Więźniowie nocy. Tom 2. Rozpustnicy

Powieść uhonorowana Premio Tusquets Editores de Novela Młoda kobieta nie posiada się ze szczęścia, kiedy na teście ciążowym pojawiają się dwie niebieskie kreski. Razem z mężem rozpoczyna snucie planów, przystosowują mieszkanie, zastanawiają się nad imieniem, wyobrażają sobie życie we trójkę. Pewnego poranka w drodze do pracy zdarza się wypadek: kiedy kobieta idzie przez park, zostaje zaatakowana przez psy, zanim właścicielka zdąży je powstrzymać. W szpitalu badania potwierdzają, że zdarzenie nie wpłynęło na ciążę. Jednak doświadczony lekarz widzi na usg coś, co powinno zostać wykryte znacznie wcześniej. Niedoszła matka zostaje zmuszona do aborcji. Tak rozpoczyna się przejmująca, wręcz naturalistycznej kronika cierpienia...

Jestem dziwadłem, odmieńcem, nigdzie nie pasuję. Jestem samotna, nikt mnie nie kocha. Jednak szczęście jest tak blisko, prawie mogę go posmakować. Aż nagle zjawia się on. Jest przystojny i bogaty, stanowi uosobienie męskości. Ma smutne brązowe oczy i niesamowity uśmiech. I chce, żebym uciekła razem z nim. Skrywa swoje intencje. Motywy jego postępowania są niejasne. Ale ja i tak z nim odchodzę,

Masza jest zawsze chętna, żeby się bawić i trochę narozrabiać. Wielu rzeczy się nie boi, lecz są i takie, których się obawia. "Straszne historie Maszy. Opowieści z dreszczykiem" pokazują, jak dziecko może pozbyć się różnych lęków i że nie zawsze kryje się za nimi coś faktycznie przerażającego. Najlepsze opowieści to takie, które uczą i mają morał - właśnie w takim tonie utrzymana jest ta książka. Narratorką w niej jest Masza, która barwnie i lekko opowiada różne historie z dreszczykiem. Celem dziewczynki nie jest wcale wystraszenie małych Czytelników. Wpadła ona na inny pomysł: stwierdziła, że te opowieści pomogą jej i innym dzieciom poradzić sobie ze strachem. Z ochotą zatem podjęła się tego zadania, tym samym ukazując, że dziecięce lęki można przezwyciężyć i się ich pozbyć. I robi to bardzo przekonująco. Książka jest zbiorem dziewięciu opowiadań, które stworzono na podstawie uwielbianego przez dzieci popularnego serialu animowanego. Dla każdego rodzica, którego pociecha czegoś się obawia, ta publikacja jest świetnym rozwiązaniem. Doskonale nadaje się do czytania dzieciom każdego dnia - nie tylko w chwilach, kiedy czegoś się boją. Dzięki temu lepiej oswajać będą swoje lęki, zamieniając je na uśmiech i zrozumienie. Wszystkie historie opracowała Beata Żmichowska - autorka znana z przekładania wielu innych bajek na wersje książkowe. Wymienić można chociażby pozycje: "Tomek i przyjaciele. Biblioteka Bajek", "Stalowy Patrol na tropie. Robot Trains. Szukaj i znajdź" czy "Bing. Czynności. Nauka i zabawa". Pająki, ciemności, hałas, koszmary, tajemnicze odgłosy - to i o wiele więcej potrafi wzbudzić przerażenie wśród dzieci. Można to jednak zmienić: niech wszelki strach zostanie ujarzmiony i wyleczony przez sympatyczną Maszę!

