Jedenaste nie dotykaj. Moja historia przemocy

Niezwykła siła i determinacja, uporczywość w dążeniu do spełnienia swoich marzeń i nieustanna walka. To wszystko można znaleźć w książce autorstwa Hanny Cygler "Kolor bursztynu". Główną bohaterką powieści jest Nela. Kobieta nie ma w życiu lekko - trudne dzieciństwo, które odcisnęło swoje piętno, rozwód z mężem i trudy samotnego wychowywania dzieci. Kiedy wydaje się, że nic więcej złego nie może się już przytrafić jej w życiu, kobieta poznaje Wiktora, z którym pragnie stworzyć wspólną przyszłość. Gdy pewnego dnia dowiaduje się, że Wiktor został zamordowany, jej serce ponownie rozpada się na milion kawałków. Po kilku latach rozpoczyna własne śledztwo, które staje się jej prywatną walką w dążeniu do sprawiedliwości i poznania prawdy. Nie spodziewa się jednak tego, co uda jej się odkryć. "Kolor bursztynu". zabiera nas w świat tajemnic i niedomówień, wielkich miłości i zdrad. Opisuje szarą rzeczywistość, w której trudno jest się odnaleźć, ale pokazuje także, że nigdy nie można się poddawać. Hanna Cygler stworzyła świetnie skrojoną powieść sensacyjno-obyczajową, z rozwijającym się w tle wątkiem miłosnym. Akcja powieści rozgrywa się w rodzinnym mieście autorki - Gdańsku, podkreślając jednocześnie jego bursztynową rzeczywistość.

Jesienią 1191 roku Tomasz, syn Marty, pozbawiony złudzeń wraca z wyprawy krzyżowej. Ale w ojczyźnie także nie zaznaje spokoju, ponieważ w Marchii Miśnieńskiej panuje okrutny Albrecht. Książę atakuje swego brata Dytryka, u którego boku Tomasz walczył w Ziemi Świętej. W tej sytuacji nie pozostaje im nic innego, jak tylko ponownie sięgnąć po broń. Sytuacja nie rokuje szans na zwycięstwo, toteż Dytryk jest zmuszony zawrzeć taktyczny sojusz z landgrafem Turyngii. W zamian za jego wsparcie musi się zaręczyć z córką landgrafa. Jest to wysoka cena, bowiem Dytryk od dawna potajemnie kocha Klarę, córkę Marty… „Sabine Ebert mistrzowsko zakończyła cykl o znachorce. Jednak trudno będzie rozstać się z Martą, jej rodziną i przyjaciółmi.” Miroque „Saga o znachorce to oparta na rzetelnych badaniach opowieść o historii Niemiec pod koniec XII wieku, o odwadze zwykłych ludzi i o ich nadziei na lepsze życie”. Deutsche Presse-Agentur GmbH

Świat jest pełen różnych barw, tych ciemniejszych i jaśniejszych, tych radosnych i bardziej ponurych. Książka "Kolory życia. Opowieści niosące nadzieję" jest zbiorem opowiadań, które ukazują, że po wszystkich trudach, nieszczęściach i zwątpieniach zawsze jest szansa na odbicie się od dna. Bohaterowie historii przedstawionych w książce "Kolory życia. Opowieści niosące nadzieję" mierzą się z różnymi problemami życia codziennego. Każda opowieść jest zupełnie inna. Mamy okazję zmierzyć się wraz z bohaterami ze śmiercią, wypadkiem, chorobą kogoś bliskiego, lękiem przed starością, nieszczęśliwą miłością czy konfliktem z bliską osobą oraz wraz z nimi przeżywać rozterki i dylematy. I w momencie, gdy mamy już wrażenie, że nie może być gorzej, pojawia się ona - nadzieja, która jest spoiwem tych wszystkich historii, pozwala ujrzeć światełko w tunelu i dążyć w jego kierunku. Ten zbiór opowiadań jest istną lawiną emocji, sporą dawką bolesnych, szczerych uczuć, pozwala na przemyślenie swojej życiowej drogi, wyborów i decyzji. Czytając historie bohaterów, uświadamiamy sobie, że nigdy nie należy rezygnować, nawet gdy czujemy się przytłoczeni i ogarnia nas zwątpienie. Książka będzie idealna dla miłośników niedługich utworów - każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Osiem cudownych autorek i osiem wspaniałych historii, a w nich ogrom nadziei oraz poczucia, że nigdy na nic nie jest za późno i zawsze warto ruszyć z miejsca, aby mieć szansę zmienić coś w swoim życiu.

