Dom ptaków

Debiut literacki Natalii Fiedorczuk to opowieść o kobiecym doświadczeniu, jakiej w Polsce jeszcze nie było. Bezkompromisowa, mądra, do bólu prawdziwa. 10 stycznia 2017 roku Natalia Fiedorczuk-Cieślak otrzymała Paszport Polityki za książkę Jak pokochać centra handlowe! Czy mamy prawo traktować to skądinąd radosne wydarzenie w kategorii kryzysu? Macierzyństwo to nie tylko utrata wolności, przedciążowego ciała i czasu na hobby. To nagła lawina odpowiedzialności. To zmiana, którą trudno opisać, poza zdawkowym "urodzisz swoje to zobaczysz". Można uciekać w perfekcjonizm i strofowanie tych matek, których standardy nie są tak wyśrubowane. Można też, w obliczu tej zmiany coraz głębiej zapadać się w siebie. Depresyjna mieszkanka przedmieść Warszawy. Przedstawicielka pokolenia umów śmieciowych. Bywalczyni supermarketów. Młoda żona i - niedługo - matka. Bohaterka Jak pokochać centra handlowe to kobieta, w jakiej przejrzeć może się wielu z nas. Mimo braku stałego zatrudnienia i prawa do urlopu macierzyńskiego decyduje się na dziecko. I odkrywa, że na to, co przychodzi po porodzie, nikt jej nie przygotował. Tej gigantycznej zmiany trzeba doświadczyć na sobie. Ona jej doświadcza bardzo boleśnie. Macierzyństwo okazuje się wyzwaniem, któremu trudno podołać. Niepojętą konfrontacją z własnym ciałem i kulturowymi nakazami. Rozprawą ze swoim dotychczasowym życiem. Jak można sobie z tym poradzić? Czy głęboka depresja poporodowa to jedyne tabu, z którym trzeba się zmierzyć? "Prawo jest relatywnie łagodne dla dzieciobójczyń, jednak nie jest dla nich łagodna opinia publiczna. Wyznanie matki niemowlęcia, płaczącego szóstą godzinę przez ząbkowanie lub kolkę, że ma myśli o wyrzuceniu zawiniątka przez okno, wciąż pozostaje w sferze tabu." - tłumaczy autorka książki. I sama to tabu przełamuje - po raz pierwszy tak dojrzałym literacko, doniosłym głosem. Głosem, którego nie można zapomnieć. Jak pokochać centra handlowe to także mocny i realistyczny obraz współczesnej Polski widzianej oczami młodych ludzi wchodzących w dorosłość. To opis polskich przedmieść, codziennej pracy i obowiązków. Działający jak uderzenie pięścią manifest pokolenia prekariatu.

"Zapowiada się piękny dzień" Seweryny Szmaglewskiej to kontynuacja poprzedniej, równie trudnej tematycznie książki "Dymy nad Birkenau". Autorka przedstawia tu sytuację więźniów w obozach koncentracyjnych Oświęcimia i Brzezinki podczas II wojny światowej. Tym razem na warsztat bierze opowieść o najważniejszym prawie człowieka - prawie do godnego życia. W lutym 1945 roku Niemcy wiedzieli już, że III Rzesza przegra wojnę, to było jasne. Trzymając się rozkazów, zaczęli palić dokumentację, burzyć kominy i zacierać po sobie ślady na tyle, na ile pozwalał im czas. W środku niezwykle mroźnej zimy nakazali więźniom, tym którzy jeszcze mieli siłę się poruszać, by wyruszyć w marsz śmierci, gonieni w stronę niemieckiej granicy. Schorowani i wycieńczeniu ludzie padali co kilka kilometrów, wielu nie budziło się po kilkugodzinnym odpoczynku. Więźniowie szli, w długim, choć z czasem skracającym się kordonie, bezwolni, trzymający się jedynie nadziei, że pod koniec marszu czeka wyzwolenie. Wielu po prostu się poddawało, nie dość, że obóz ich wykończył, to teraz wykończy ich marsz ku nieznanej lokalizacji, ten, który zdaje się nie mieć mety. Trzech mężczyzn postanawia się zbuntować. Jak? Nikt nie ma pojęcia, skąd wzięli na to siły. Udaje im się, a po latach chcą przekazać światu, jak ważne jest to, co przeżyli. Powojenna opowieść niesie za sobą chęć ocalenia od zapomnienia wojennych wydarzeń, ale też nadania sensu i zasadności wydarzeń związanych z marszem śmierci. Należy przede wszystkim wytłumaczyć ludziom, dlaczego mimo tego, że więźniowie znajdowali się już poza obozem, nadal ginęli z rąk nazistów, którzy pozostawiali ich w bezimiennych grobach. Walczący w procesach ze swymi oprawcami z początku czują trwogę, później miejsce tego uczucia zajmuje powinność. Publikacja jest zapisem walki, w której zakończenie wojny jest wyłącznie znakiem granicznym dla historyków, nie dla wymierzenia sprawiedliwości.

