Wierność jest trudna

Czy można zakochać się po raz drugi… w tej samej osobie? Marta i Paweł są małżeństwem z kilkuletnim stażem, ale przechodzą kryzys. Brakuje między nimi żaru i pasji, które rozpalały ich na początku wspólnej drogi. Każda próba zażegnania nieporozumień tylko pogarsza sytuację. Niespodziewanie w ich świat wkracza siedmioletnia Blanka, nieco pogubiona córka kuzynki Marty. Rodzice dziewczynki są w trakcie rozwodu, a jej samej trudno się odnaleźć w nowej sytuacji. Nietypowe zadania, z którymi musi się zmierzyć młode małżeństwo, szczególnie przytłaczają Pawła. Mimo początkowych obaw szybko przekonuje się jednak do rezolutnej dziewczynki. Razem z Martą starają się sprostać tej niecodziennej sytuacji bycia rodzicami na pełen etat. Czy wyzwania, przed którymi stanęli Marta i Paweł, są w stanie uzdrowić ich związek? Czy niczym wiosenny promień słońca stopią śnieg, by w ich małżeństwie znowu zagościła wiosna? Natalia Sońska w ciepłej, pełnej emocji historii o tym, co w życiu ważne i o czym nie można zapominać w codziennym biegu i pogoni za sukcesem.

Książka "Czerwony lotos" autorstwa Chrisa Bohjaliana jest wciągającą od pierwszych chwil powieścią. Każda kolejna strona rodzi coraz więcej pytań, a główna bohaterka nie zdaje sobie sprawy, w jakim niebezpieczeństwie się znalazła. Wszystko to w niezwykle malowniczym Wietnamie, o którym dzięki tej książce można się sporo dowiedzieć. Alexis i Austin spotkali się w bardzo nietypowych okolicznościach. Pracująca na oddziale ratunkowym lekarka musiała zszyć ranę postrzałową na jego ramieniu. Tyle wystarczyło, aby zaczęło się między nimi rodzić prawdziwe uczucie. Już sześć miesięcy później Alexis i Austin wyruszyli do Wietnamu na wycieczkę rowerową. Austinowi bardzo zależało na tym, aby ukochana polubiła jego pasję, jaką jest kolarstwo. Poza tym mężczyzna planował również odwiedzić miejsce, w którym jego dziadek i ojciec walczyli podczas wojny. Pewnego dnia, kiedy Austin wyrusza samotnie na przejażdżkę, już z niej nie wraca. Opakowanie po żelu energetycznym to jedyne, co po nim zostało. Kobieta nie wie, co się stało i czy sama jest w niebezpieczeństwie. Z czasem Alexis odkrywa coraz więcej kłamstw i zaczyna się zastanawiać, po co tak naprawdę znalazła się w Wietnamie.

"Jestem Marysia i chyba się zabiję dzisiaj" jest nie tylko autobiografią autorki, ale również portretem młodych kobiet XXI wieku. Poczuj pozytywną atmosferę pomimo tragicznych wydarzeń i świadomie wyznacz własne granice. Marysia ma niewiele ponad dwadzieścia lat, ale zdążyła zebrać już spory bagaż doświadczeń. Teraz zabiera czytelnika w pozornie chaotyczną podróż po swoim życiu. Drobiazgowo opisuje wszystkie swoje randki i chłopaków, a przy tej okazji przedstawia swój punkt widzenia na relacje damsko-męskie. Marysia snuje rozważania nad sensem życia, a także zastanawia się, ile zostało jej czasu do całkowitej utraty kontroli nad swoim losem. Póki co trzeba korzystać z tego co jest. Filmy na Netflixie, ogromne ilości lodów i zwierzaki, które chętnie dotrzymują towarzystwa przy kolejnych seansach. Czego chcieć więcej? Ten błogostan mógłby trwać wieki. Jedyną kwestią zaburzającą dobry nastrój jest Instagram i absurdy codzienności, które po części się z nim łączą. Mery Spolsky napisała oryginalną książkę, w której zebrane myśli przedstawione są w formie pozornego chaosu. Mimo że urywki myśli są porozrzucane po stronach, czytelnik doskonale widzi, że nic nie dzieje się przypadkiem. Wszystko jest doskonale zaplanowane. "Jestem Marysia i chyba się zabiję dzisiaj" to wzruszająca, a momentami humorystyczna opowieść o codziennym życiu, poznawaniu ludzi, miłości, przyjaźni, rodzinie oraz o poznawaniu siebie. Gdzie znajdują się granice i jak bardzo można nagiąć zasady we współczesnym świecie?

