Czołgista. Z 11 Dywizją Pancerną od bitwy w Ardenach po dzień zwycięstwa

Sprawa aborcji znowu wraca na wokandę i wszystko wskazuje na to, że emocje mogą wybuchnąć ze zdwojoną mocą. Książka "Wyp***dalać!" to powrót do wydarzeń, które wielu osobom uświadomiły wagę i rangę tematu. To także osobisty pamiętnik sfrustrowanej feministki, która nie bierze jeńców i głośno krzyczy o swoim bólu. Społeczeństwo zapominało już powoli o "czarnych protestach", które przetoczyły się przez polskie ulice, aż tutaj nagle, 22 października 2020 roku, Trybunał Konstytucyjny pod przewodnictwem Julii Przyłębskiej rozdrapał na nowo stare blizny. Wyrok o zaostrzeniu prawa aborcyjnego był jak cios poniżej pasa dla tysięcy polskich kobiet. Nie pozostało im nic innego, jak ponownie wyjść na ulicę i krzyczeć, wołać o społeczną sprawiedliwość... Aleksandra Nowak na kartach tego intymnego pamiętnika opisuje emocje, jakie nią wówczas targały. Nie brakuje tu również przemyśleń na temat współczesnej sytuacji kobiet w Polsce oraz wyrazów buntu przeciwko skostniałemu, konserwatywnemu myśleniu na temat życia. To także poszukiwanie iskierki nadziei, wiary, że ponury los wreszcie się obróci. Pełno tutaj wściekłości i żalu, ale czy można się dziwić? Na usta cały czas ciśnie się tytułowe "wyp***dalać!".

Trzymająca w napięciu, wypełniona akcją powieść w mistrzowski sposób łącząca elementy cyperpunku i steampunku Magia i stal to początek nowej serii jednego z najlepszych rosyjskich autorów fantasy Nika Pierumowa. Jest to trzymająca w napięciu i wypełniona akcją powieść, która w świetny sposób łączy w sobie elementy cyberpunku oraz steampunku. Ziemię dotknął olbrzymi kataklizm. Na ruinach cywilizacji powstały dwa mocarstwa. Pierwsze z nich to Królestwo, w którym żądzą racjonalizm, wiedza i technologia, magia jest zakazana, a jej uprawianie napiętnowane. Drugie to ziemia tajemniczych Rooskies, będącą dziką i nieskażoną krainą magów. Departament Specjalny Królestwa stale monitoruje wszelkie przejawy zaistnienia magii. Osoby ją uprawiające są przez nich izolowane i nikt nie wie co ich czeka. Wkrótce krainy dopada wojna o ważne surowce potrzebne do dalszego przetrwania. Molly Blackwater, mieszkanka Królestwa, odkrywa w sobie niesamowite magiczne zdolności. Staje przed wyborem, po której stronie opowiedzieć się w wielkiej wojnie. W ojczyźnie jest wyklęta jako wiedźma, zaś druga strona traktuje ją jako szpiega. Nik Pierumow to współczesny pisarz fantasy i science-fiction. Dwukrotnie uznany został za najlepszego rosyjskiego pisarza fantasy oraz jednokrotnie jako najlepszy autor europejski. Szeroką popularność zdobył po opublikowaniu w 1993 roku epopei Pierścień mroku, której akcja dzieje się w tolkienowskim Śródziemiu. Aktualnie mieszka z rodziną w Stanach Zjednoczonych. Pracuje w instytucie naukowo-badawczym, zajmując się biofizyką i biologią molekularną. Pisanie książek traktuje nie jako sposób na życie, lecz jako pasję i hobby.

Książka "M. Syn stulecia" jest wstrząsającą powieścią o jednym z najgroźniejszych dyktatorów XX wieku. Jak sukces włoskiego polityka wpłynął na losy całego świata? Benito Mussolini to postać, która szokuje i zadziwia wielu historyków. Jego brutalne dojście do władzy wzbudziło uwagę całej Europy, a skrajne poglądy doprowadziły do utworzenia jednej z najgroźniejszych ideologii politycznych, jaką jest faszyzm. W tej książce Antonio Scurati skupia się na sylwetce dyktatora Włoskiej Republiki Socjalnej. Głównym bohaterem powieści staje się sam Mussolini, a jego wyobrażenia i teorie stanowią najważniejszy temat rozważań autora. Pisarz przedstawia rzetelną biografię polityka, wskazuje korzystne warunki do przejęcia władzy, a także ujawnia fakty z życia Benita Mussoliniego, o których zapomniano na przestrzeni lat. Pozycja "M. Syn stulecia" jest książką, która obrazuje rozważania autora o zagrożeniach zapoczątkowanych w XX wieku i wciąż stanowiących niebezpieczeństwo dla współczesnego świata. Pisarz wskazuje cechy oraz poglądy włoskiego przywódcy, które stały się inspiracją dla wielu przyszłych dyktatorów. To niezwykle odważna powieść biograficzna z przejmującą konkluzją na temat społeczeństwa.