Czerwiec 1967 – marzec 1968. Partia Gomułki i Moczara rozpętuje haniebną kampanię antysemicką. (Nazywając ją walką z „syjonistami”). Józef Hen reaguje jak na pisarza przystało: publikuje w paryskiej „Kulturze” pod pseudonimem „Korab” wysokiej klasy opowiadania z cyklu Oko Dajana (1969–1972). „Korab” odnosi sukces, jest przekładany na francuski, włoski, niemiecki, angielski i często cytowany. Autor wpisany na czarną listę, z zakazem wyjazdów za granicę. Czterdzieści jeden lat później, w 2008 roku, Józef Hen pisze wstrząsającą powieść Pingpongista. Miasteczko, w którym podczas okupacji dokonała się zbrodnia, nazywa się tu Cheremiec, ale nie ma wątpliwości, że inspiracją literacką była tragedia Żydów spalonych w Jedwabnem. Narratorem jest przybyły na uroczystości rocznicowe sędzia z Brooklynu, Mike (znany mieszkańcom jako Michaś). Usiłował wtedy uratować życie swojemu rówieśnikowi, znakomitemu pingpongiście, któremu obiecał rewanż. Bezskutecznie. Minęło sześćdziesiąt lat, Mike wdziera się w sumienia świadków zbrodni, także i kilku wciąż żyjących uczestników. Wśród nich znajduje się ksiądz, który wyznaje Mike`owi, że dręczą go podjęte wtedy decyzje. Żałuje, że nie wykonał wówczas księżowskiego zadania, nie przeciwstawił się zbrodni. Obie książki połączono w jeden zbór, który porusza bolesny temat antysemityzmu.

Najnowsza powieść Jürgena Thorwalda "Krew królów. Dramatyczne dzieje hemofilii w europejskich rodach książęcych" to staranne studium choroby, która często dotykała potomków znanych rodów królewskich. Autor bestsellerów takich jak "Stulecie chirurgów" czy "Ginekolodzy" tym razem bierze na warsztat hemofilię. Opowiadając losy trzech bohaterów historycznych, Jürgen Thorwald zgłębia temat hemofilii, tajemniczej choroby, która utrudnia proces krzepnięcia krwi, niejednokrotnie prowadząc do śmierci osoby, która doznała nawet lekkiego skaleczenia. Felerny gen był nieświadomie przekazywany przez kobiety i uaktywniał się jedynie w przypadku męskich potomków. Za jedną z najpopularniejszych nosicielek choroby uznaje się królową Wiktorię, której potomkowie rozpowszechniali geny hemofilii na europejskich dworach. "Krew królów..." to historia, która łączy w sobie rzetelną wiedzę naukową z walorami wciągającej powieści historycznej. W książce Thorwald przedstawia m.in. losy księcia Waldemara, walczącego na froncie II wojny światowej czy carewicza Aleksego, leczonego przez legendarnego znachora Rasputina. Historie opowiedziane w powieści tworzą przejmujący obraz Europy XIX i XX wieku, od którego ciężko jest się oderwać.

Historie o seryjnych mordercach to opowieści mrożące krew w żyłach, często wręcz odpychające brutalnością dokonywanych zbrodni, a mimo to wciąż fascynują miliony czytelników. Nie inaczej dzieje się w przypadku tej książki. Ryan Green w swoim dziele "Zabić wszystkich" przedstawia losy Carla Panzrama, które zdecydowanie przeznaczone są wyłącznie dla odbiorców o stalowych nerwach. Carl już od dziecka stwarzał problemy. W ich wyniku sąd postanowił go ukarać, dlatego jako nastolatek trafił do domu poprawczego. Ta decyzja zapoczątkowała wydarzenia, które ukształtowały go na resztę życia i uczyniły z niego prawdziwego potwora. Wielokrotne pobicia, tortury i gwałty odbiły się wyraźnie na jego psychice. Trafił do wojska, gdzie również miał kłopoty z prawem, więc znów znalazł się w więzieniu, w którym ponownie spotkały go drastyczne przeżycia. Po tych wszystkich przejściach jego jedynym celem stała się zemsta, przy czym to pragnienie nie było skierowane do konkretnych osób. Mordował i gwałcił przypadkowych ludzi, którzy stanęli mu na drodze, a opisy jego zbrodni zdecydowanie nie są odpowiednie dla wrażliwych czytelników.