Nierozwiązane zagadki historii (wydanie kieszonkowe)

Książka opowiada p losach Izabeli Jagiellonki, jednej z najciekawszych sylwetek kobiet na tronach renesansowej Europy, która kształtowała historię Węgier i Siedmiogrodu. Wiek XVI. Piękna córka króla Zygmunta Starego i Bony, Izabela, pierwsza z rodzeństwa opuszcza rodzinne gniazdo w Krakowie. Poślubia króla Węgier i wyjeżdża do Budy. Jak powiedzie się jej w obcym kraju? Czy pokocha męża? Czy potrafi walczyć o tron i życie? Izabela to jedna z najciekawszych sylwetek kobiet na tronach renesansowej Europy. Książka ukazuje dzieje namiętności, silnej woli i poświęcenia.

Nie można pozostać obojętnym na przedstawiane przez nich sceny ludzkich tragedii. I właśnie to jest takie dobre. Autorom udaje się utrzymać czytelnika w napięciu, jakby ich słowa były nożami, którymi zdrapują z kości żywe mięso. „Arbetarbladet”. Kevin Jonsson poznaje dwie szesnastoletnie dziewczyny, Novą i Mercy, podczas prowadzonego przez siebie śledztwa w sprawie handlu seksem w internecie. Ktoś, kto działa pod pseudonimem „Władca Lalek”, posługuje się tą fałszywą tożsamością, żeby zmuszać młode dziewczęta do pozowania do zdjęć i występowania w filmach. Wkrótce potem Nova i Mercy uciekają z ośrodka terapii dla seksualnie wykorzystanych dziewcząt, a gdy Jonsson rusza za nimi w pościg, jego świat zaczyna się nagle rozpadać...

Życie Faith McMann legło w gruzach, kiedy pewnego dnia po powrocie do domu zastaje zamordowanego męża, a dzieci zostały porwane. Wszechogarniający strach i niepokój o los dzieci sprawiają, że życie staje się nie do zniesienia. Do momentu, gdy postanawia zamienić udrękę na złość… A zamiast pozostać ofiarą, szykuje zemstę. Sfrustrowana bezsilnością policji, podejmuje działania, by uratować swoje dzieci. Odkrywa brutalne podziemie handlu ludźmi. Mroczny świat, z którymi przyszło jej się zmierzyć jest bezlitosny, a cel jest prosty: zmienić krucjatę Faith w misję samobójczą. Nie wiedzą jednak, że nie ma nikogo bardziej niebezpiecznego niż matka walcząca o swoje dzieci. Zwłaszcza taka, która zasłużyła na przydomek FURIA.

"Szalona miłość. Wprowadzenie do opery" Vivien Schweitzer to porywająca droga od opery czasów renesansu do XXI wieku. Przed Tobą książka, która z pewnością zabierze Cię w ciekawą podróż po przeszłości i teraźniejszości opery. Zaczynając od uważanego za pierwszą udaną operę "Orfeusza" z 1607 roku, poprzez klasyki, jak np. "Carmen" czy też "Cyganerię", a kończąc przygodę na aktualnych dziełach, jak np. "Brokeback Mountain" czy też "Śmierć Klinghoffera". Niewiele jest form sztuki tak emocjonalnych jak opera. Vivien Schweitzer zapoznaje czytelników z najważniejszymi kompozytorami tego gatunku i z niektórymi najbardziej wpływowymi wykonawcami. Opowiada o długoletnich debatach i wyjaśnia podstawową terminologię. Dziś opera jest wszędzie, od historycznych domów największych firm operowych, przez kina i parki publiczne, po niecodzienne przestrzenie teatralne i nasze słuchawki. Opera może być zniechęcająca i bardzo złożona dla początkujących, dlatego autorka stara się pokazać, jak do siebie pasują muzyka, poezja i teatr. Po drodze zwraca uwagę na niektóre z fascynujących postaci świata opery, powtarzające się debaty i trendy. Opera ewoluuje i często zaskakuje, a Schweitzer bada ten gatunek jako żyjącą, kwitnącą formę sztuki. "Szalona miłość. Wprowadzenie do opery" to niezbędna książka dla każdego, kto chce docenić tę żywą, ewoluującą formę sztuki w całym jej bogactwie.