Wkrótce wielki film twórców Władcy Pierścieni i Hobbita! Peter Jackson przenosi na ekran czterotomowy cykl Philipa Reeve’a - jeden z najwspanialszych fantastycznych światów, jakie kiedykolwiek wykreowano. Zanim obejrzysz film, przeczytaj książkę: przetłumaczony na 30 języków, obsypany nagrodami światowy bestseller. Sześćdziesiąt minut – tyle wystarczyło, żeby

Axel Belmont, zamożny i poważany botanik, pełni urząd sędziego pokoju. Dlatego musi zbadać okoliczności śmierci właś­ciciela sąsiedniego majątku, pułkownika Stoneleigha. Od pierwszej chwili jest jasne, że pułkownik padł ofiarą morderstwa. Czy popełniła je jego żona, piękna i tajemnicza Abi­gail? Im bardziej Axel zagłębia się w przeszłość Stoneleigha, tym więcej odkrywa jego zbrodniczych machinacji. Tym bardziej utwierdza się w przekonaniu, że Abby jest niewinna. I tym mocniej bije dla niej jego serce... Lecz czy zdoła rozwiązać zagadkę, nim zbrodniarz uderzy znowu? GRACE BURROWES to autorka bestsellerów „New York Timesa” i „USA Today”, uhonorowana najbardziej prestiżowym wyróżnieniem gatunku: RITA Award (odpowiednik filmowego Oscara). Ukończyła nauki polityczne, muzykologię i prawo. Jej powieści, sprzedane w ponad milionie egzemplarzy, są w czołówce list bestsellerów Amazonu (często na 1. miejscach) najlepszych romansów z epoki regencji.

Angielska proza w wieku XVIII zakwitła z niespodziewaną bujnością. Wydaje się, jakby tajne siły, które kierowały pisarzy poprzedniej epoki w dziedzinę powieści, dojrzały teraz naprawdę i zaczęły wydawać owoce. Na krótkiej przestrzeni czasu przeznaczonej dla jednej generacji, pojawiły się arcydzieła, które stanowią chlubę powieści angielskiej. Rzecz jednak znamienna, że kiedy dzisiaj spoglądamy na ten fenomenalny rozkwit pisarstwa tamtego czasu, to nie czterej wielcy twórcy, uznawani przez ówczesną krytykę za najwspanialszych (Richardson, Fielding, Smollett i Sterne) wysuwają się na pierwsze miejsce, jeśli chodzi o żywotność i poczytność, lecz dwaj inni pisarze, mianowicie Daniel Defoe, autor Robinsona Crusoe, i Oliver Goldsmith, autor Plebana z Wakefieldu. To oni wygrali nagrodę wieczności, jaką jest pamięć ludzka, i gdy tamci sta¬nowią w dużej mierze zapomniane, zatopione grody, oni wystrzelają wysoko ponad toń czasu. Robinsona Crusoe czyta do dzisiaj każde dziecko. Pleban z Wakefieldu stanowi do dziś żelazny repertuar milionowych rzesz czytelniczych świata. Jakże się to stało? Dzięki jakim zaletom Pleban z Wa¬kefieldu stawił czoło żywiołom czasu i żyje do dzisiaj w wyobraźni? Przyczyna tkwi w głównej postaci utworu, w proboszczu z małej, imaginowanej osady w środkowej Anglii, doktorze Karolu Primrose, w którego autor tchnął tyle miłości, uczucia, życia i cnoty, tyle cierpliwości okazanej podczas ciężkich przejść i nieszczęść, że wyżłobiła w umy¬słach czytelników równie głębokie ślady jak biblijna opowieść Starego Testamentu o cierpliwym Hiobie, nawiedzanym klę¬skami z rozkazu Jahwe…

Zabawne i poparte naukowo wyjaśnienia różnic między kobietami a mężczyznami, które pomogą lepiej zrozumieć przeciwną płeć. Mężczyźni nie słuchają tego, co się do nich mówi, dlatego że są egoistami i egocentrykami. – Nie. Kobiety mają zawsze ostatnie słowo, dlatego że mówią więcej niż mężczyźni. – Nie. Mężczyźni nie pomagają w domu, dlatego że ich zdaniem kobiety radzą sobie z tym lepiej. – A to