"Ludzie, których spotykamy na wakacjach" Emily Henry to niezwykle urokliwa i pełna ciepła opowieść o drugiej szansie, która rozgrzewa serca i przypomina o magii letnich dni. To historia, która wciąga od pierwszej strony, ukazując, jak cienka granica dzieli przyjaźń od głębszych uczuć i jak wiele może się zmienić, gdy odważymy się stawić czoła przeszłości. Poznaj Poppy i Aleksa, dwoje ludzi, którzy na pozór nie mogliby być bardziej różni. Ona – żywiołowa dusza towarzystwa, z głową pełną marzeń o dalekich podróżach. On – spokojny introwertyk, ceniący sobie wieczory z dobrą książką i domowe zacisze. Ich wspólna, przypadkowa podróż jedenaście lat temu zapoczątkowała niezwykłą przyjaźń, która kwitła pomimo dzielących ich kilometrów. Przez lata, co wakacje, spotykali się, by spędzić wspólnie niezapomniany, letni tydzień, tworząc rytuał, który stał się dla nich obojga fundamentem. Każde lato przynosiło nowe wspomnienia, śmiech i poczucie przynależności, niezależnie od tego, co działo się w ich życiu przez resztę roku. Aż do pewnego momentu. Dwa lata temu coś się zepsuło, a ich wyjątkowa więź runęła, pozostawiając pustkę i ciszę. Od tamtej pory milczą. Poppy, choć osiągnęła wszystko, o czym marzyła – popularnego bloga, wymarzoną pracę w Nowym Jorku i możliwość podróżowania po całym świecie – czuje, że w jej życiu brakuje dawnego blasku. Sukces zawodowy i egzotyczne miejsca nie są w stanie wypełnić luki po utraconej przyjaźni. Kiedy w końcu uświadamia sobie, że ostatnie chwile prawdziwego szczęścia wiązały się z wakacjami spędzonymi u boku Aleksa, podejmuje odważną decyzję. Postanawia odnowić kontakt i po raz ostatni przekonać go, by spędzili razem letnie dni. Czy ta książka Emily Henry to szansa na odnowienie wakacyjnej przyjaźni? Poppy ma tylko tydzień, by naprawić to, co wydawało się bezpowrotnie zepsute. Tydzień, by przypomnieć sobie i Aleksowi o wszystkim, co ich łączyło, o wspólnie przeżytych przygodach i niedopowiedzianych słowach. Musi jednak unikać jednego tematu, tej "wielkiej kwestii", która zawsze wisiała w powietrzu i której konfrontacja mogłaby ostatecznie zniszczyć resztki ich relacji. Czy uda im się ponownie odnaleźć wspólny język i odbudować utracone zaufanie, a może nawet coś więcej? "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" to mistrzowsko poprowadzona opowieść o tym, jak trudne bywa zmierzenie się z prawdą o własnych uczuciach i jak często to, czego najbardziej się boimy, jest jednocześnie tym, czego najbardziej pragniemy. Czytelnicy doceniają tę powieść za lekkość stylu Emily Henry, która sprawia, że strony same się przewracają. Wielu odbiorców zwraca uwagę na autentyczność bohaterów – Poppy i Aleksa, z którymi łatwo jest się zidentyfikować i których losy śledzi się z prawdziwym zaangażowaniem. Podkreśla się również inteligentny humor i wzruszające momenty, które idealnie się uzupełniają, tworząc niezwykle satysfakcjonującą lekturę. Książka jest ceniona za to, że porusza ważne tematy dotyczące relacji międzyludzkich, poszukiwania szczęścia i odwagi do podążania za głosem serca, a wszystko to w otoczeniu urokliwych wakacyjnych scenerii. To tytuł, który potrafi wywołać uśmiech na twarzy i jednocześnie skłonić do refleksji nad własnymi wyborami i życiowymi drogami. "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" to idealna propozycja dla każdego, kto szuka powieści pełnej emocji, ciepła i nadziei. Odkryj magię uczuć w romansie "Ludzie, których spotykamy na wakacjach" Zanurz się w tej historii, która udowadnia, że czasem trzeba pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa i zaryzykować, by odzyskać to, co najważniejsze. Czy Poppy i Alex znajdą odwagę, by przestać uciekać przed własnymi uczuciami i wreszcie wyznać sobie prawdę? Przekonaj się, jak potoczą się losy tej niezwykłej pary i czy letnie wakacje znów staną się dla nich synonimem miłości i szczęścia. Sięgnij po tę książkę Emily Henry i daj się porwać w podróż pełną emocji, niezapomnianych chwil i nadziei na drugą szansę!

