Bolesław Chrobry. Złe dni. Tom 4

Ta historia przemocy domowej wstrząsnęła światową opinią publiczną. Najgorsze jest to, że już nigdy nie zobaczę moich dzieci… Kiedy dziewiętnastoletnia Tina poznaje Shane’a, koleżanka ostrzega ją, że jest niebezpieczny. Lecz gdy spotyka go dziesięć lat później, widzi w nim mężczyznę, w którego ramionach znajdzie upragnione poczucie bezpieczeństwa. Całkowicie zauroczona nie zauważa,

Fascynująca i nieustannie trzymająca w napięciu lektura. "Nigdy nie gasną. Mroczne umysły" to drugi tom z cyklu psychologicznego thrillera. Pozwól pochłonąć się tajemniczości i zagadkowości przedstawionej historii. Książka Alexandry Bracken skupia się na stosunkach międzyludzkich i rozmaitych emocjach bohaterów. Autorka koncentruje się na przedstawieniu historii Ruby. Dziewczyna stawia sobie za cel obalenie panującego rządu oraz wtargnięcie do umysłów swoich nieprzyjaciół. Wszystko to dzięki swoim nadprzyrodzonym umiejętnością, które są też jednak jej największym przekleństwem. Odkrywając na swej drodze, kolejne mroczne sekrety, Ruby musi odnaleźć Liama, aby uzyskać informacje o chorobie, która zatruła życia zarówno jej, jak i innych nastolatków należących do Ligi Dzieci. Fabuła w "Nigdy nie gasną. Mroczne umysły" pełna jest nieoczekiwanych zwrotów akcji i zaskoczeń, cały czas trzymając czytelnika w niepewności. Kluczowe dla Alexandry Bracken są tutaj elementy zdrowia psychicznego bohaterów, w trakcie ich nierównej walki z własnymi demonami, a także wpływ psychiki i emocji na życiowe decyzje bohaterów.

Z tej książki dowiesz się: Czy dieta bezmięsna mogła przydać się Polakom w walce o niepodległość? Kto przywiózł tofu z Azji? Czy Indie rzeczywiście są najbardziej wegetariańskim państwem świata? Kto uważał, że dieta jarska była najlepsza już dla dawnych Słowian? Dla kogo wymyślono płatki kukurydziane? Wegetarianie są wśród nas. I jest ich coraz więcej! Niejedzenie mięsa staje dziś coraz popularniejsze. Powody są różne: ekologiczne, etyczne czy zdrowotne. Obecnie mięsa nie je się z troski o zdrowie, klimat, dobrostan zwierząt. Ale czy zawsze tak było? Co kierowało pierwszymi osobami, które zdecydowały się przejść na dietę bezmięsną? I czy w ogóle wiadomo, kto był prekursorem wegetarianizmu? Natalia Mętrak-Ruda, kulturoznawczyni i historyczka kulinariów, prowadzi nas przez zawiłą (a czasem całkiem zabawną) historię roślinnej kuchni, a także jej pierwszoplanowych i epizodycznych bohaterów. Autorka pokazuje, że w przeszłości za ideą niejedzenia zwierząt stały zupełnie inne motywacje niż dziś – nieraz decyzja ta wynikała z czynników religijnych lub ekonomicznych. I choć obecnie popularyzacja wegetarianizmu kojarzy się głównie z duchowością Wschodu i kontrkulturą, to kuchnia ta równie dużo zawdzięcza ruchom protestanckim. A także szalonym pomysłom dietetyków, dziwaków i hipochondryków. Dowiedz się, jaką drogę przebył wegetarianizm – od wysp antycznej Grecji do dzisiejszych najbardziej wykwintnych restauracji.

Intrygująca historia ukazująca obraz powojennej Warszawy. Sięgnij po pełną zwrotów akcji książkę, w której fikcja zgrabnie miesza się z rzeczywistością. "Wyzwolony 45" to pozycja doskonale obrazująca rzeczywistość po II wojnie światowej. W Warszawie nie dzieje się dobrze. Wincenty Rybski, będący funkcjonariuszem przedwojennej Policji Państwowej, zostaje pochwycony przez majora Kolickiego, należącego do radzieckiego kontrwywiadu. Jak się okazuje, w takiej sytuacji nie można ufać nikomu. Mężczyznę wydała bowiem pewna Żydówka, Aleksandra Fuchs, choć Rybski ocalił ją przed śmiercią jeszcze podczas wojny. Major ma jednak dla schwytanego propozycję nie do odrzucenia. W zamian za tajne dokumenty, zdobyte przez Rybskiego w czasie powstania, daruje mu życie, a co więcej, załatwi posadę w Głównym Zarządzie Informacji Wojskowej. Były funkcjonariusz będzie miał nie lada dylemat. Czy zdecyduje się na współpracę? A może uda mu się ugrać coś więcej niż mogłoby się wydawać?

Oflag IV C Colditz najsłynniejszy specjalny obóz jeniecki II wojny światowej. W tym posępnym zamku na urwistej skale Niemcy więzili alianckich oficerów uznawanych za szczególnie ważnych oraz tych, którzy zasłynęli ucieczkami z innych obozów. Oto wyjątkowa opowieść o Colditz widzianym niemieckimi oczami. Jej autor był członkiem obozowego personelu przez większość wojny. Z czasem awansował do funkcji oficera bezpieczeństwa i zastępcy komendanta. Na kartach książki przewija się cała plejada niezwykle barwnych postaci, gdyż do Colditz trafiali wyłącznie ludzie o bogatej historii ucieczek lub istotnym znaczeniu politycznym. W murach zamku przesiadywali zatem najbardziej zawzięci i błyskotliwi alianccy oficerowie, którzy wpadli w niemieckie ręce. Przez całą wojnę ani na chwilę nie porzucali prób wyrwania się na wolność. Ich codzienny oręż stanowiły podkopy, blefowanie, przebieranki, wręczanie łapówek wartownikom, podrabianie dokumentów i cała gama najprzemyślniejszych sztuczek mających wywieść Niemców w pole. Z kolei Eggers i jego ludzie nie ustawali w wysiłkach, aby niestrudzonych uciekinierów powstrzymać. Reinhold Eggers (1890-1974) były nauczyciel, żołnierz I wojny światowej. Po wybuchu II wojny światowej tłumacz w oflagu IV A, a następnie oficer i szef bezpieczeństwa oflagu IV C w zamku Colditz. Po wojnie, aresztowany przez Sowietów na 10 lat pracy przymusowej. Pierwsze wydanie jego książki o Colditz ukazało się w 1961 roku.

Mike i Olivia nienawidzą się od zawsze. Kiedy byli dziećmi, bez przerwy sobie dokuczali. Ich kontakt się urwał, kiedy Olivia wyjechała do szkoły z internatem. Jednak teraz powróciła. Mike nie poznaje na ulicy dziewczyny, której nie lubił niemal całe swoje życie. Olivia już nie ma aparatu na zębach ani denerwujących warkoczyków. Olivia też go nie poznaje, i kiedy dowiaduje się, że chłopak, który ją zaczepił na ulicy to

Z pewnością ucieszą również licznych wielbicieli filmów w reżyserii Janusza Majewskiego, który przyznaje: Pisanie było częścią zawodu reżysera: pisałem scenariusze, sztuki telewizyjne, dialogi. Pisałem też bezinteresownie (…) opowiadania, które mogły się stać scenariuszami, lecz z tego zrezygnowałem, opowiadania, które się do tego nie nadawały, miniatury, które bawiły mnie samego. W jego