Przez ciebie

"Czarne Miasto" może okazać się jednym z najważniejszych debiutów tego roku. Niesamowita powieść o losach śląskiej rodziny utrzymana w konwencji realizmu magicznego. Gdzieś, pośród ulic Czarnego Miasta, zagubione jest mieszkanie Wandy. Jest ogromne, ale choć całkowicie wypełniają je meble i wspomnienia, kobieta nie czuje się tu ani dobrze, ani w pełni bezpiecznie. Jej mąż, Zdzisiek, zginął przed laty w kopalni. Było to tego strasznego dnia zaćmienia. Ludzie, którzy szukali schronienia w naprędce budowanych korytarzach, ginęli pod zwałami czarnego gruzu. Wanda nadal nie może otrząsnąć się po tej tragedii. Jej córki próbują żyć normalnie, lecz wyjazd do Białego Miasta okazał się nie do końca skutecznym lekarstwem. Nadal dręczą je wspomnienia. Nadal wraca do nich koszmar sprzed lat. "Czarne Miasto" Marty Knopik trudno sklasyfikować. Zresztą nie wydaje się to sprawą absolutnie konieczną, choć warto pokusić się o jakieś porównania dla wygody przyszłego czytelnika. To książka zupełnie inna od tych, które wypełniają większość księgarnianych półek. Balansuje na pograniczu tego, co realne i tego, co realności się wymyka. Utkana jest z czarów, wspomnień, ulotnych przeżyć i tajemnic zaklętych często w na pozór zwyczajnych przedmiotach. Możemy tu więc mówić o realizmie magicznym, jak w przypadku "Stu lat samotności" Marqueza czy jednej z najwspanialszych powieści Olgi Tokarczuk, "Prawiek i inne czasy". Marta Knopik stworzyła jednak opowieść unikatową i w pełni własną. "Czarne Miasto" czyta się znakomicie i z prawdziwą przyjemnością błądzić można po meandrach tej wielowarstwowej prozy.

Życie Caitlin jest w rozsypce. Małżeństwo – z mężczyzną, którego wszyscy wokół uważają za ideał – się rozpada, a wraz z nim poczucie własnej wartości młodej kobiety; wydaje się, że jedynym rozwiązaniem jest szukać szczęścia od nowa. Nancy, czteroletniej córeczce Caitlin, buzia się nie zamykała: mówiła w samochodzie, w przedszkolu, w czasie zabawy z bratem Joelem. Lecz kiedy nagle rodzice się rozstali i tato się wyprowadził, dziewczynka przestaje się odzywać. Eva, ciocia Nancy, niedawno owdowiała

Powieść dla wielbicieli literatury fantasy. Długo wyczekiwany trzeci tom bestsellerowej trylogii Trudi Canavan “Prawo Milenium” zatytułowany “Obietnica następcy”. “Prawo Milenium - Księga trzecia: Obietnica następcy” zamyka trylogię Trudi Canavan. W poprzednich tomach Czytelnik poznał dwoje młodych przedstawicieli dwóch światów. Jednym z nich jest Tyen, który studiując historię, magię i archeologię na uniwersytecie, podczas wykopalisk natknął się na Vellę - magiczną księgę, w którą wiele lat temu przemieniona została kobieta. Młodzieniec obiecał jej pomoc w odzyskaniu ludzkiej postaci, w międzyczasie jednak uwikłał się w konflikt pomiędzy potężnym magiem Raenem, a buntownikami. Drugą bohaterką cyklu jest Rielle, córka farbiarza, wywodząca się ze świata, w którym używanie magii uznawane jest za akt okradania aniołów i grozi za nie kara. Dziewczyna, dysponująca ogromną magiczną mocą, zostaje skazana za jej używanie, przez co rozpoczyna tułaczkę po różnych krainach. Losy młodych ludzi krzyżują się podczas konfrontacji buntowników z Raenem. Akcja trzeciej księgi rozpoczyna się w pięć lat po tych wydarzeniach z poprzednich tomów. Raen nie żyje, ocalony przez Rielle chłopiec, Quall, powoli staje się mężczyzną i wkracza w dorosłość, a Tyen ukrywa się przed tymi, którzy nazwali go zdrajcą i szpiegiem. Przy życiu wciąż jednak pozostają zwolennicy unicestwionego maga, w tym najwierniejszy z nich - Dahli, który zrobi wszystko, by władca powstał na nowo. Lojalność bohaterów ponownie zostaje wystawiona na próbę. Autorka w niezwykle przemyślany i barwny sposób kreuje światy tworzące uniwersum cyklu, a bohaterowie często przemieszczają się pomiędzy nimi. Historia opisana w “Obietnicy następcy” jest doskonale dopracowaną kontynuacją wydarzeń z poprzednich tomów. Trudi Canavan podkreśla zmiany zachodzące w jej bohaterach, którzy dojrzewają, a ich postrzeganie świata zdecydowanie ewoluuje. Równie ciekawie kreowane są postaci drugoplanowe, a każdy z bohaterów ma do odegrania mniej lub bardziej ważną rolę. Trylogię “Prawo Milenium” tworzą następujące tytuły: “Złodziejska magia”, “Anioł burz” i “Obietnica następcy”, prawdopodobnie powstaną jednak kolejne części cyklu. Jeśli spodobało ci się pióro Trudi Canavan, sięgnij po inne, stworzone przez nią serie: “Era pięciorga”, “Trylogia Zdrajcy” czy “Trylogia Czarnego Maga”.

