Dziadek do orzechów

Powieść dla wielbicieli literatury fantasy. Długo wyczekiwany trzeci tom bestsellerowej trylogii Trudi Canavan “Prawo Milenium” zatytułowany “Obietnica następcy”. “Prawo Milenium - Księga trzecia: Obietnica następcy” zamyka trylogię Trudi Canavan. W poprzednich tomach Czytelnik poznał dwoje młodych przedstawicieli dwóch światów. Jednym z nich jest Tyen, który studiując historię, magię i archeologię na uniwersytecie, podczas wykopalisk natknął się na Vellę - magiczną księgę, w którą wiele lat temu przemieniona została kobieta. Młodzieniec obiecał jej pomoc w odzyskaniu ludzkiej postaci, w międzyczasie jednak uwikłał się w konflikt pomiędzy potężnym magiem Raenem, a buntownikami. Drugą bohaterką cyklu jest Rielle, córka farbiarza, wywodząca się ze świata, w którym używanie magii uznawane jest za akt okradania aniołów i grozi za nie kara. Dziewczyna, dysponująca ogromną magiczną mocą, zostaje skazana za jej używanie, przez co rozpoczyna tułaczkę po różnych krainach. Losy młodych ludzi krzyżują się podczas konfrontacji buntowników z Raenem. Akcja trzeciej księgi rozpoczyna się w pięć lat po tych wydarzeniach z poprzednich tomów. Raen nie żyje, ocalony przez Rielle chłopiec, Quall, powoli staje się mężczyzną i wkracza w dorosłość, a Tyen ukrywa się przed tymi, którzy nazwali go zdrajcą i szpiegiem. Przy życiu wciąż jednak pozostają zwolennicy unicestwionego maga, w tym najwierniejszy z nich - Dahli, który zrobi wszystko, by władca powstał na nowo. Lojalność bohaterów ponownie zostaje wystawiona na próbę. Autorka w niezwykle przemyślany i barwny sposób kreuje światy tworzące uniwersum cyklu, a bohaterowie często przemieszczają się pomiędzy nimi. Historia opisana w “Obietnicy następcy” jest doskonale dopracowaną kontynuacją wydarzeń z poprzednich tomów. Trudi Canavan podkreśla zmiany zachodzące w jej bohaterach, którzy dojrzewają, a ich postrzeganie świata zdecydowanie ewoluuje. Równie ciekawie kreowane są postaci drugoplanowe, a każdy z bohaterów ma do odegrania mniej lub bardziej ważną rolę. Trylogię “Prawo Milenium” tworzą następujące tytuły: “Złodziejska magia”, “Anioł burz” i “Obietnica następcy”, prawdopodobnie powstaną jednak kolejne części cyklu. Jeśli spodobało ci się pióro Trudi Canavan, sięgnij po inne, stworzone przez nią serie: “Era pięciorga”, “Trylogia Zdrajcy” czy “Trylogia Czarnego Maga”.

Lady Clara Fairfax ma już serdecznie dość zalotników. Z uporem odrzuca oświadczyny dżentelmenów, którzy nie widzą w niej niczego poza urodą, w istocie zapierającą dech. Przekonana, że potrafi być kimś więcej niż jedynie ozdobą salonu, poświęca się pracy charytatywnej. Chcąc pomóc jednemu z podopiecznych, zwraca się o pomoc do ponurego, przystojnego i niezmiernie irytującego prawnika, Olivera Radforda. W życiu Radforda nie wszystko biegnie według założonego planu. Niespodziewanie został następcą do tytułu księcia. Jasnowłosa, modnie ubrana piękność, mimo iż niepozbawiona rozumu, również do tego planu nie należy, jednak bez trudu udaje jej się opętać na wskroś logiczny umysł Olivera. A gdy w oddali zaczną bić weselne dzwony, nie pozostanie mu nic innego, jak próbować nie stracić resztek zdrowego rozsądku. Czy najmodniejsza, najbardziej pożądana panna i najbystrzejszy, najbardziej znienawidzony londyński prawnik odnajdą drogę do siebie?

"Czarne Miasto" może okazać się jednym z najważniejszych debiutów tego roku. Niesamowita powieść o losach śląskiej rodziny utrzymana w konwencji realizmu magicznego. Gdzieś, pośród ulic Czarnego Miasta, zagubione jest mieszkanie Wandy. Jest ogromne, ale choć całkowicie wypełniają je meble i wspomnienia, kobieta nie czuje się tu ani dobrze, ani w pełni bezpiecznie. Jej mąż, Zdzisiek, zginął przed laty w kopalni. Było to tego strasznego dnia zaćmienia. Ludzie, którzy szukali schronienia w naprędce budowanych korytarzach, ginęli pod zwałami czarnego gruzu. Wanda nadal nie może otrząsnąć się po tej tragedii. Jej córki próbują żyć normalnie, lecz wyjazd do Białego Miasta okazał się nie do końca skutecznym lekarstwem. Nadal dręczą je wspomnienia. Nadal wraca do nich koszmar sprzed lat. "Czarne Miasto" Marty Knopik trudno sklasyfikować. Zresztą nie wydaje się to sprawą absolutnie konieczną, choć warto pokusić się o jakieś porównania dla wygody przyszłego czytelnika. To książka zupełnie inna od tych, które wypełniają większość księgarnianych półek. Balansuje na pograniczu tego, co realne i tego, co realności się wymyka. Utkana jest z czarów, wspomnień, ulotnych przeżyć i tajemnic zaklętych często w na pozór zwyczajnych przedmiotach. Możemy tu więc mówić o realizmie magicznym, jak w przypadku "Stu lat samotności" Marqueza czy jednej z najwspanialszych powieści Olgi Tokarczuk, "Prawiek i inne czasy". Marta Knopik stworzyła jednak opowieść unikatową i w pełni własną. "Czarne Miasto" czyta się znakomicie i z prawdziwą przyjemnością błądzić można po meandrach tej wielowarstwowej prozy.

