Więźniowie nocy. Tom 2. Rozpustnicy

"Ratowałam od zagłady. Wspomnienia Irene Gut-Opdyke" to opowieść o siedemnastoletniej uczennicy szkoły pielęgniarskiej w Radomiu. Wybuch wojny zmusił młodą dziewczynę do rezygnacji z wielu ważnych dla niej wówczas spraw. Stała się bohaterką, jednak przez cały czas trwania wojny, los jej nie oszczędzał. Irenę spotkało wiele cierpienia i poniżeń. Jednak te wszystkie przykre doświadczenia sprawiły, że dziewczyna znalazła w sobie potężną siłę, która pozwoliła jej przetrwać i nieść ratunek innym. Irene zaangażowała się w konspirację. Swoje niemieckie w brzmieniu nazwisko wykorzystała, by ratować Żydów. Na każdym kroku ryzykując własnym życiem - pomagała ludziom w uciecze z getta. Ukrywała ich w lesie oraz w piwnicy majora SS, u którego pracowała w roli gosposi. Nie kierowała się nienawiścią, lecz miłością. Jej czyny są najwyraźniejszym przykładem potwierdzającym tezę, że zło można pokonać, czyniąc dobro. Po wojnie Irene wyjechała do USA. Przez wiele lat milczała na temat tych dramatycznych wydarzeń. Do spisania wspomnień skłoniły ją teorie, które zaprzeczały istnieniu Holocaustu i obozów koncentracyjnych. Książka ze wspomnieniami Irene Gut-Opdyke to niezwykle wstrząsające świadectwo heroizmu młodej, polskiej dziewczyny. Jej działania były największym buntem wobec zła, jakiego doświadczył świat i krzywdy innych ludzi. Publikacja książki odbiła się szerokim echem, a na jej podstawie w Nowym Jorku powstała sztuka teatralna.

Co by się stało, gdyby w Krakowie doszło do serii zbrodni? Właśnie taka historia dzieje się na łamach tej książki. Jednak to nie wszystko - ktoś ewidentnie próbuje w swojej kryminalnej aktywności naśladować jednego z najokrutniejszych morderców w historii. Aby rozwikłać zagadkę, potrzebny będzie specjalista o nieprzeciętnym umyśle. Kimś takim może okazać się Honoriusz Mond, postać zdecydowanie niebanalna. Człowiek twardo stąpający po ziemi, wierzący w fizykę i biologię, daleki natomiast od wiary w siły nadprzyrodzone. Tym razem jednak jego wiara zostanie wystawiona na próbę, bo oto ma do czynienia z serią zabójstw, które wyglądają dokładnie tak, jakby znany zbrodniarz uległ reinkarnacji i powrócił w nowym wcieleniu. Czas biegnie nieubłaganie i już wkrótce morderca dopadnie kolejną ofiarę. A potem jeszcze kolejną. Dlatego trzeba go powstrzymać - czy zdoła tego dokonać Honoriusz Mond?

Chwilę po przyjściu na świat Lisbeth zostaje zabrana matce i przekazana zniewolonej, młodej mamce, Mattie, odseparowanej od własnego nowo narodzonego syna. Chociaż Lisbeth wiedzie uprzywilejowane życie, w towarzystwie przytłaczającej matki i oziębłego ojca, który kolekcjonuje niewolników, czuje tylko samotność. Z upływem czasu Mattie staje się dla niej bardziej jak rodzina