Śmiertelne niebezpieczeństwa, fantastyczne wyzwania, magiczne istoty. Bruno Scozzi, rycerz i wędrowiec, staje w obliczu tajemnicy grożącej śmiercią jemu i wszystkim jego przyjaciołom. Ze wszystkich sił próbuje znaleźć rozwiązanie, jednak nie jest łatwo wziąć na barki taką odpowiedzialność. A komplikacje się mnożą. Dlaczego interesują się nim wysłannicy zakonu joannitów? Jak należy odczytać list sędziwego arabskiego maga? Dlaczego po bezdrożach Malty przemykają istoty z innego świata? I co się kryje w głowie byłej klaryski Soave? Wszystkie te dylematy zejdą jednak na dalszy plan, gdy na horyzoncie pojawią się obce, przez nikogo nieoczekiwane żagle. Pozycja obowiązkowa dla miłośników mrocznych fantasy, rycerskich przygód i nieoczekiwanych zwrotów akcji.

Gálgahraun, ponure lawowisko na obrzeżach Rejkiawiku. Niegdyś miejsce egzekucji, dziś - atrakcja turystyczna. Aż do tego poranka, kiedy znaleziono tam wiszącego mężczyznę. Gwóźdź wbity w jego klatkę piersiową dowodzi, że to nie było samobójstwo, choć z przyczepionej nim wiadomości został tylko skrawek papieru. Gdy policja udaje się do mieszkania mężczyzny, okazuje się, że sprawa zamordowanego to nie jedyna zagadka, jaką mają do rozwiązania: w środku został czteroletni chłopiec. Wygląda na to, że nie ma żadnego związku z ofiarą, ale jego rysunki wskazują na to, że był świadkiem czegoś strasznego. Detektyw Huldar rozpoczyna polowanie na zabójcę, a psycholog dziecięca Freya szuka rodziców chłopca. Kolejne elementy powoli tworzą mroczną układankę: historię przemocy, przywilejów i zemsty.

Drugi tom nowej, zagranicznej serii! Zakazany romans z bratem szefa! Quinn i Deacon pracują w jednym biurze. Quinn jest asystentką Deckera Collinsa, a Deacon jego bratem. Relacja, która ich łączy, polega głównie na szybkich numerkach w ustronnych, małych biurowych pomieszczeniach. Jednak Quinn nie ma pojęcia, że Deacon wcale nie patrzy na nią jak na dziewczynę od szybkich numerków. Mężczyzna chciałby, żeby ich znajomość przeszła na wyższy poziom. Na różne sposoby próbuje udowodnić Quinn, że

Najnowsza powieść Jürgena Thorwalda "Krew królów. Dramatyczne dzieje hemofilii w europejskich rodach książęcych" to staranne studium choroby, która często dotykała potomków znanych rodów królewskich. Autor bestsellerów takich jak "Stulecie chirurgów" czy "Ginekolodzy" tym razem bierze na warsztat hemofilię. Opowiadając losy trzech bohaterów historycznych, Jürgen Thorwald zgłębia temat hemofilii, tajemniczej choroby, która utrudnia proces krzepnięcia krwi, niejednokrotnie prowadząc do śmierci osoby, która doznała nawet lekkiego skaleczenia. Felerny gen był nieświadomie przekazywany przez kobiety i uaktywniał się jedynie w przypadku męskich potomków. Za jedną z najpopularniejszych nosicielek choroby uznaje się królową Wiktorię, której potomkowie rozpowszechniali geny hemofilii na europejskich dworach. "Krew królów..." to historia, która łączy w sobie rzetelną wiedzę naukową z walorami wciągającej powieści historycznej. W książce Thorwald przedstawia m.in. losy księcia Waldemara, walczącego na froncie II wojny światowej czy carewicza Aleksego, leczonego przez legendarnego znachora Rasputina. Historie opowiedziane w powieści tworzą przejmujący obraz Europy XIX i XX wieku, od którego ciężko jest się oderwać.

Alessia De'Luca od zawsze wiedziała, jakie prawa rządzą jej światem. Mimo że na co dzień czuje się szczęśliwa, zdaje sobie sprawę, że szybko może się to zmienić. Ma świadomość, kim jest jej ojciec i jaki los spotyka córki ludzi zajmujących wysokie stanowiska w hierarchii mafijnej. W dniu swoich osiemnastych urodzin dziewczyna wychodzi razem z przyjaciółką, Brianną, na imprezę, którą organizuje Fabio, chłopak Alessi. Ten z pozoru niewinny wieczór sprawi, że jej życie przybierze nieoczekiwany obrót. Podczas zabawy Alessia poznaje tajemniczego Vincenta Castello. Mężczyzna wraz z braćmi pojawia się na tej samej imprezie. Nie jest on człowiekiem, z którym dziewczyna chciałaby mieć cokolwiek wspólnego. To brutalny, bezwzględny przyszły capo, który w swojej familii pełni funkcję egzekutora. Alessia na pewno wolałaby, żeby nigdy nie zwrócił na nią uwagi, ale stanie się inaczej.