Dziennik wyprawy, która zmieniła oblicze świata. Pod koniec grudnia 1831 roku angielski okręt „Beagle” pod dowództwem kapitana Roberta Fitzroya wypłynął z portu w Plymouth, aby sporządzić mapy wybrzeża Ameryki Południowej. W podróż wyruszył również dwudziestodwuletni ambitny i świetnie wykształcony przyrodnik Karol Darwin, który miał przywieźć nieznane okazy roślin i zwierząt. Przywiózł jednak znacznie więcej... Odwiedził Wyspy Zielonego Przylądka, gdzie w wysokim paśmie skał odkrył muszle, stanowiące dowód dla teorii o wznoszeniu i opadaniu lądu, Patagonię, w której odkrył szczątki wymarłych ogromnych ssaków, nieznanych dotąd nauce, był także w Chile, Peru, Tahiti, Nowej Zelandii i Australii. Okręt dotarł także na Galapagos – tam Darwinowi świat się zachwiał w posadach, a obserwacje fauny i flory stały się punktem wyjścia dla teorii ewolucji. Zaplanowana na dwa lata wyprawa ostatecznie trwała ponad pięć lat. Podróż na okręcie „Beagle” czyta się jak najlepsze książki przygodowe. To nie tylko opowieść o odkrywaniu nieznanego, dziewiczego świata, gdzie nigdy dotąd nie stanęła stopa człowieka, ale i wgląd w jeden z najbardziej błyskotliwych umysłów epoki. Opowieść o tym, jak wiara zderza się z nauką – w końcu to Darwin pokazał, że wszystkie żywe organizmy pochodzą od tego samego przodka. Karol Darwin (1809–1882) – brytyjski przyrodnik i geolog, twórca teorii ewolucji, zgodnie z którą wszystkie gatunki pochodzą od wcześniejszych form. Początkowo studiował medycynę na Uniwersytecie Edynburskim, lecz zrezygnował, a późniejsze studia na Cambridge wzbudziły w nim fascynację naukami przyrodniczymi. Kiedy ukazało się dzieło życia Darwina – O powstawaniu gatunków – wzbudziło międzynarodowe zainteresowanie i sporo kontrowersji, stając się jedną z najważniejszych książek w historii nauki: książką, którą interesowali się ludzie ze wszystkich klas społecznych, nawet niewykształceni. W uznaniu wybitnych osiągnięć Darwinowi po śmierci urządzono państwowy pogrzeb, jako jednemu z pięciu Brytyjczyków w XIX wieku nienależących do rodziny królewskiej. Pochowano go w Opactwie Westminsterskim obok Johna Herschela i Izaaka Newtona.

Jeżeli ciekawi Cię historia, a w szczególności ta dotycząca życia polskiej arystokracji na przełomie XVIII i XIX wieku, "Wspomnienia naocznego świadka" muszą znaleźć się na Twojej półce! Subiektywna kronika historycznych wydarzeń i postaci spisana przez jedną z członkiń ówczesnej arystokracji, Annę z Tyszkiewiczów Potocką-Wąsowiczową. "Wspomnienia naocznego świadka" to pamiętnikarski zapis wydarzeń z przełomu XVIII i XIX wieku, niepozbawiony inteligentnego, ironicznego komentarza autorki. Wspomnienia arystokratki obejmują wydarzenia od roku 1794 do początków istnienia Królestwa Kongresowego. Potocka-Wąsowiczowa dzięki swojemu pochodzeniu i rodzinnym koneksjom może z bliska przyglądać się wydarzeniom na arenie politycznej i poddawać je własnej ocenie. Poprzez pamiętnik autorki możemy poznać opisy miejsc i rezydencji, w których przebywała, charakterystykę dworu królewskiego, obowiązujące na nim obyczaje, maniery czy relacje. Pamiętnikarka w sposób barwny i obrazowy przedstawia czytelnikowi realia panujące w tamtym okresie historycznym.

Maria Józefa Habsburg – ostatnia koronowana polska królowa nie ma wśród historyków dobrej opinii. Uważana jest za sterniczkę okrętu pod tytułem „wolna Rzeczypospolita”, tak nieudolnie, nierozsądnie i egoistycznie nim kierującą, że w końcu musiał się rozbić o skały i przestać istnieć na 123 lata. Janina Lesiak podjęła się trudnego zadania; wychodząc z założenia, że każdy ma prawo do obrony postanowiła nie tyle tłumaczyć, ile zrozumieć postępowanie Marii Józefy szukając przyczyn, dla których ta ostatnia z ośmiu Habsburżanek na polskim tronie zapisała się wśród nich najgorzej. Książka jest opowieścią o kobiecie, która pragnęła być kimś innym niż była i o tym, że niespełnione marzenia mogą zmienić życie komuś, kto nie potrafi się pogodzić z niemożnością ich realizacji. I o tym, że aby być królową nie wystarczy usiąść na królewskim tronie… Jest także po części opowieścią Autorki o jej własnym życiu, wyborach i drodze twórczej poświęconej portretom psychologicznym polskich królowych, które choć dalekie i niekiedy zapomniane są tak niezwykłe, że trzeba je obudzić i ożywić. Maria Józefa Habsburg – ostatnia w monarszym orszaku zaprasza do swojego świata.