Znam twój sekret

''Dobry piesek!'' - każdy właściciel psa marzy o tym, żeby móc tylko i wyłącznie chwalić swojego pupila. Niestety, idealnie grzeczne pieski, podobnie jak idealnie grzeczne dzieci nie istnieją. Na szczęście istnieją książki, które pomogą nam zrozumieć zachowania psa i rozwiązać problemy. Ta książka jest jedną z nich. Steve Mann jest światowej klasy autorytetem w dziedzinie psiej behawiorystyki. Posiada wieloletnie doświadczenie, którym dzieli się w swojej najnowszej książce ''Dobry pies. Kolejne dylematy rozwiązane''. W lekki i przystępny sposób porusza kwestię wychowania dorosłego psa. Czasem nawet przemyślane decyzje niosą za sobą niespodziewane konsekwencje i problemy. Dla wielu osób taką decyzją jest adopcja psa i właśnie do nich skierowana jest ta pozycja. Znajdziemy w niej odpowiedzi na najczęstsze problemy spotykające właścicieli czworonogów zarówno w obrębie domu, jak i na spacerach. Autor prowadzi nas od znalezienia i wyjaśnienia behawiorystycznego fundamentu problemu aż do jego rozwiązania. A wszystko po to, żebyśmy mogli w pełni cieszyć się czasem spędzanym z pupilem. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla osób rozważających adopcję dorosłego psa. Również bardziej doświadczeni hodowcy, jak i właściciele szczeniaków będą mogli poszerzyć swoją wiedzę i nauczyć się mowy ciała psa. Książka jest kontynuacją poprzedniego tytułu tego autora - ''Dobry piesek. Jak wychować niesfornego szczeniaka''.

Trzecia część przetłumaczonej na 25 języków poruszającej trylogii autorstwa kanadyjskiej pisarki Deborah Ellis, polecanej przez Malalę, laureatkę Nagrody Nobla. Czternastoletnia przyjaciółka Parvany, Shauzia, ucieka od nędzy życia w Kabulu. Trafia jednak do obozu dla uchodźców w Pakistanie. Nie przestaje marzyć, że kiedyś uda jej się zobaczyć ocean, wciąż planuje nowe życie we Francji. Shauzia to portret przebojowej i upartej nastolatki, która mimo przeciwieństw losu próbuje odzyskać kontrolę na

"Czarne Miasto" może okazać się jednym z najważniejszych debiutów tego roku. Niesamowita powieść o losach śląskiej rodziny utrzymana w konwencji realizmu magicznego. Gdzieś, pośród ulic Czarnego Miasta, zagubione jest mieszkanie Wandy. Jest ogromne, ale choć całkowicie wypełniają je meble i wspomnienia, kobieta nie czuje się tu ani dobrze, ani w pełni bezpiecznie. Jej mąż, Zdzisiek, zginął przed laty w kopalni. Było to tego strasznego dnia zaćmienia. Ludzie, którzy szukali schronienia w naprędce budowanych korytarzach, ginęli pod zwałami czarnego gruzu. Wanda nadal nie może otrząsnąć się po tej tragedii. Jej córki próbują żyć normalnie, lecz wyjazd do Białego Miasta okazał się nie do końca skutecznym lekarstwem. Nadal dręczą je wspomnienia. Nadal wraca do nich koszmar sprzed lat. "Czarne Miasto" Marty Knopik trudno sklasyfikować. Zresztą nie wydaje się to sprawą absolutnie konieczną, choć warto pokusić się o jakieś porównania dla wygody przyszłego czytelnika. To książka zupełnie inna od tych, które wypełniają większość księgarnianych półek. Balansuje na pograniczu tego, co realne i tego, co realności się wymyka. Utkana jest z czarów, wspomnień, ulotnych przeżyć i tajemnic zaklętych często w na pozór zwyczajnych przedmiotach. Możemy tu więc mówić o realizmie magicznym, jak w przypadku "Stu lat samotności" Marqueza czy jednej z najwspanialszych powieści Olgi Tokarczuk, "Prawiek i inne czasy". Marta Knopik stworzyła jednak opowieść unikatową i w pełni własną. "Czarne Miasto" czyta się znakomicie i z prawdziwą przyjemnością błądzić można po meandrach tej wielowarstwowej prozy.

Dowiedz się więcej o dzikiej przyrodzie, która Cię otacza. Dzięki małym zmianom nawet niewielki kawałek ziemi może stać się wyjątkową siecią prawdziwych rezerwatów przyrody. Przekonaj się, jak wyjątkowy jest świat przyrody. Z tą książką powinien zapoznać się każdy, a w szczególności osoby, które interesują się ogrodnictwem! Choć nie zawsze o tym pamiętny, to zarówno parki, jak i ogrody, a nawet szczeliny w chodniku, zamieszkują rozmaite stworzenia. Miejsce te stanowią dom dla żyjątek, takich jak: muchy, rybiki, dżdżownice, chrząszcze, osy, komary, myszy czy ryjówki. Dzięki publikacji autorstwa Dave Goulson możemy lepiej przyjrzeć się niesamowitemu życiu tych zwierząt. Goulson zachęca Czytelników do tego, by zajrzeli w kępy traw i sprawdzili, jakich gości można znaleźć w stawie w ogrodzie. Autor książki zwraca uwagę na to, że losy człowieka są nierozerwalnie splecione z naturą i mieszkańcami świata przyrody, nawet tymi najmniejszymi. Dave Goulson zwraca również uwagę na szkody, które wyrządza komercyjne ogrodnictwo. Mówi o problemie intensywnego hodowania roślin w jednorazowych doniczkach z plastiku, stosowaniu pestycydów czy uprawie roślin w wyciętym z ziemi torfie. Autor książki "Dżungla w ogrodzie. O dzikiej przyrodzie wokół nas" stara się przypomnieć Czytelnikowi o tym, jak ważna jest natura i stara się połączyć człowieka z pięknym światem dzikiej przyrody.

W dzisiejszych czasach w kwestii religii państwa zachodnie mają zwykle do niej podejście dość proste - wierzysz, jeśli tego pragniesz, jednak nie jest to nakaz. Zupełnie inaczej jest w Arabii Saudyjskiej, gdzie wiara jest w dużej mierze nakazana, a dotyczy to głównie kobiet, które nie mają zbyt wielu praw. Książka "Porzuciłam islam, muszę umrzeć" jest słowami kobiety, która zakwestionowała wiarę, co sprowadziło na nią wyrok śmierci. Poznajemy historię Farity, która od dzieciństwa była dość krnąbrnym dzieckiem, nigdy nie biorąc za prawdę wszystkiego, co słyszała. W zachodnim świecie byłoby to pochwalane, jednak w Arabii jest to wręcz zakazane, szczególnie jeśli chodzi o islam. Farita ciągle zadawała pytania i nigdy nie była usatysfakcjonowana odpowiedziami, które dostawała wprost z Koranu. To zwróciło na nią uwagę zarówno nauczycieli, jak i innych dorosłych. Im była starsza, tym trudniej było jej zaakceptować świat, który ją otaczał. Postanowiła uciec z kraju, odrzucając wiarę. Niestety, w Arabii łączy się to z wyrokiem śmierci. Oficjalnie jednak nigdy go nie wydano - sam ojciec Farity powziął się tego zadania, oddelegowując do tego jej brata. Kobieta musiała ukryć się w Europie. Kiedy umarł jej ojciec, myślała, że w końcu jest bezpieczna, jednak nic nie jest takie proste.