Angielska proza w wieku XVIII zakwitła z niespodziewaną bujnością. Wydaje się, jakby tajne siły, które kierowały pisarzy poprzedniej epoki w dziedzinę powieści, dojrzały teraz naprawdę i zaczęły wydawać owoce. Na krótkiej przestrzeni czasu przeznaczonej dla jednej generacji, pojawiły się arcydzieła, które stanowią chlubę powieści angielskiej. Rzecz jednak znamienna, że kiedy dzisiaj spoglądamy na ten fenomenalny rozkwit pisarstwa tamtego czasu, to nie czterej wielcy twórcy, uznawani przez ówczesną krytykę za najwspanialszych (Richardson, Fielding, Smollett i Sterne) wysuwają się na pierwsze miejsce, jeśli chodzi o żywotność i poczytność, lecz dwaj inni pisarze, mianowicie Daniel Defoe, autor Robinsona Crusoe, i Oliver Goldsmith, autor Plebana z Wakefieldu. To oni wygrali nagrodę wieczności, jaką jest pamięć ludzka, i gdy tamci sta¬nowią w dużej mierze zapomniane, zatopione grody, oni wystrzelają wysoko ponad toń czasu. Robinsona Crusoe czyta do dzisiaj każde dziecko. Pleban z Wakefieldu stanowi do dziś żelazny repertuar milionowych rzesz czytelniczych świata. Jakże się to stało? Dzięki jakim zaletom Pleban z Wa¬kefieldu stawił czoło żywiołom czasu i żyje do dzisiaj w wyobraźni? Przyczyna tkwi w głównej postaci utworu, w proboszczu z małej, imaginowanej osady w środkowej Anglii, doktorze Karolu Primrose, w którego autor tchnął tyle miłości, uczucia, życia i cnoty, tyle cierpliwości okazanej podczas ciężkich przejść i nieszczęść, że wyżłobiła w umy¬słach czytelników równie głębokie ślady jak biblijna opowieść Starego Testamentu o cierpliwym Hiobie, nawiedzanym klę¬skami z rozkazu Jahwe…

"Rozmerdane. Naukowe podstawy psiego szczęścia" to niezwykle ciekawa książka polecana wszystkim miłośnikom lub właścicielom psów. Pozycja odpowiada na wiele nurtujących pytań na temat świata czworonogów, które pozwalają na praktyczne rozwiązanie wielu problemów. Każdy pies jest inny, jednakże bez względu na rasę, istnieje wiele typowych psich zachowań. Miłośnicy tych zwierząt doskonale wiedzą, czego chce ich pupil, jednakże nowicjusze muszą dopiero nauczyć się rozpoznawać różne sygnały. Przed kupnem lub adopcją psa warto nieco zgłębić wiedzę odnośnie pochodzenia wybranej rasy, jej usposobienia i potrzeb - dzięki temu właściciele mogą poradzić sobie z psem, zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa i szczęścia. Bywa, że brak właściwej komunikacji na linii pies-właściciel skutkuje wieloma problemami behawioralnymi ze strony zwierzęcia. Z książki właściciele mogą dowiedzieć się, jak nauczyć szczeniaka czystości, dobrych manier podczas wizyty u weterynarza i co tak naprawdę jest potrzebne każdemu psu do szczęścia. Komentarzy udzielają psychologowie oraz weterynarze, dlatego też Czytelnicy mogą wierzyć ich zapewnieniom i dobrym radom. Książka "Rozmerdane. Naukowe podstawy psiego szczęścia" Zazie Todd jest doceniana przez psiarzy z całego świata.

Kameralna opowieść o dojrzewaniu osadzona w powojennej Sofii. Czy przedmioty mają pamięć? Jeśli tak, jakie wspomnienia przechowują skrzypce, którym wybitnie uzdolniony lutnik szeptał intymne wyznania? Heniga poznajemy przez pryzmat wspomnień dojrzewającego chłopca. Magiczna osobowość mistrza wypełnia cały świat Wiktora. W warsztacie starego lutnika powstają nie tylko skrzypce – to także schronienie przed mrocznym światem stalinizmu w Bułgarii. Droga Wiktora do dorosłości prowadzi przez niełatwe spotkania z przemijaniem i śmiercią, z niezrozumieniem i sąsiadami z kamienicy, którzy przywodzą na myśl bohaterów prozy Eleny Ferrante. Moralitet, który jest wolny od moralizowania, powieść historyczna bez opisu wielkich wydarzeń, trzyma w napięciu, nie będąc książką sensacyjną, wzrusza, choć nie ma w niej romantyzmu. Mimo niewielkich rozmiarów jest książką bardzo ważną.