Nękany przez zleceniodawców, zaszczuty przez inkwizytorów, największy egzegeta chrześcijaństwa szykuje ostateczną wersję nagrobka Juliusza II, która może go zaprowadzić na stos… Rzym, jesień 1542 roku. Michał Anioł ma już sześćdziesiąt siedem lat, musi się jednak wywiązać ze zobowiązania i dokończyć nagrobek Juliusza II, ambitne dzieło rozpoczęte cztery dekady wcześniej. Guidobaldo II, dziedzic rodu della Rovere, nie zamierza słuchać kolejnych wymówek artysty. Tymczasem Michał Anioł trafia pod lupę inkwizycji: jego przyjaźń z urodziwą markizą Vittorią Colonną wzbudza zainteresowanie. Co gorsza, kardynał Gian Pietro Carafa, naczelnik Świętego Oficjum, rozkazał śledzić markizę. Wszystko po to, by poznać miejsce spotkań sekty Spiritualich, której przewodzi Reginald Pole, a która w mieście, gdzie kupczenie odpustami jest powszechną praktyką, głosi powrót do ewangelicznej czystości. To właśnie Rzym, pogrążający się w grzechu, gwałcony przez lancknechtów, będzie okrutną i wspaniałą sceną, na której splotą się losy Mojry, młodej złodziejki zmuszonej do szpiegowania Spiritualich, Vittoria Corsiniego, dowódcy gwardii Świętego Oficjum, Vittorii Colonny, markizy Pescary, oraz samego Michała Anioła Buonarrotiego, jednego z najwybitniejszych artystów nie tylko swojej epoki. Kruche człowieczeństwo toskańskiego geniusza, który przekształcił bunt w sztukę, kładąc na szali nie tylko swoją karierę, ale i życie. Strukul ponownie odmalowuje renesans jako epokę największych intryg w historii. „Vanity Fair”

Ałbena Grabowska zabiera swoich czytelników do Warszawy z XX wieku. Główne bohaterki książki "Stulecie winnych. Opowiadania" to siostry Ania i Mania Winne, które wiodą niezwykle ciekawe życie... Książka składa się z kilku opowiadań połączonych wspólnymi wątkami fabularnymi. Piękny i przyjemny w odbiorze styl autorki sprawia, że książka "Stulecie Winnych. Opowiadania", stanowiąca dodatek w postaci krótkich próz w ramach serii "Stulecie Winnych", szybko znalazła się na szczytach list bestsellerów wydawniczych. Wyjątkowy klimat wczesnego PRL robi piorunujące wrażenie. Niemal fizycznie doświadcza się uczuć i emocji jakich doświadczały główne postaci. Bohaterki mieszkające w podwarszawskim Brwinowie stale spotykają na swojej drodze liczne przygody. Wyjątkowo dramatyczny opis Wigilii, której uczestniczkami były siostry w 1943 roku zmusza czytelnika do zadawania pytań odnośnie ludzkiej natury, potrzeby sprawowania kontroli i nieopisanym tyraństwie, do którego człowiek żądny władzy może się posunąć. W jednym z opowiadań autorka ukazuje losy człowieka niezwykłego. Mąż Ani, bo o nim mowa, na skutek licznych zdarzeń i decyzji, które podejmował został w pewnej chwili królem warszawskiego półświatka. Jego barwne i wyjątkowo burzliwe losy, tak lekko i zarazem wyraziście opisane przez autorkę, są wyjątkowo wciągające. Aby dodać jeszcze więcej pikanterii, autorka zapewnia, że jedna z historii opisanych w opowiadaniach wydarzyła się naprawdę, nie zdradza jednak która. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że już wiosną 2019 roku wyemitowany zostanie serial telewizyjny na motywach sagi "Stulecia Winnych" autorstwa Ałbeny Grabowskiej.