Jak żyć szczęśliwie i stać się prawdziwie wolną? Pytanie to często zadają osoby w kryzysie podczas sesji terapeutycznej. W książce skupiliśmy się na sytuacji kobiet, gdyż to one najczęściej stają się ofiarami toksycznych relacji. Nierzadko pod maską pozorów wzorowej, niemal idealnej rodziny, w cieniu patriarchalnych nawyków, mężatki ulegają presji norm społecznych, które doskonale potrafi wykorzystać emocjonalny wampir. Przedstawiliśmy historie kobiet, które uzdrawiały się z traumatycznych doświadczeń i uwalniały z toksycznych związków. Opisaliśmy też, jak może przebiegać proces leczenia zranień i powrotu do wolności. Książka da Ci wiedzę i moc, jak dokonać zmiany życia na lepsze. Znajdziesz tu odpowiedzi na pytania: Kiedy związek staje się toksyczny? Kim jest wampir emocjonalny i jak uwolnić się z jego więzów?

Pewnego dnia ofiary dawnych zbrodni znów zapukają do drzwi... Sielską atmosferę letniego poranka w dworku w Pochyliszkach, który pełni rolę gospodarstwa agroturystycznego, burzy krzyk jednej z właścicielek. Zostaje ona dotkliwie pogryziona przez własnego psa. Dwa dni później jej córka ulega wypadkowi spowodowanemu uszkodzeniem przewodu hamulcowego w samochodzie, a niedługo potem jej wnuczka, studiująca w Lublinie, zostaje zatrzymana przez policję pod zarzutem handlu narkotykami. Kiedy obie kobiety przebywają w szpitalu, nestorka rodu wyjmuje ze skrzynki anonimowy list z groźbą i dostaje ataku serca. Wydarzenia te budzą niepokój, wyraźnie widać, że ktoś uwziął się na kobiety. Kto je zastrasza? Kto i dlaczego pragnie ich śmierci? Jaką tajemnicę skrywają ściany dworku i okoliczny las?

Lobotomia to kontrowersyjna metoda chirurgicznego leczenia zaburzeń psychicznych, dziś całkowicie zarzucona i potępiona. Zabieg ten, będący jedną z haniebnych kart w historii światowej medycyny, stanowi główny motyw powieści Samanthy Greene Woodruff "Żona lobotomisty". Książka powstała z inspiracji prawdziwymi historiami ludzi poddawanych zabiegowi lobotomii, który święcił triumfy w latach czterdziestych ubiegłego stulecia i stał się jedną z najchętniej stosowanych metod w terapii schizofrenii, innych chorób psychicznych, a nawet homoseksualizmu. Powieść jest fikcją literacką, ale doskonale pokazuje rzeczywiste konsekwencje, do jakich prowadziła pseudomedyczna technika lobotomii, a wśród nich były powikłania w postaci krwotoków śródczaszkowych i ropni mózgu, zaburzenia osobowości czy stany otępienne. Bohaterką powieści jest Ruth, kobieta wrażliwa na ludzkie cierpienie, decydująca się stawić czoła pseudomedycznej terapii oferowanej pacjentom przez jej męża - zagorzałego zwolennika lobotomii. "Żona lobotomisty" to historia życiowej drogi Ruth, której spojrzenie na małżonka ewoluuje od wiary w jego kompetencje i szlachetność do zwątpienia w słuszność metod terapeutycznych stosowanych przez lekarza.

Włoska mafia, zrzucony z jasnogórskiej wieży trup i kobiety, które nie dają sobie w kaszę dmuchać. Ostrzegamy, czytanie tej książki w miejscach publicznych grozi niekontrolowanymi wybuchami śmiechu albo… napadami głodu! Dorota zatrudnia się w domu zabójczo przystojnego włoskiego biznesmena jako pielęgniarka, szybko jednak się okazuje, że będzie musiała dla niego również gotować. Zresztą nie tylko dla niego, ale także dla bandy jego pracowników, a Włosi mają żołądki jak spadochrony i lubią dobrze zjeść. Problem w tym, że Dorota potrafi przyrządzić jedynie herbatę, do czego w strachu przed utratą pracy nie może się przyznać. Na szczęście ma przecież siostry, mamę i ciocię – wszystkie panie są wyśmienitymi kucharkami, choć charaktery mają wredne. Wydaje się, że to nie ma nic do rzeczy, wystarczy w tajemnicy wpuścić rodzinkę do kuchni, włączyć głośno radio, a reszta dokona się sama… Nic bardziej mylnego! Jednocześnie z jasnogórskiej wieży spada trup, a pod murami klasztoru grupa antropologów odkopuje wiekowy szkielet człowieka. Co łączy te wydarzenia? I czy naprawdę istnieje podziemne przejście między Jasną Górą a pobliskim zamkiem? A może znowu sprawdzi się powiedzenie, że gdzie diabeł nie może, tam babę pośle...?

Oto literackie świadectwo naszego czasu. Powieść niewielka, ale gęsta, dużo się w niej dzieje. Bohater ma na imię Franciszek i jest malarzem. Zaczyna się starzeć, przeżywa artystyczny kryzys, nęka go dramat upływu czasu i problemy ze zdrowiem. Jego małżeństwo jest w ruinie, a wokół trwa zimna wojna domowa. Temat zatem nie wydaje się wesoły, mimo to książka pełna jest ironii i serdecznej kpiny. Bo też