Liliowe opium

Wraz ze śmiercią królowej Elżbiety Rakuszanki, żony Kazimierza Jagiellończyka umiera średniowiecze. To czas kiedy powstaje i nabiera żywych barw nowy Wawel, to czas płodnych umysłów, które potrafią czcić nie tylko rozum, ale i ciało. To Kraków z przełomu wieków, Wrocław, Legnica i biskupia Nysa. To czas kiedy Księstwo Moskiewskie uderza w Wielkie Księstwo Litewskie i bije, głosząc, że jest bite. To czas koronacji Zygmunta Starego, wtedy jeszcze Jagiellończykiem zwanego i jego ożenku z młodziutką Barbarą Zapolyą. Bo Bona była tą drugą… Trzecią…

Projekt, jakiego jeszcze nie było! Jeżeli lubicie historie oparte na autentycznych wydarzeniach, to seria „Ja, Kobieta” z pewnością was zachwyci. Karolina Wilczyńska przedstawia prawdziwe historie kobiet, które opowiedziały jej o swoim życiu. W tych zwierzeniach nie zabraknie emocji. Znajdziecie w nich wzruszenia, dramaty i trudne wybory, ale także miłość, szczęście i kobiecą siłę. Klara, trzydziestoletnia malarka, niespodziewanie wyprowadza się z luksusowego domu rodziców i postanawia zamieszkać w swojej pracowni. Co popchnęło ją do tej decyzji i do kogo pisze wieczorami maile, których nie wysyła? Czy uda jej się zrealizować projekt nowej serii obrazów? Kim jest Łucja, której portret namaluje jako pierwszy, i jaką historię opowie malarce? „Ja, Kobieta” to portrety kobiet, które żyją wśród nas. Może bohaterką kolejnej części będziesz właśnie ty?

Iwona Kienzler w swojej najnowszej książce zestawia biografię Władimira Putina i drogę, która zaprowadziła go na szczyty władzy, z barwnie nakreślonymi sylwetkami najbardziej krwawych carów Rosji. Kolejni rosyjscy tyrani próbowali udowodnić światu i swoim rodakom, że terror jest podstawą siły i rękojmią sukcesów. Nie przypadkiem współcześni historycy często porównują Władimira Putina do jego carskich poprzedników, takich jak: Iwan Groźny, Piotr Wielki czy Katarzyna Wielka. Autorka przekonuje, że złudne poczucie potęgi, wyjątkowości, szczególnej misji dziejowej Rosjan i ich ojczystego kraju, nie tylko jest mocno osadzone w rosyjskiej tradycji i jej historiografii, ale wypływa przede wszystkim z zakorzenionego przez wieki stylu sprawowania władzy.

Intrygująca powieść, nosząca w sobie znamiona thrillera. Czy dziecko może przepaść bez śladu? A może wytrwałość potrafi zdziałać cuda? "Policz do trzech" to powieść, w której niczego do końca nie można być pewnym. Wszystko zaczyna się w momencie, gdy pięciolatka, Tinsley, idzie po raz pierwszy do zerówki i niespodziewanie przepada. Jej matka, Dani Callahan, nigdy nie pogodziła się z jej zniknięciem. Choć minęło już pięć lat, wciąż liczy na to, że odnajdzie swoje dziecko. Obecnie Dani jest rozwiedziona i robi karierę jako detektyw. Wspólnie z asystentką, Quinn Sullivan, której nie brakuje determinacji i samozaparcia w dążeniu do celu, zajmują się poszukiwaniami bliskich zgłaszających się do nich ludzi. Obecnie skupiają się na rozwiązaniu sprawy Ali Cross, nastolatki zaginionej w Sacramento. Dziewczyna wracała do domu, jednak nigdy do niego nie dotarła. To, co wiedzą Dani i Quinn, opiera się wyłącznie na zeznaniach buntowniczego nastolatka. Im dłużej jednak drążą, tym więcej pojawia się wskazówek również odnośnie dawnego zaginięcia Tinsley. Dwie drogi wiodą do rozwikłania zagadki. Jak mroczne tajemnice wyjdą na jaw? Kto i co starał się ukryć?

Lato zapowiadało się sielankowo, ale los chciał inaczej. Jedna noc, jeden błąd i już nic nie będzie takie jak kiedyś… Urokliwy dom nad jeziorem miał się stać oazą spokoju dla dwóch zaprzyjaźnionych małżeństw, które wspólnymi siłami przywróciły starej willi dawną świetność. Ale wakacje pod jednym dachem to nie tylko beztroskie chwile. Przez lata pomiędzy przyjaciółmi narastają urazy, pojawiają się niedomówienia… Aż pewnej

Len Howard uznano za ekscentryczkę, gdy w 1938 roku, w wieku 44 lat, porzuciła karierę skrzypaczki i zamieszkała na wsi w Sussex, aby studiować ptaki. Ale to tam napisała dwa międzynarodowe bestsellery i zadziwiła świat obserwacjami sikorek, rudzików i wróbli. Miłość do ptaków podsycał w Len charyzmatyczny ojciec poeta, który nie potrafił przejść obok rannego ptaka, nie ratując go. Energiczna i wrażliwa dziewczyna, najmłodsza z czworga rodzeństwa w bogatej, kulturalnej rodzinie, chciała samodzielności. Lecz kiedy w Londynie stała się sławna, a jej kariera nabrała tempa, tęskniła za oswojoną wroną bardziej niż za rodziną. Len doświadczała miłości i przyjaźni, ale żaden związek nie zbliżył się do więzi, którą tworzyła później z ptakami. Budki lęgowe pokrywały ściany jej domu wewnątrz i na zewnątrz. Ptaki siedziały jej na głowie i na ramionach. Uczyła się ich i dokonywała muzycznych transkrypcji ich pieśni. Eva Meijer natknęła się na prace upartej badaczki, które wyprzedzały swoją epokę i niesłusznie popadły w zapomnienie. W Domu ptaków szuka motywów, które kierowały Len Howard. Co sprawiło, że radykalnie zmieniła życie i odsunęła się od rodziny? Co życie bogatek mówi nam o człowieku? I czy można odciąć się od oczekiwań innych wobec siebie? A także co to znaczy mieć gdzieś swój dom?

