega w nim swojego syna. Od tej pory zaczyna go traktować jak własnego i nikt jej nie przekona, że jest inaczej. „Skradzione dziecko” Diney Costeloe to wciągająca powieść oparta na prawdziwej poruszającej historii, pokazująca, jak silna może być matczyna miłość.

Prawdziwe historie odwagi w czasach hitlerowskiej zagłady obejmują nie tylko opowieści z frontu. Udowadnia to oparta na faktach książka "Siostry z Auschwitz" autorstwa Roxane van Iperen. Holandia w czasach drugiej wojny światowej była miejscem niebezpiecznym dla każdego Żyda, który nie zdołał wydostać się spoza zasięgu reżimu hitlerowskiego. Doskonale zdawały sobie z tego sprawę dwie żydowskie siostry - Janny i Lien Brilleslijper. Mimo to zdecydowały się poprowadzić jeden z największych w Holandii azyli dla osób uciekających przed nazistami. Gdy w całym kraju do obozów koncentracyjnych wywożono ostatnich Żydów, w ukryciu toczyło się w miarę normalne życie tych, którzy zdołali się schronić. Z każdej strony czają się jednak niebezpieczeństwa. Współpracujący z hitlerowcami kolaboranci oraz sąsiedzi należący do partii nazistowskiej nie spoczną, póki nie dojdą do prawdy o tym miejscu... "Siostry z Auschwitz" trzymają w napięciu od pierwszych stron, chociaż zdajemy sobie sprawę, jaki los czeka bohaterów.

Historia trzech ciężarnych Żydówek, więźniarek obozu koncentracyjnego, którym udało się ukryć swój stan przed oprawcami i dzięki temu uniknąć śmierci. Opowieść rozpoczyna się pod koniec II wojny światowej. Trzy nieznające się kobiety, po koszmarze obozu Auschwitz, zostają przewiezione do Freibergu i przeznaczone do niewolniczej pracy w zakładzie zbrojeniowym. Umieszczone w transporcie do obozu Mauthausen w Austrii, są pewne, że czeka je śmierć. Podczas trwającej siedemnaście dni gehenny, pochłaniającej życie połowy transportowanych więźniów, kobiety rodzą dzieci. Pomimo katastrofalnych okoliczności, głównie dzięki pomocy współwięźniów i szczodrości mieszkańców mijanych wiosek, zarówno matkom, jak i dzieciom udaje się przeżyć. Po wojnie matki z dziećmi rozpoczynają nowe życie w różnych częściach świata. Dopiero podczas obchodów 65. rocznicy wyzwolenia obozu Mauthausen dzieci dowiadują się o sobie wzajemnie i okolicznościach związanych z ich narodzinami – tak niezwykłych i tak jednoczących, że nie sposób nie podzielić się nimi z całym światem. Książka ukazała się poprzednio pod tytułem Urodzeni, by żyć.

W czasie II wojny światowej, po klęsce Francji, neutralna Hiszpania stała się niespodziewanie ważnym państwem tranzytowym dla ok. 15 tys. polskich uchodźców wojskowych i cywilnych. Około 1,7 tys. z nich przeszło przez obóz internowania w Miranda de Ebro w Kastylii, który obrósł negatywną, czarną legendą. Opracowanie to jest pierwszą analizą skomplikowanych losów Polaków. Wykorzystano w tym celu materiały źródłowe z 56 archiwów i bibliotek polskich, hiszpańskich, francuskich, brytyjskich, niemieckich, portugalskich, rosyjskich i amerykańskich.