„Siedem” to intrygujący thriller, który wciąga czytelnika w mroczny świat rywalizujących pisarzy. Siedmioro autorów, zaproszonych na odległą wyspę, ma za zadanie stworzyć dzieło, które odmieni ich życie. Już pierwszej nocy dochodzi do tragicznego zdarzenia – jedna osoba ginie, a ich ambitny projekt zamienia się w walkę o przetrwanie. W miarę jak książka się rozwija, napięcie rośnie, a każdy z pisarzy staje się podejrzanym. Mroczna fabuła Wydarzenia na wyspie mają niepokojący przebieg. Kolejne ofiary giną w sposób, który zdaje się nawiązywać do morderstw z ich własnych powieści. W tej nieprzewidywalnej grze, granice między fikcją a rzeczywistością zaczynają się zacierać. Każdy z bohaterów skrywa tajemnice, które mogą prowadzić do ich zguby lub uratować ich życie. Czy uda się im odkryć prawdę, zanim zakończą swoją opowieść w tragiczny sposób? Niezapomniane postacie Bohaterowie są zróżnicowani, każdy z nich ma unikalny styl pisania oraz osobowość. Ich interakcje pełne są napięcia i emocji, co sprawia, że czytelnik z zapartym tchem śledzi rozwój wydarzeń. W miarę jak napięcie rośnie, zawirowania między zaufaniem a podejrzeniem stają się coraz bardziej intensywne. Kto jest przyjacielem, a kto wrogiem? Każda strona przynosi nowe pytania i zaskakujące odpowiedzi. Styl pisania i atmosfera „Siedem” wyróżnia się nie tylko intrygującą fabułą, ale także umiejętnością budowania atmosfery. Opisy wyspy, mrocznych korytarzy i nieprzyjemnych dźwięków sprawiają, że czytelnik czuje się jakby był częścią tej opowieści. Każdy element otoczenia wzmacnia napięcie i przyczynia się do niepokoju, który towarzyszy postaciom. Mroczny thriller pełen intryg i tajemnic. Wciągająca fabuła, która łączy fikcję z rzeczywistością. Różnorodne postacie, z którymi łatwo się utożsamiać. Intensywna atmosfera, która trzyma w napięciu do ostatniej strony. Niech ta opowieść stanie się twoim przewodnikiem w mrocznym świecie, gdzie każdy może być zarówno sprawcą, jak i ofiarą. Jeżeli cenisz sobie dobrze skonstruowane thrillery, które angażują na wielu poziomach, ta książka na pewno przypadnie Ci do gustu. Zatop się w „Siedem” i przekonaj się, jak cienka jest granica między fikcją a rzeczywistością.

“Nie łatwo mnie zabić. Opowieść o Joannie Chmielewskiej” to fabularyzowana biografia pisarki, której życie było tak zakręcone jak jej książki. W końcu była “królową polskiego kryminału” i na jej książkach wychowały się autorki, które dziś przejęły koronę i berło. “Opowieść o Joannie Chmielewskiej” Katarzyny Drogi to nie tyle powieść biograficzna, ile komedia kryminalna, która spodoba się nie tylko fanom pełnego humoru pisarstwa Chmielewskiej, ale też wszystkim miłośnikom historii, w których tajemnice i zagadki do rozwiązania są wplecione w komedię omyłek. Chmielewska w interpretacji Katarzyny Drogi jest pozytywnie zakręcona i ekspresyjna. Świat wokół niej kipi od domniemanych zbrodni. Autorka fabularyzowanej biografii zabiera czytelników do czasów komunistycznej Polski, w której o łyczku kawy można było pomarzyć i ze wszystkim trzeba było kombinować. Uniki, pomysły na obejście systemu to codzienność pracy Chmielewskiej w biurze architektonicznym. Jak się okazuje, ta codzienność może być jeszcze bardziej nieprzewidywalna. Dodaj do tego wielkie miłości, przyjaźnie na śmierć i życie, tajemnicze zaginięcia… Podejrzani są wszyscy, a już zwłaszcza mężczyzna o tajemniczym głosie telefonujący do głównej bohaterki zawsze o tej samej porze. Nie zapominaj o Lesiu próbującym wysłać kadrową na tamten świat… Jak to mówią. Co nas nie zabije, to nas wzmocni, a jak nie wzmocni, to na pewno rozśmieszy, a Joannę Chmielewską niełatwo zabić. Po książkę Katarzyny Drogi “Niełatwo mnie zabić” z pewnością powinni sięgnąć fani tytułowej pisarki. Jesteśmy pewni, że ta historia spodoba się też tym, którzy jeszcze nie czytali książek Joanny Chmielewskiej. To “jeszcze” jest kluczowe, bo po przeczytaniu “Nie łatwo mnie zabić”, będą chcieli sięgnąć po jej książki.