„…Wprzód egzystencja sztuki, artysty, związana była zawsze z jakimś mniejszym lub większym dworem, z osobą króla czy wielkiego pana; dopiero w nowoczesnym ustroju społecznym dwór mecenasa rozpylił się w szary tłum bezimiennej publiczności, która rozstrzyga o sławie i dochodach artysty. Osobliwe warunki życia wytworzyły typ cygana, tego króla bez ziemi, owijającego się dumnie dziurawą peleryną niby płaszczem monarszym. Świadomość, że o wartości jego decyduje talent, i tylko talent, stwarza w artyście lekceważenie kodeksu etyki społecznej w stosunku do mieszczucha, filistra (mydlarza, jak niedawno u nas się mówiło), którego uważa jakby za reprezentanta wrogiego plemienia; niestałość dochodów, niestosunek pomiędzy stanem materialnym a wysokim napięciem duchowym, częste wreszcie ocieranie się o świat zbytku — wytwarzają ową specyficzną gospodarkę, w której owoc kilkumiesięcznej pracy spożywa się w kilka godzin, aby nazajutrz rozpocząć życie czarnej nędzy, bardziej w tych kontrastach odpowiadające wyobraźni artysty niż ciągła uregulowana mierność. A wreszcie, te okresy wytężonej pracy, łamania się z samym sobą, to rozbujanie nerwów między upojeniem twórczym a zwątpieniem niemocy lub zawodu pociąga za sobą nieodzowną potrzebę równie silnych odczynów odurzenia i szalonych wybryków. Ta dekoracyjna strona życia cyganerii, te hulanki i ekscentryczności najbardziej podpadają oczom publiczności, jako iż tamte dnie i noce mozolnej, wytrwałej pracy pozostają w cieniu: stąd tyle ciem, wabionych owym łatwym na pozór, barwnym i niefrasobliwym życiem, leci ku temu światu — ażeby w nim spłonąć. Tę też cyganerię, bawiącą się, biesiadującą, całującą ładne buziaki, płatającą tysiączne psoty, wziął Murger za przedmiot swoich Scen. …Cyganeria! to pojęcie skrystalizowało się pod piórem Murgera po raz pierwszy i definitywny zarazem…" Tadeusz Boy Żeleński

"Ci, którzy wierzyli" to ostatni tom sagi "Stulecie Winnych". Ałbena Grabowska opisuje losy swoich bohaterów od lat 70. po czasy współczesne. W roku 1971 na świat przychodzą kolejne w rodzinie Winnych bliźniaczki. To Julia i Urszula, córki Basi. Przyjdzie im dorastać w czasach trudnych, ale niewątpliwie ciekawych. Już w wieku kilku lat doświadczą kryzysu gospodarczego ery Gierka. Będą też świadkami rodzących się dążeń niepodległościowych: strajków, "Solidarności", pierwszych częściowo wolnych wyborów... Śledząc ich losy, zagłębimy się w czasy wiecznego niedosytu, gdzie wszystko trzeba było bądź wystać w kilometrowych kolejkach, bądź też wykombinować. To świat cinkciarzy, badylarzy i Peweksów. To czasy represji i stanu wojennego. Czy rodzinie Winnych uda się przetrwać je bez szwanku? W powieści poznajemy także Jeremiego: chłopca, który urodził się tego samego dnia, co bliźniaczki. Życie Jeremiego nierozerwalnie splecione jest z rodziną Winnych. Szczególnie mocna przyjaźń łączy go z Julią. Akcja trzeciego tomu sagi z podwarszawskiego Brwinowa przenosi się do Prószkowa, możemy więc być świadkami narodzin tamtejszej mafii. Lata 90. to lata raczkującego kapitalizmu i nieporadnej jeszcze polskiej demokracji - istny raj dla tego typu przestępczych organizacji. W jaki sposób fakt ten wpłynie na losy Julii i Urszuli? "Stulecie Winnych" to najsłynniejszy jak dotąd cykl powieściowy Ałbeny Grabowskiej. Fabularny potencjał tej trzytomowej sagi dostrzegli filmowcy. Znakomity scenariusz na motywach powieści Grabowskiej stworzyła Ilona Łepkowska. Serial od marca 2019 roku emitowany jest na antenie TVP 1. Z ogromną przyjemnością prezentujemy specjalne wydanie trzeciego i zarazem ostatniego tomu trylogii z serialową okładką! Cykl ten to epicka, wielowątkowa opowieść ukazująca nam losy kolejnych pokoleń rodziny Winnych w ciągu stu lat: od momentu wybuchu I wojny światowej po czasy współczesne. Składają się nań następujące tomy: -"Ci, którzy przeżyli", - "Ci, którzy walczyli", - "Ci, którzy wierzyli". Ałbena Grabowska stworzyła również zbiór opowiadań nawiązujących do wydarzeń i postaci trylogii. Książki te ukazały się nakładem wydawnictwa Zwierciadło.