"Morderstwo nie jest takie proste. Agatha Christie między kryminałem a true crime" Carli Valentine to pozycja obowiązkowa dla fanów kryminalnych zagadek! Powieści Agathy Christie od wielu lat zaskakują kolejne pokolenia misternie utkanymi intrygami. Niekwestionowana królowa kryminałów potrafiła jednak nie tylko zręcznie splatać słowa i zwodzić czytelnika. Christie miała także szeroką wiedzę z zakresu kryminalistyki, którą doskonale przekładała na potrzeby fabuły swoich kryminałów. Na zgłębianie jej tajników poświęciła wiele czasu: czytała prasowe doniesienia, studiowała nowe techniki śledztw i dyskutowała z innymi pisarzami. W książce "Morderstwo nie jest takie proste. Agatha Christie między kryminałem a true crime" Carla Valentine, specjalistka z zakresu medycyny sądowej, zagląda za kulisy warsztatu pisarskiego Agathy Christie. Valentine omawia ogromną wiedzę brytyjskiej pisarki oraz jej nowatorskie podejście do opisywania zbrodni. Niektóre z innowacyjnych technik Christie przedstawiła w swoich książkach, zanim zostały one formalnie przyjęte! Poszczególne podzielone tematycznie rozdziały przeprowadzą Cię przez zagadnienia takie jak: analiza miejsca zbrodni, interpretacja odcisków stóp lub śladów opon, pobieranie odcisków palców, badania balistyczne i toksykologiczne, profilowanie, autopsja, a nawet osmologia. Po "Morderstwo nie jest takie proste. Agatha Christie między kryminałem a true crime" możesz sięgnąć także w przypadku, gdy masz jeszcze przed sobą lekturę kryminałów Christie. W książce Carli Valentine nie znajdziesz spoilerów!

Kim naprawdę był twórca Imperium Rosyjskiego? Fascynującym geniuszem, który słaby i zacofany kraj przekształcił w mocarstwo? Czy przerażającym szaleńcem, który bez wahania przelewał krew poddanych i własną ręką zadał śmierć zbuntowanemu synowi? Nigdy nie zostało rozstrzygnięte, kto naprawdę był ojcem Piotra, bo ani fizycznie, ani psychicznie nie był podobny do cara Aleksego. Piotr I Wielki, koronowany na cara w 1689 roku, w 1721 roku przyjmuje tytuł Cesarza Wszechrusi. Obala dawne obyczaje z niewiarygodną zaciekłością, obcinając brody i głowy, narzucając swym rodakom europejskie stroje i poglądy. Przeprowadza radykalne reformy administracji, prawa, finansów, gospodarki. Tworzy regularną armię i flotę. Wojuje kosztem tysięcy ludzkich istnień z Turkami i Szwedami. Poświęca życie tysięcy, wznosząc na moczarach nową stolicę – Sankt Petersburg. Kładzie podwaliny pod nowoczesny przemysł, buduje drogi, zakłada szkoły, unowocześnia rolnictwo. A wszystko za cenę zniewolenia narodu, wydanego na łup skorumpowanej biurokracji. Władca niezmierzonego kraju umie posługiwać się kompasem, siekierą cieśli i katowskim toporem. Buduje statki i wyrywa zęby swoim poddanym. To olbrzym, który góruje wzrostem nad otoczeniem. Mocarz, który łamie w rękach podkowy. Prostak, który znajduje upodobanie w obżarstwie, pijaństwie, rozpuście i błazenadach, rozmiłowany jest w europejskiej cywilizacji i przemocą chce do niej wprowadzić Rosję. Gdyby nie świadectwa historyczne, można by sądzić, że car Piotr I Wielki jest mitycznym tworem ludowej wyobraźni, nie zaś autentyczną postacią z krwi i kości.