Sięgnij po książkę "Wymruczane szczęście", którą napisała Joanna Szarańska, i przekonaj się, że czasem wystarczy jeden uśmiech od losu lub splot zaskakujących wydarzeń, by ponownie odnaleźć radość i spokój ducha! Każdy przechodzi czasem gorszy okres w swoim życiu. Liczne nieszczęścia, pomyłki i rozczarowania sprawiają, że tracimy pewność siebie i wiarę w lepsze jutro. Warto jednak zmobilizować wszystkie siły i uwierzyć, że nadejdą wspaniałe chwile. Emilia ma za sobą rozwód i wkracza w nowy etap swojego życia z niesfornymi bliźniętami, którymi się opiekuje. Dzięki wsparciu kuzyna ma gdzie mieszkać oraz otrzymuje propozycję pracy. Niestety, wkrótce ją traci. Załamana kobieta jest pełna obaw o przyszłość, jednak i tym razem może liczyć na pomoc innych. Pewna starsza pani umożliwia jej współpracę z ekscentrycznym pisarzem, który ciepłe uczucia wydaje się żywić wyłącznie do swojej kotki. Emilia i mężczyzna szybko przypadają sobie do gustu i zaczyna rodzić się między nimi prawdziwe uczucie. Nieoczekiwanie jednak jego kotka znika, a bliźniaki Emilii stają się głównymi podejrzanymi. Czy uda się odnaleźć zwierzę i zawalczyć o miłość?

Przejmująca historia opowiedziana na przestrzeni lat. O tym, jak niepowodzenia mogą kształtować charakter, a walka z nimi przynosić nieprzewidywalne korzyści. W otoczeniu pięknych podlaskich krajobrazów, gdzie przyroda wyznaczała rytm każdego dnia dorasta Maria, której życie dotąd nie rozpieszczało. Kiedy spotyka wymarzonego mężczyznę, przystojnego szanowanego lekarza, wydaje jej się, że los w końcu się do niej uśmiechnął. Okazuje się jednak, że jest on brutalnym despotą, a Maria musi zdecydować o przyszłości swojej i swoich dzieci. Czy odważy się przeciwstawić i wziąć sprawy w swoje ręce?

Ostatnia część jednej z najznakomitszych polskich powieści historycznych, teraz na nowo przypomniana przez Wydawnictwo MG. Książka "Bolesław Chrobry. Rozdroża" jest domknięciem losów charyzmatycznego władcy z rodu Piastów, który mimo przeciwności zwieńczył swoje polityczne wysiłki pierwszą w dziejach Polski koroną. Antoni Gołubiew - pomimo iście monumentalnego dorobku - jest pisarzem wciąż niewystarczająco docenianym w powszechnym odbiorze czytelniczym. A przecież jego proza historyczna nawiązuje do najlepszych wzorców tego gatunku i można ją śmiało zestawiać z nazwiskami Teodora Parnickiego, Hanny Malewskiej czy Elżbiety Cherezińskiej. Opowieść, którą podejmuje w "Chrobrym", jest majstersztykiem fabularyzowania historii z jednoczesnymi aspiracjami do uświadomienia odbiorcy, jak bardzo bliski sercu współczesnego czytelnika może być bohater czasów odległych, na wpół zapomnianych. Całe szczęście Gołubiew nie daje zapomnieć o pierwszym królu piastowskim, wpisując go w dynamiczny krajobraz średniowiecznych realiów: politycznych machinacji, krzewienia wiary chrześcijańskiej i kultury łacińskiej, które nie zawsze postępowało wedle zasad rycerskiego etosu. Powieść Gołubiewa szczególnie warto porównać z książką "Srebrne orły" Teodora Parnickiego, która rozgrywa się w zbieżnych okolicznościach przełomu X i XI wieku, a polityczne dylematy króla Bolesława zostały uzupełnione o paneuropejski kontekst uniwersalnego cesarstwa.

"Okrutna jak Polka" to książka, którą powinna przeczytać każda polska kobieta. Przeczytać i głęboko przemyśleć. "Okrutna jak Polka" to książka o nas. Każdy zna pojęcie "męska solidarność". Czy istnieje solidarność kobiet? Autorka książki w to wątpi. No, może w niektórych sprawach... Młynarska udowadnia, że jesteśmy ofiarami patriarchatu. Żyjemy w państwie, w którym, mimo pozornego równouprawnienia, kobiety mniej zarabiają i zajmują mniej lukratywne stanowiska. Każda kobieta zna uczucie poniżenia i padła ofiarą przekraczania granic przez mężczyzn. Jednak Młynarska naświetla obraz z nieco innej strony. Zwraca uwagę na wzajemnie relacje kobiet, na to, że kobiety się wzajemnie nie lubią i nie szanują, mało tego - bezlitośnie się zwalczają. Jest w tym sporo prawdy. Jesteśmy dobre w tym, aby dogryzać sobie nawzajem tak, żeby zabolało. Poza tym same wpadamy w tę pułapkę - jak często za uchybienia mężczyzn winimy nie ich, a inne kobiety? Autorka, akcentując ten fakt, dowodzi, że jeśli nie zmienimy stosunku do innych kobiet, pozostaniemy skazane na życie w cieniu mężczyzn. Powodów do zwalczania siebie nawzajem upatruje w kompleksach kobiet, w poczuciu niższości - od dzieciństwa wpajano nam uległość i posłuszeństwo. Ale jesteśmy dorosłe - mamy moc, by to zmienić. Tylko trzeba chcieć.